Jack Grealish: Yuz Millionlik Yulduzning Burilish Yili

2021-yil yozida Jack Grealish bolaligidan orzu qilgan klubini tark etib, Aston Villadan Manchester Cityga ko‘chib o‘tganda, u ingliz futboli tarixidagi eng qimmat futbolchiga aylandi. Yuz million funtlik narx, Premyer ligadagi ilk uch xonali transfer. Shov-shuv, bosim, yorqin kelajak va’da qilgan bitim.

Ikkinchi mavsumida u bu narxni hech bo‘lmaganda sovrinlar bilan oqladi: City bilan Trebl, Champions League kubogi, tarixiy yil. Ammo shu paytdan boshlab savollar ko‘paydi. Pep Guardiola tizimi uning ijodkorligini jilovlab qo‘ymadimi?

157 o‘yinda atigi 17 ta gol. Statistika chiroyli ko‘rinmaydi. Ayniqsa, bu raqamlar narx yorlig‘i va atrofidagi shovqin bilan solishtirilganda.

Guardiola tizimi va Evertondagi sinov

Etihadda raqobat hamon shafqatsiz. Grealish Pep qo‘l ostida asta-sekin asosiy tarkibdagi o‘rnini boy bera boshladi. Natija – ijaraga ketish. Manzil: Everton.

Mersisaydga kelishi bilan u o‘sha eski Grealishga o‘xshab ketdi: dadil driblinglar, to‘pni saqlab qolish, jarima maydoni atrofida xavf. Qisqa muddat ichida Premier League Player of the Month mukofoti ham qo‘lga kiritildi. Goodison Park uni tezda qabul qildi.

Ammo boshlangan ertak keskin to‘xtadi. Oyog‘idan olgan jarohat, stress sinishi, operatsiya. Yanvar oyidayoq mavsum yakunlandi. Shunchaki jarohat emas – butun yilni, rejalarni, orzularni yutib yuborgan zarba.

Bu bilan uning Jahon chempionati umidlari ham so‘ndi. 39 ta o‘yin o‘tkazgan terma jamoa futbolchisi uchun bu og‘ir zarba edi. Everton esa 50 million funtlik sotib olish bandini ishga tushirmadi, yozda City bilan narxni tushirishga umid qildi. Hozircha hech qanday kelishuv yo‘q.

Angliya chap qanoti: ochiq poyga

Shimoliy Amerikadagi Jahon chempionatida Angliya yarim finalgacha bordi, lekin chap qanotga yakdil egachi topilmadi. Bu pozitsiya hanuz ochiq, murabbiy Thomas Tuchel uchun ham, futbolchilar uchun ham.

Halesowenlik sobiq chempion, Premier League g‘olibi Lee Sharpe fikricha, raqobat bor, lekin aniq yetakchi yo‘q. U NetBet bilan suhbatda shunday deydi: Angliya chap tomonda tanlovga boy, ammo uslublar turlicha.

U Grealish va Cole Palmerni eslar ekan, ularning klassini tan oladi, lekin ikkalasini ham klassik, chiziq bo‘ylab uchib o‘tadigan, tezkor qanotchi sifatida ko‘rmaydi. Anthony Gordon va Marcus Rashfordning Jahon chempionatidagi o‘yinlarini esa “yaxshi darajada” deb baholaydi. Ikki kuchli nomzod, qolganlari esa murabbiy tanlaydigan taktikaga qarab safga qo‘shiladi yoki chetda qoladi.

Sharpe Argentina bilan bo‘lgan o‘yinni yodga oladi. Uningcha, o‘sha paytda Rashfordni maydonga tashlab, to‘pni burchak bayrog‘i atrofida ushlab turish, raqibni orqaga qaytarish mumkin edi. Bu sodir bo‘lmadi. Bu detallarning barchasi – Angliya chap qanoti uchun kurash hanuz yakunlanmagani, Grealish kabi futbolchilar eshikni hali yopmaganini ko‘rsatadi.

Sharpe fikricha, Grealish yoki Palmer to‘pni saqlab qoladi, o‘yin ritmini boshqaradi, lekin orqa chiziqqa keskin yugurib kiradigan tezlik ularda yetarli emas. Shunga qaramay, u ularni “o‘yinni o‘zgartirib yuboradigan, fenomenal futbolchilar” deb ataydi. Sog‘lom bo‘lsalar, maydonda farq qiladi.

“Unga bitta narsa kerak: bir yil sog‘lom qolish”

Grealishning keyingi qadamiga kelganda, Sharpe juda aniq gapiradi: 2026-27-yilgi mavsum uning uchun hammasini boshqatdan yozib berishi mumkin, lekin faqat bitta shart bilan.

“Unga shunchaki bir yil jarohatsiz o‘tishi kerak”, – deydi u. Bu faqat Grealishga emas, har bir futbolchiga tegishli haqiqat. Ammo Grealish uchun ayniqsa dolzarb: so‘nggi yillardagi uzilishlar, maydondan uzoq qolish, qayta-qayta boshlash zarurati uning ritmini butunlay buzdi.

Sharpe jarohatning ichki tomonini ham ochadi: bu faqat oyoqdagi og‘riq emas. Bu ruhiy charchoq, yakka qolish, kiyinish xonasidagi hayotdan uzilish. Reabilitatsiya, yakka mashg‘ulotlar, jamoaga qaytish uchun kurash, o‘yin amaliyotini tiklash – bularning barchasi futbolchini ichidan yeydi.

Uning fikricha, Grealishga hozir 10-15 ta ketma-ket o‘yin, uzluksiz ritm va maydondagi erkinlik kerak. Shunda ishonch yana qaytadi, o‘yin yana oqadi. Shunda biz “yana bir buyuk yilni” ko‘rishimiz mumkin bo‘ladi.

“To‘pni undan olib bo‘lmasdi”

Sharpe Grealishning iste’dodi haqida gapirganda, ohangi o‘zgaradi. U Angliya safida Germaniyaga qarshi o‘yinlardan birini eslaydi: Grealish o‘sha kuni o‘yinni butunlay o‘z qo‘liga olganini, raqib uning qo‘lidan to‘pni tortib ola olmaganini aytadi. Bu – statistikadan ham ko‘ra ko‘proq narsani anglatadi.

Grealish to‘p bilan o‘zini uyidagidek his qiladi. Dribling qiladi, pas beradi, gol ura oladi. Tomoshabinlar uchun zavq, raqib uchun doimiy xavf. U maydonda kulib o‘ynaydi, tribunalar bilan aloqasi kuchli, futbolning o‘ziga ham, o‘z shaxsiga ham munosib obro‘ keltiradi.

Savol esa shunday: yuz millionlik yulduz navbatdagi mavsumni nihoyat o‘ziniki qila oladimi? Yoki jarohatlar va raqobat uni yana chetga surib qo‘yadimi? Javobni endi faqat uning sog‘ligi, maydondagi jasorati va murabbiylar ishonchi belgilaydi.