Afrikadan Angliyagacha to‘p haydab kelgan James Lewis: Jang va yolg‘izlik
Afrika qit’asidan Buyuk Britaniyagacha futbol to‘pini yerda haydab kelish – qog‘ozda romantik tuyuladi. Amalda esa bu jang. Har kuni, har qadamda.
James Lewis nihoyat Angliya tuprog‘iga qaytdi. U 1-may kuni Marokashning Marrakesh shahrida yo‘lga chiqqan, kecha esa Dover portiga qo‘ndi. Maqsad – 2026-yilgi Jahon chempionati finali arafasida o‘zini ham, boshqalarni ham sinovdan o‘tkazish va St Giles Hospice uchun katta mablag‘ yig‘ish.
To‘rt hafta ichida u 40 darajali jaziramada yurdi. U issiq haqida gapirganda, “meni butunlay o‘ldirdi” deydi. Bu shunchaki charchoq emas, bu tanani ichidan yemiradigan holsizlik, bosh aylanishi, suvsizlanish, yolg‘izlik bilan birga keladigan ruhiy bosim.
Yolg‘izlik, issiq va sinovga tutilgan iroda
Lewisning aytishicha, so‘nggi haftalar hayotidagi eng og‘ir davr bo‘lgan. U kunlab yolg‘iz qoldi, yo‘l bo‘yida yonida na jamoa, na do‘stlar, faqat to‘p va uzun asfalt chizig‘i.
“Bir-ikki hafta butunlay eng yomon davr bo‘ldi. Eng og‘ir tomoni – butunlay yolg‘izligim edi”, deydi u.
Doverga yetib kelganida uni do‘sti kutib olgan. Uch oyga yaqin vaqtni deyarli mutlaqo yolg‘iz o‘tkazgan odam uchun bu oddiy uchrashuv ham deyarli ko‘z yoshiga teng bo‘ldi. U o‘sha lahzani eslar ekan, deyarli yig‘lab yuborish darajasiga borgani haqida gapiradi.
Lewis Afrika tuprog‘idan yo‘lga chiqishni istagan, shu sabab Marokashni tanlagan – Buyuk Britaniyaga eng yaqin mamlakat. Lekin geografik yaqinlik bu yo‘lni yengil qilmagan. Aksincha, har kuni tanasi biroz-birozdan taslim bo‘lib borgan.
“Tanam asta-sekin yemirilyapti, deyarli birinchi haftadan beri. Lekin bu asosan issiqqa qarshi kurash va yolg‘izlik, ruhiy bosim bilan bog‘liq bo‘lgan jang”, deydi u.
Shunga qaramay, u endi Angliyada. Va bu unga kuch beradi: “Endi o‘z yurtimdaman, o‘zimni ancha yaxshi his qilyapman.”
Wembley o‘rniga Rugeley
Lewis dastlab yo‘lini Wembley Stadium sari yo‘naltirgan edi. Reja oddiy edi: Londonning yuragidagi fanzoneda Angliya terma jamoasining Jahon chempionati finalini tomosha qilish.
Reja endi ahamiyatini yo‘qotdi. Angliya finalga chiqmadi. Wembleyda fanzone yo‘q. Shuning uchun yo‘nalish ham o‘zgardi.
“Endi to‘g‘ri uyga, Rugeleyga qaytyapman”, deydi u.
Bu qaytish ham bir kunda tugamaydi. Uning hisobicha, uyiga yetib borish uchun yana to‘qqiz kun kerak bo‘ladi. Demak, oldinda yana minglab qadamlar, yana o‘sha to‘p, yana yo‘l.
Otaning xotirasi va 100 ming funtlik maqsad
Bu safar shunchaki ekstremal sarguzasht emas. Lewisning har qadamida bir maqsad bor: St Giles Hospice uchun 100 ming funt sterling yig‘ish. Aynan shu maskan 2011-yilda, otasi David og‘ir ahvolda bo‘lgan paytda uni parvarish qilgan.
“O‘sha paytda men hali yosh yigit edim. Ular otamga g‘amxo‘rlik qildi. Endi men shuni istaymanki, ular boshqa odamlarga ham shunday yordam bera olishsin”, deydi u.
Hozircha uning JustGiving sahifasida 49 ming funtdan ortiq mablag‘ jamlangan. Lewis buni “juda zo‘r” deb ataydi, lekin belgilangan marraning yarmi xolos. Oldinda hali katta yo‘l ham, katta raqam ham turibdi.
Uning so‘zlariga ko‘ra, safarning tugashiga hali bir haftadan ortiq vaqt bor va bu vaqt ichida qilinadigan ishlar talay: “Hali likopchamda juda ko‘p narsa bor”, deydi u.
Afrika qumlaridan Staffordshire ko‘chalarigacha to‘p haydab kelgan odam uchun esa bu so‘zlar oddiy shikoyat emas. Bu – jangni davom ettirishga tayyor ekanini bildiradigan, charchoq ichidan chiqqan sokin va qat’iy va’da.
