James Maddison: Hayotidagi eng og‘ir yil va qaytishga chanqoq
“Xanda”dagi yil: besh farzand, yorilgan tizza va qaytishga chanqoq James Maddison
BBC One’dagi yangi mavsumning ilk sonida Kelly Somers qarshisida o‘tirgan James Maddison – maydondan ko‘ra ko‘proq bolalar xonasida pressing qilgan, hayotidagi eng og‘ir yilni ortda qoldirayotgan futbolchi.
29 yoshli yarim himoyachi o‘tgan avgustda oldingi to‘rtta bog‘lam (ACL) yorilib, 2025-26 yilgi mavsumning deyarli barchasini o‘tkazib yubordi. Tizzasi operatsiyadan keyin asta-sekin tuzalayotganda, uyida butunlay boshqa jang boshlangandi.
Maddisonning jufti shu orada ikkinchi egizaklar juftini dunyoga keltirdi. Ularning uyida endi to‘rt yosh va undan kichik bo‘lgan besh nafar bola. Futbolchi bu davrni bir og‘iz so‘z bilan tasvirlaydi: “xanda”.
U Kelly Somers bilan suhbatda shu yilni “hayotimdagi eng og‘ir yil” deb atadi, lekin aynan oila uni ushlab qolganini ham tan oldi. U tizzasidagi jarohatni “travmatik” tajriba sifatida eslaydi, ammo o‘zini o‘ylashga vaqt ham bo‘lmaganini aytadi – jufti homilador, uyda esa maydondagidan ham keskinroq ritm.
Uyidagi “chaos” haqida u kulib gapiradi: tagliklar uchib yuradigan, kichik “halokatlar” tinmaydigan kunlar. Lekin ohangida pushaymon yo‘q. U buni qimmatli charchoq deb qabul qiladi, “barchasi bunga arziydi” degan qat’iy ishonch bilan yashaydi. O‘zgartirarmiding, degan savolga javobi aniq: yo‘q.
Shu orada yana bir nozik nuqta ko‘rinib qoldi. Maddisonning to‘ng‘ich o‘g‘li Leo bir paytlar dadasi klubni tark etgan bo‘lsa kerak, deb o‘ylay boshlagan. Bir yil – bola uchun abadiydek. Uch yarim yoshdan to‘rt yarim yoshgacha bo‘lgan davrda u otasini tribuna yonida, tizzasiga apparat taqib o‘tirgan holda ko‘rdi, lekin maydonda emas.
Maddison uchun bu alamli. U Leo yana o‘yinlarga kelib, bu safar dadasini ekranda emas, gazonda eslab qolishini xohlaydi. Tizzasidagi moslama bilan uyda o‘tirgan “dada” emas, yarim himoyani boshqarayotgan “dada”.
Bu orada klub ham tinch o‘tmadi. Tottenham o‘tgan mavsum oxirgi turda omon qolib, tushib ketish chizig‘idan atigi ikki ochko yuqorida yakunladi. Maddison buni chetdan tomosha qilishga majbur bo‘ldi. Ayniqsa, jamoa ijodkorlikdan qiynalayotgan pallalarda u o‘yinlarni ko‘rib, o‘zini maydonda tasavvur qildi: men bu vaziyatda nima qilardim, qayerda to‘p so‘rardim?
Shu tushkun kayfiyat orasida mart oyida sahnaga yangi bosh murabbiy chiqdi – italiyalik Roberto De Zerbi. Maddison uning kelishi bilan stadiondagi kayfiyat qanday o‘zgarganini aniq sezganlardan.
U De Zerbini “juda aqlli, juda taktik, futbolga mutlaqo oshufta” deb ta’riflaydi. Lekin italiyalik birinchi kuniyoq murakkab sxemalar, chizmalar bilan kiyinish xonasini to‘ldirishga shoshilmadi. U avval futbolchilarga o‘yinga bo‘lgan muhabbatni qaytarishni maqsad qildi.
Buning uchun u noodatiy yo‘l tanladi. Jamoa uchun umumiy kechki ovqat uyushtirdi. Stol atrofida cheklovlar bo‘lmadi – xohlagan ichimlik, xohlagan kayfiyat. Murabbiy yigitlarga bir kechaga bo‘lsa-da, bo‘shashishni buyurdi. Bu oddiy uchrashuv emasdi, kiyinish xonasini qaytadan bir butun jamoaga aylantiruvchi signal edi.
Maddison o‘sha kechadan keyin futbolchilar o‘zini qanday yaqinroq his qilganini, ichki bog‘liqlik birdaniga kuchayganini aytadi. Bu maydondagi pressingdan ham muhimroq bo‘lgan ichki birlik edi.
De Zerbi yana bir g‘ayrioddiy qaror qabul qildi. U hali tayyor bo‘lmagan Maddisonni zaxira o‘rindig‘iga qaytardi. Yarim himoyachi o‘zi ham “hozircha o‘ynashga tayyor emasman” deb o‘ylagan. Ammo murabbiy boshqa narsani ko‘rdi.
Unga hatto shunday degandek bo‘ldi: xohlasang, shippakda bo‘lsa ham, faqat yonimizda bo‘l. Maqsad bitta – uni guruhga qaytarish, kiyinish xonasining o‘zagiga yana qo‘shish. Maddison buni katta ishonch deb qabul qildi va o‘zini zaxira bo‘lsa ham, jamoaning to‘laqonli qismi sifatida tutdi.
Natija? Tottenham xavfli hududdan chiqib ketdi. Maddison buni faqat o‘z borligiga bog‘lamaydi, lekin ichkaridagi kayfiyat o‘zgarib, jamoa chizig‘ini tortib olgani aniq.
Maddison maydonga rasman 11 may kuni, Leedsga qarshi o‘yinda qaytdi. Presezonda esa uni xavf ostiga qo‘yishmadi – tizza hali ham ehtiyot bilan boshqarilmoqda. Shunga qaramay, u yangi mavsumga qarab ishonch bilan turibdi.
U hozir o‘zini bir maqsadga bog‘lagan: to‘liq sog‘lom, uzluksiz o‘ynaladigan mavsum. U biladi – agar badani xiyonat qilmasa, o‘yiniga gap bo‘lmaydi. O‘zini bu liga futbolchilarining ko‘pchiligidan ko‘ra ko‘proq o‘yinlarga ta’sir qila oladigan futbolchi deb hisoblaydi va buni yashirmaydi.
Endi savol bitta: tizzasi tuzalib, uyidagi “xanda” sekin-asta tartibga tushar ekan, James Maddison nihoyat Tottenhamni pastdan yuqoriga tortib chiqara oladimi?
