Jude Bellingham va Tuchelning bosh og‘rig‘i: Angliya futbolining yangi muammolari

Jude Bellingham Tuchelni o‘ylantirayotgan bosh og‘rig‘iga aylandi

Panamaga qarshi o‘yinda hammasi juda sodda ko‘rindi: hisob 2:0, ishonchli g‘alaba, guruhdan chiqish allaqachon hal bo‘lgan. Ammo chiziq ortida, ayniqsa o‘rta chiziqda, bu kecha murabbiy shtabi uchun tinchlik emas, savollar oqimini olib keldi.

Bu savollarning markazida bitta ism turibdi: Jude Bellingham.

Bellinghamning yangi roli – eski joyga yangi raqib

Thomas Tuchel Panamaga qarshi uchrashuvda Bellinghamni chuqurroq pozitsiyada, Elliot Anderson yonida tushirdi. Natija? Gol, golli uzatma va butun o‘yin davomida maydon markazida hukmronlik.

Paul Merson aynan shu o‘yindan keyin shunday manzarani ko‘ryapti: Bellinghamning bu roli – Declan Rice hududi. Va Merson uchun bitta narsa shubhasiz: Rice sog‘lom bo‘lsa, u o‘ynaydi.

Shu yerda murakkablik boshlanadi.

Chuqurroq pozitsiyadagi Bellinghamni raqib ushlay olmayapti. U orqa chiziqdan yugurib keladi, pressingdan qochadi, chiziqlar orasida paydo bo‘ladi. Raqib himoyachilari uni ko‘rgan paytga kelib, u allaqachon qaror qabul qilib bo‘lgan bo‘ladi.

Gana bilan o‘yinda u yuqoriroqda, 10-raqamga yaqin o‘ynagan edi. Raqib chuqur o‘tirib oldi, markaz tiqilib ketdi, Bellingham to‘pni ko‘p so‘radi, ammo deyarli ololmadi. Panamaga qarshi esa, pastroqda boshlagani unga erkinlik berdi.

Mersonning fikricha, aynan mana shu erkinlik Bellinghamni xavfli qiladi. Lekin shu bilan birga, bu Tuchel uchun muammo ham tug‘diradi: Rice ham aynan shu hududni yaxshi ko‘radi.

Rice, Bellingham, Anderson – uchlikdan kim chetga chiqadi?

Merson uchun Rice masalasi aniq: katta o‘yinlarda u maydonda bo‘lishi shart. Panamaga bo‘lgan hurmat saqlangan holda, u raqib darajasini eslatib o‘tadi – haqiqiy sinovlar endi boshlanadi, deb hisoblaydi.

Demak, savol: Rice bilan Bellingham yonma-yon o‘ynay oladimi?

Nazariy jihatdan – ha. Amalda esa, bu Elliot Anderson uchun juda qattiq zarba bo‘lishi mumkin. Ammo Mersonni ko‘proq boshqa narsa o‘ylantiryapti: agar Rice va Bellingham chuqurroq chiziqda bo‘lsa, 10-raqamni kim o‘ynaydi?

Panamaga qarshi Morgan Rogers bu rolda qiynaldi. To‘pga deyarli tegmadi, o‘yinga kirisha olmadi. Gana bilan Bellingham ham shu pozitsiyada xuddi shunday muammo ko‘rdi – raqib chuqur o‘tirib, markazni bekitib qo‘ydi.

Mersonning asosiy tashvishi shunda: 10-raqamga kim tushmasin, unga to‘p yetkazish yo‘llari hozircha ishlamayapti. O‘yin qurilishi bilan bog‘liq savol shu paytgacha to‘liq hal bo‘lgani yo‘q.

“To‘pni Bellinghamga bering” tamoyili

Merson Bellinghamni ko‘rganida Wayne Rooneyni eslaydi. Doim to‘p so‘raydi, doim o‘yinning markazida bo‘lishni xohlaydi, maydon bo‘ylab tinmay harakat qiladi. Hamma joyda, hamma ishda bor.

Uning fikricha, Bellingham Panamaga qarshi o‘ynagan pozitsiyada – ya’ni chuqurroq 8-raqam sifatida – to‘pni ko‘proq oladi, demak, ta’siri ham kattaroq bo‘ladi.

Merson bir fikrni alohida urg‘ulaydi: Angliya uchun kalit – 8 va 10-raqamdagi futbolchilarga to‘pni tez va dadil yetkazish. Gana bilan o‘yinda Bellingham doim bo‘shga chiqdi, lekin sheriklari uni topa olmadi.

U Lionel Messi bilan taqqoslashdan qochadi, ammo bitta prinsipni eslatadi: Argentina Messiga imkon qadar tez-tez to‘p beradi, hatto tor hududlarda ham. Ular unga ishonadi. Bellingham ham tor joylarda to‘p olishdan qo‘rqmaydi, lekin Angliya ham unga xuddi shunday ishonch bilan pas bera olishi kerak.

DR Congo ham chuqur o‘ynaydi, deya taxmin qiladi Merson. O‘n kishi bilan orqaga qaytishadi, joy bermaydigan raqib bo‘ladi. Shunday sharoitda Bellinghamni yana 10-raqamga qaytarish – murakkab qaror. U yana devorga urilib qolmasligiga kafolat yo‘q.

Qanotlar jim, lekin xavfli uyg‘onish imkoniyati bor

Panamaga qarshi birinchi bo‘limda Marcus Rashford to‘pni ko‘p oldi, ammo yakuniy qarorlar, zarbalar, so‘nggi paslar – bular yetishmadi. Uni Anthony Gordon o‘rniga talab qilganlar ko‘p edi, lekin natija unchalik ishonchli bo‘lmadi.

Bukayo Saka esa biroz qiynalayotganga o‘xshaydi. Merson ehtimol u mayda jarohat bilan o‘ynayotgandir, deb taxmin qiladi, ammo baribir bitta gapni aytadi: katta o‘yinlarda Sakasiz Angliya tasavvur qilinmaydi.

Qanotlardagi to‘rt futbolchi hali bu turnirda portlamadi. Hozircha ularning bahosi Merson ko‘zida – oltilik atrofida. Lekin bu ham xavf, ham imkoniyat. Agar pley-off bosqichida ular birdaniga ritm topsa, bu Tuchel uchun katta qurolga aylanishi mumkin.

Merson shuni yoqtiryapti: jamoa faqat bitta yulduzga suyanmayapti. Harry Kane gollarini urdi, Gana bilan o‘yinda himoya chizig‘i ishini uddaladi, Panamaga qarshi Bellingham sahnaga chiqdi. Har turda boshqa qahramon.

Shu yo‘l bilan turnir yutish mumkin. Faqat Kane mo‘’jiza ko‘rsatishini kutib o‘tirib bo‘lmaydi.

Angliya hali cho‘qqiga chiqqani yo‘q – bu yaxshi ham, xavfli ham

Mersonning umumiy bahosi sodda: guruh bosqichida bu jamoa yettilik darajasida o‘ynadi. Croatia, Ghana, Panama – vazifa bajarildi, lekin maksimal tezlikka hali o‘tilgani yo‘q.

Unga ko‘ra, bu ikki yoqlama holat. Bir tomondan, turnirda asta-sekin kuchayib borish – yomon emas. Boshqa tomondan, “kerak bo‘lganda yoqib yuboramiz” degan ishonch xavfli. Futbolda formani kran kabi ochib-yopib bo‘lmaydi.

Endi DR Congo bilan o‘yindan boshlab, har uchrashuvda o‘sish ko‘rinishi kerak, deydi Merson. Bu bosqichda xatolarga joy kam.

U boshqa favoritlarga ham nazar tashlaydi: France hujumda dahshatli, Spain o‘z uslubida, lekin raqibni butunlay o‘yindan uzib qo‘yadigan darajada emas. Colombia esa Portugalga qarshi o‘yinda tezlik, energiya va sharoitni yaxshi bilishi bilan yoqdi.

Uning ko‘zida bu jahon chempionati juda ochiq. Har bir jamoaning bitta-kamida ikki futbolchisi bor, ular bir kunda hammani jazolashi mumkin. Kimning kuni kelsa, o‘sha uzoqqa boradi.

Umid va xavotir o‘rtasida

Angliya uchun hammasi ham shokolad emas. Gana bilan o‘yinda ham, Merson nazarida, Panamaga qarshi uchrashuvda ham kichik “haqiqat darslari” bo‘ldi. Bu esa xavotir uyg‘otadi.

Shu bilan birga, bitta haqiqat ham o‘zgarmaydi: jamoa turnirdan chiqib ketmaguncha, uni yutish imkoniyati bor. Bu imkoniyat real bo‘lishi uchun esa, Croatia bilan o‘yindagi darajani yana qayta ko‘rsatish kerak.

Tuchelning bosh og‘rig‘i – yoqimli bosh og‘riq. Bellinghamni qayerga qo‘yish, Rice bilan qanday juftlash, 10-raqamni kimga ishonish, qanotlarni uyg‘otish – bularning bari qaror talab qiladi. Qarorlar esa endi xato qilishga joy qoldirmaydigan bosqichda qabul qilinadi.

Savol bitta: Angliya bu bosim ostida o‘sadimi yoki shu darajada qolib ketadimi?