Millwall va West Ham: Taktika va charchoqda g‘alaba

Shanba kungi keskin derbidan keyin natija oddiy ko‘rinadi: Millwall – West Ham United 2:2. Ammo bu raqamlar ortida yarim soatda qurilgan ustunlik, taktik tavakkal va oxir-oqibat jazolangan qarorlar yotibdi. Bir tomonda jarohatlardan nimjonlashgan, ammo o‘yin ruhini yo‘qotmagan Millwall. Ikkinchi tomonda esa 2:0 hisobidan so‘nggina uyg‘ongan West Ham.

Millwall – jarohatlarga qaramay, yuzini yorug‘ saqlagan jamoa

Millwall muxlislari o‘yindan keyin alam bilan birga faxrni ham yashirmadi. Jarohatlar fonida shunday pressing, shunday intensivlik – bu stadionda o‘zini tez-tez ko‘rsatadigan manzara emas.

Siddie buni aniq ifodaladi: jamoa imkoniyatdan kelib chiqib o‘ynadi, Sturge va Arconte hujumda xavf tug‘dirdi, qolganlar ham o‘z ishini qildi. Bu Millwallning ruhiy portreti: oxirigacha yugurish, keyin esa kuch tugab qolsa ham, boshingni baland ko‘tarib maydondan chiqish.

Birinchi bo‘limdagi ustunlik bejiz emasdi. Andy ta’kidlaganidek, futbolchilar “paypog‘ini yirtib” ishladi va tanaffusdagi hisob – ularning mehnatiga yarasha mukofot edi. West Ham orqa chiziqdan to‘pni chiqarishda qiynaldi, mezbonlarning yuqori pressingi esa London klubi uchun yana bir og‘riqli dars bo‘ldi.

Ammo bu derbining burilish nuqtasi to‘pda emas, skameykada paydo bo‘ldi.

Taktik o‘zgarish – Millwall uchun qimmatga tushgan qaror

Ikkinchi bo‘limda Millwall uchlik himoyaga o‘tdi. Mana shu daqiqadan boshlab o‘yin oqimi asta-sekin mezbonlarga qarshi ishlay boshladi. Andy aynan shuni tilga oldi: Sturge – birinchi bo‘limda Jarrod Bowenni o‘yindan butunlay uzib qo‘ygan futbolchi – qanotdan markazga ko‘chirildi. Uning o‘rnida esa Baggot Bowenni olishga majbur bo‘ldi.

Natija? Ikki gol. Muxlislar nazarida bu individual xato emas, balki sof taktik xatolik edi. Andy ham, Dave ham shu nuqtaga urg‘u beradi: ustunlik paytida uchlik himoyaga qayta-qayta o‘tish jamoaga allaqachon qimmatga tushgan. Dave hisobicha, Alex Neil shu qarorlari bilan mavsumda to‘qqiz ochkoni boy bergan.

Derbida ham xuddi shunday ssenariy takrorlandi: Millwall pressingni davom ettirdi, ammo charchoq sekin-asta oyog‘ini torta boshladi, orqa chiziq esa bo‘sh joy qoldirishga majbur bo‘ldi. West Ham esa buni kech bo‘lsa-da, o‘qib oldi.

West Ham – yomon start, og‘ir pressing va murabbiyning javobi

West Ham tomoni uchun bu o‘yin og‘ir uyg‘onish bo‘ldi. Chrisning fikricha, jamoa maydonga qanday zarba kutayotganini bilgan holda ham sust chiqdi. To‘p bilan sekin harakat, ko‘plab noto‘g‘ri paslar, Millwallning kuchli pressingi ostida yo‘qolib qolgan orqa chiziq – bularning barchasi birinchi bo‘limni tasvirlab beradi.

Simon ham shu nuqtani ochiq ko‘rsatadi: o‘tgan turda Fulham bosim ostida West Hamning orqa chizig‘i to‘pni toza chiqarolmasligini allaqachon fosh qilgan. Millwall xuddi shu yo‘l bilan zarba berdi. Himoyachilar na pressingdan chiqib ketadigan pas topa oldi, na o‘yin ritmini ushlay oldi.

Derbidan kutiladigan ehtiros ham, ayniqsa birinchi bo‘limda, ko‘rinmadi. Simonning fikriga ko‘ra, Jarrod Bowen sardor sifatida yetarlicha ohang berolmadi, kerakli ishchanlik darajasini ko‘rsatmadi. Oldinda esa diskvalifikatsiya xavfi bo‘lgan bir-ikki futbolchi bor – bu esa klubning keyingi yurishiga to‘g‘ridan-to‘g‘ri ta’sir qilishi mumkin.

Shu fon’da murabbiy Nuno qarorlari o‘yinning taqdirini o‘zgartirdi. Chris “Fair play to Nuno” deb baholaganidek, zaxiradan chiqqan futbolchilar o‘yin sur’atini keskin o‘zgartirdi. Kante – katta jismoniy kuch, to‘qnashuvlardan qo‘rqmaydigan tanasi bilan – muxlislar nazarida ilk daqiqalardanoq maydonda bo‘lishi mumkin edi. Pablo esa to‘pni ushlab turish, bosim ostida ham qaror qabul qilish qobiliyati bilan jamoani “chuqurdan” tortib chiqardi.

Natijada West Ham 2:0 dan qutulib qoldi. Muxlislar buni “omadli qochib qolish” deb atashdi – va bu ta’rif ortida nafas rostlayotgan, lekin hali ham o‘z o‘yinini topmagan jamoa turibdi.

Kuchga qarshi kuch: West Hamning muammolari ochildi, Millwallning charchog‘i sezildi

Malcolmning so‘zlari West Ham kechasini qisqa, ammo aniq tasvirlaydi: “jismonan bosib qo‘yildi, sust, beparvo paslar, ayniqsa birinchi bo‘limda”. Himoya chizig‘i joyini topolmadi, o‘ng va chap qanotlar nomutanosib ishladi – hatto chap tomondan bitta ham sifatli uzatma kelmagani ta’kidlandi. Bu raqam emas, bu tuyg‘u: hujumning yarmi umuman ishlamadi.

Ikkinchi bo‘limda esa manzara o‘zgardi. Millwallning yuqori sur’atli o‘yini o‘z “narxini” talab qildi: charchoq, bosimning susayishi, oraliqlar paydo bo‘lishi. West Ham bundan foydalanib, o‘yinni tenglashtirdi. Ammo bu qaytish hamon ko‘ngilni to‘liq tinchlantirmaydi – muxlislar “hammasi juda oldindan ma’lum edi” degan kayfiyatda.

Millwall esa o‘z maydonida, jarohatlar, taktik tavakkal va charchoq orasida baribir ko‘p ijobiy jihatlar ko‘rsatdi. Ular oldinga yugurdi, raqibni siqdi, derbining ruhini his qildi. Tanaffusdagi ustunlik buni tasdiqlab turibdi.

Ammo yakuniy savol ochiq qoladi: bu o‘yin kimga ko‘proq saboq bo‘ldi? Taktik tavakkalni qimmatga sotib olgan Millwallgami yoki yana bir bor pressing ostida bo‘shashgan, lekin individual sifat va zaxira hisobiga omon qolgan West Hamgami?

Mavsum davom etar ekan, aynan shu savolga javob Londonning ikki klubiga ham yo‘l ko‘rsatadi.