Emile o‘g‘lining qarorini qo‘llab-quvvatlashi: Angliyada futbol imkoniyatlari

Angliyani tark etgan navbatdagi iste’dod: Emile o‘g‘lining qarorini nega qo‘llab-quvvatlayapti?

Angliya futbolida tanish manzara: iste’dod ko‘p, imkoniyat kam. Kuchli, portlovchan qanot futbolchisi o‘zini birinchi jamoa darajasida ko‘rsatishga tayyor, ammo bu eshikni ochish uchun u Citydan uzoqqa ketishga majbur bo‘ldi.

Uning otasi Emile, o‘zi ham yuqori darajani ko‘rgan sobiq hujumchi, bu qarorni yengil qabul qilmagan. Ammo u aniq: agar 17–18 yoshda tayyor bo‘lsang, lekin maydonga tushmasang, yo‘lni o‘zing ochishing kerak.

Emile fikrini yashirmaydi. Unga ko‘ra, Angliyada 17–18 yoshli futbolchi uchun real birinchi jamoa daqiqalarini olish deyarli imkonsiz. Shuning uchun ham u o‘g‘lining chet elga ketishini mantiqiy qadam deb biladi. Germaniya – birinchi navbatda tilga olinadigan manzil. Sababi oddiy: u yerda bu yo‘l allaqachon isbotlangan.

U ingliz yoshlari haqida gapirar ekan, ohangi keskinlashadi. Yoshlar terma jamoasi tizimi, iste’dodlar oqimi, xalqaro maydondagi ustunlik – bularning bari bor. Nemis klublari buni ko‘p yillardan beri ko‘rib keladi va foydalanadi. Savol esa ochiq qoladi: nega o‘sha bolalar o‘z yurtida shuncha ishonchni topa olmayapti?

Emilege ko‘ra, Angliya futbolchilari Germaniyaga, Belgiyaga, Fransiyaga ketmasligi kerak edi. Lekin hozir aynan shunday bo‘layapti. Angliya klublari esa oradan uch-to‘rt yil o‘tib, o‘sha chet elda shakllangan futbolchilarni 20–21 yoshida katta pulga qayta sotib olayapti. Achinarlisi, ularning yonida xuddi shu yoshdagi, xalqaro darajada ularni yengib kelgan ingliz yigitlari bor – ammo ularga eshiklar yopiq.

U o‘sha avlodni eslaydi: Sancho, Phil Foden, Marc Guehi va boshqalar. Yevropadagi eng kuchli to‘lqin sifatida tilga olingan guruh. Ammo barchasiga bir xil munosabat bo‘lgani yo‘q. Masalan, Marc Guehi – Chelsea tizimida bo‘lgan, lekin jiddiy imkoniyat ololmagan, oxir-oqibat ketishga majbur bo‘lgan.

Nemis, fransuz, boshqa yevropalik tengqurlar esa o‘z mamlakatida imkoniyat topyapti. Emile Angliya Premyer ligasining kuchini, miqyosini tan oladi – dunyodagi eng katta, ehtimol eng kuchli liga. Lekin bitta og‘riqli haqiqatni ham aytadi: bu gigant sahnada mahalliy bolalar deyarli navbatga ham yaqinlasha olmayapti.

U o‘g‘li Jaden haqida gapirganda, vaqtga qaraydi. Hozir 20 yoshda, tez orada 21ga kiradi. Emile o‘zi 22 yoshida Liverpoolga o‘tgan, ammo bu paytga kelib Leicester safida besh mavsum davomida katta futbol o‘ynab bo‘lgan edi. U hozirgi avlod esa 18–19–20 yosh oralig‘ida eng muhim yillarini yo‘qotayotganini aytadi. Ular uchun 21 yoshgacha bo‘lganlar ligasida o‘ynash – rivojlanish emas, vaqtni cho‘zish.

EFL Trophy turnirini alohida tilga oladi. Unga yoqadi, bu musobaqani qadrlaydi. Lekin bu ham yechim emas. Bir-ikki uchrashuv bilan futbolchi to‘liq shakllanmaydi. Hamma narsa uchun doimiy, bosimli, haqiqiy birinchi jamoa futbola kerak.

Shu fon’da Jadenning chet elga ketishi shunchaki transfer emas, tizimga berilgan javobdek ko‘rinadi. U o‘zini ko‘rsatmoqchi. Cityga ham, Angliyaga ham. Savol esa shunday: yana nechta yosh iste’dod o‘z uyida emas, boshqa mamlakatda haqiqiy futbolchi bo‘lishiga to‘g‘ri keladi?