Mika Hakkinen: 1995 yil Adelaide'dagi dahshatli kecha

Ikki karra Formula 1 chempioni Mika Hakkinen o‘sha 1995 yilgi Avstraliya Gran-prisidan keyin poyga kelajagini jiddiy savol ostiga qo‘yganini eslab berdi. U nafaqat karerasini, balki hayotini ham deyarli yo‘qotgan kecha haqida gapirdi.

Bu voqeani u sobiq jamoadoshi David Coulthard bilan birga “Up To Speed” podkastida qayta boshdan kechirdi. So‘zlari ortida hanuz og‘riq ham, minnatdorlik ham sezilib turadi.

Adelaide’dagi dahshat lahzasi

Adelaidedagi saralash payti. McLaren baland tezlikda Brewery Corner tomonga uchib borardi. Shunda shina yoriladi. Mashina yonbosh holatda chiqishdagi katta “kerb”ga uriladi va osmonga ko‘tarilib ketadi.

Hakkinen o‘sha onni juda aniq eslaydi: mashina havoda aylanyapti, tezlik pasaymayapti, to‘siq esa tobora yaqinlashmoqda. U odatdagi himoya refleksini qo‘llamoqchi bo‘ladi – rulni mahkam ushlash, mushaklarni tarang qilish – ammo bu safar tanasi unga bo‘ysunmaydi.

Qo‘l harakat qilmaydi. Oyoq ham. Butunlay falaj holat.

Shu payt yoniga shifokor yugurib keladi, uni tinchlanishga chaqiradi. So‘ng “yorug‘lik o‘chadi”. Trek bo‘yida, shovqin-surondan yiroqda, hayot chizig‘i eng nozik nuqtaga kelib qoladi.

Hayotni saqlab qolganlar

Hakkinen bosh suyagi sinishi, ichki qon ketishi va nafas yo‘llarining berkilishi bilan og‘ir ahvolga tushadi. Formula 1 xavfsizlik va tibbiyot delegati Sid Watkins hamda ko‘ngilli shifokorlar Jerome Cockings va Steve Lewis uning hayotini saqlab qolish uchun soniyalar ichida qaror qabul qilishga majbur bo‘ladi.

Cockings trekning o‘zida zudlik bilan traxeotomiya qiladi. Odatda operatsiya xonasi uchun mo‘ljallangan jarrohlik harakati shu yerda, asfalt yonida amalga oshiriladi. Hakkinen keyinroq ikki oyga yaqin kasalxonada qoladi.

U hushiga kelganida ko‘rgan ilk yuzlar ham yodida. Ron va Lisa Dennis. Dori ta’sirida u o‘zini go‘yoki boshqa dunyoda his qiladi. Qarshisida Lisa Dennis turibdi – “jannat”ga o‘xshash tasvir. So‘ng chap tomonga qaraydi – Ron Dennis. O‘sha zahoti hazil aralash o‘y: bu jannat bo‘lishi qiyin.

Og‘ir bosh jarohatiga qaramay, oradan bir necha oy o‘tib, u yana Formula 1 bolidiga o‘tiradi. Lekin bu qaror tashqaridan ko‘ringanidan ancha murakkab bo‘lgan.

“Qaytish” qarori: eng og‘ir poyga

Hakkinen bu davrni hayotidagi eng murakkab ichki bahs sifatida tasvirlaydi. Bir tomonda – yangi yo‘l, tinchroq hayot, xavfsiz kasb. Ikkinchi tomonda – o‘sha eski ehtiros, shovqin, tezlik, raqobat.

U o‘ziga bir xil savollarni qayta-qayta bergan: bir necha oy oldin o‘limga juda yaqin kelding, shu ishga qaytishga arziydimi? Hayotingdan aslida nimani xohlaysan? Kelajagingni qayerda ko‘rasan?

Bu savollarga javobni hech kim uning o‘rniga bera olmaydi. Bu qarorni yolg‘iz qabul qilish kerak edi.

Ehtiros qo‘rquvni yenggan lahza

Oxir-oqibat, ichidagi ehtiros ustun keladi. Hakkinen uchun bu shunchaki ish emasdi. Bu – bolidni chekka chegarada boshqarish, Formula 1 texnikasini maksimal tezlikda bo‘ysundirish, mexaniklar va muhandislar bilan bir butun jamoa bo‘lib ishlash zavqi edi.

U o‘zi tan oladi: yoshlik, ego, o‘zingni yana bir bor isbotlash istagi ham rol o‘ynagan bo‘lishi mumkin. “Ha, men buni yana qila olaman”, degan ichki qichqiriq uni trekka qaytardi.

Lekin bu romantik kino ssenariysi emasdi. U qaytishni tanladi, ammo qo‘rquv yo‘qoldi, degani emas. Aksincha, u bilan yashashni o‘rganishi kerak edi. Mashinaga qayta o‘tirgan payt, ongidagi eng katta vazifa bitta bo‘ldi: avariyadan qo‘rqishni emas, uni qabul qilishni o‘rganish.

U bilardi: avariya yana bo‘ladi. Bu sportning bir qismi. Asosiy narsa – shu xavfni tan olib hamon gazni oxirigacha bosishga jur’at topish.

Mika Hakkinen keyinchalik ikki marta chempion bo‘ldi. Ammo uning haqiqiy g‘alabasi, ehtimol, kuboklar va shampan purkashlardan ancha oldin, Adelaide kasalxonasidagi palatada, ichida kechgan o‘sha yakka-yu-yolg‘iz qaror paytida qo‘lga kiritilgandir.