Ellen Walshe va Mona McSharry: Parijdan Los-Anjeles sari toʻlqin

Ellen Walshe va Mona McSharry: Parijdan Los-Anjeles sari choʻzilgan toʻlqin

Parijdagi Yevropa chempionatida medal yomgʻiri ostida qolgan Irlandiya suzish terma jamoasi endi bu toʻlqinni yoʻqotib qoʻymaslikka harakat qilmoqda. Ikki yulduz – dublinlik Ellen Walshe va Sligodan chiqqan Mona McSharry – allaqachon keyingi marrani koʻzlab boʻldi: oktyabr oyidagi Jahon kubogi seriyasi va, undan ham muhimrogʻi, 2028 yilgi Los-Anjeles Olimpiadasi.

Parij ularning ikkalasi uchun ham burilish nuqtasiga aylandi. Irlandiya umumiy hisobda beshta medal bilan qaytdi: Walshe – ikkita oltin, McSharry – bitta kumush va ikkita bronza. Bu nafaqat shaxsiy muvaffaqiyat, balki butun mamlakat suzishi uchun signal edi: Irlandiya endi suvda ham jiddiy kuch.

Parijdan keyingi ikkinchi nafas

Mona McSharry ikki yil avvalgi Parij oʻyinlaridan soʻng sportni tark etishni jiddiy oʻylab koʻrgan edi. Bugun esa u butun eʼtiborini Los-Anjelesga qaratgan. 100 metr brassda kumush, 50 va 200 metr brassda bronza – uchta masofaning uchtasida ham poyga podiumida turish unga yangi quvvat berdi.

Uning natijalari ortida birgina xulosa yotadi: qilinayotgan ish samara bermoqda. U aynan shuni his qilmoqda – mashgʻulotlarda har bir ikki-uch millisekundni “qirib” olish, vaqtni mayda boʻlaklarga boʻlib sindirish unga yana yoqib qoldi. Parijdan keyingi tanaffus ruhiy tomondan tikladi, fikrini tozaladi, va u oʻzini yana mashgʻulotlarda baxtli his eta boshladi. Shundan keyin savolning oʻzi qolmadi: nega toʻxtashi kerak?

Endi esa Los-Anjelesga atigi ikki yil. Bu suzuvchi uchun bir lahza kabi. Masofa qisqargan sayin, McSharry oʻzini manzilga yanada yaqinroq sezmoqda.

Walshe: oltin medallar va qisqa nafas olish

Ellen Walshe uchun Parij – ikki marotaba oltin kuylangan shahar boʻldi. 200 metr kompleks va 400 metr kompleksda zafar, podiumning eng yuqori pogʻonasida ikki marta Irlandiya bayrogʻi koʻtarildi. Bunday haftadan soʻng koʻpchilik uzoq dam olishni xohlar edi, lekin Walshe bunday emas.

U atigi ikki haftalik tanaffus haqida oʻylamoqda. Bir haftaga quyoshli joyga uchib, nafas rostlaydi. Shundan soʻng esa – yana basseyn, yana metrlar, yana soniyalar bilan kurash. Oktyabrda Mona bilan birga Jahon kubogi seriyasiga qaytish rejalashtirilgan. Oʻtgan yili bu turnir ularga omad keltirgan, endi esa ular oʻsha muvaffaqiyatni davom ettirishni istashmoqda.

“Uzoq vaqt suvdan tashqarida qolishni xohlamayman”, degan kayfiyat Walshe har bir soʻzidan sezilib turibdi. Uning butun rejasi shundan iborat: qisqa dam, soʻngra yana ish.

Basseynlar yetishmaydi, orzular esa koʻpaymoqda

Irlandiyada suzishga boʻlgan qiziqish keskin oshdi. RTÉ orqali bir hafta davomida jonli efirda namoyish etilgan startlar, Parijdan kelgan medallar – bularning bari bolalar va ota-onalar tasavvurini qitiqladi. Endi esa asosiy savol: bu talabni qayerda qondirish mumkin?

Mamlakatdagi inshootlar holati allaqachon xavotir uygʻotgan. Olimpiya chempioni Daniel Wiffen ham 50 metrlik basseynlar sonini koʻpaytirish kerakligini ochiq aytib keladi. Swim Ireland oʻtgan yili eʼlon qilgan “Swimming Pool Gap Analysis Report” esa raqamlar bilan keskin haqiqatni ko‘rsatdi.

Respublikada oʻrtacha bitta jamoat basseyni 81 053 kishiga toʻgʻri keladi. Bu koʻrsatkich xalqaro mezonlardan ancha orqada. Yana bir muammo – basseynlarning 57 foizi mehmonxonalarda joylashgan. Bu esa omma uchun cheklangan kirish, yuqori aʼzolik narxlari, natijada – ishtirok uchun toʻsiqlar rekord darajada degani.

Shunday fon manzarasida Parijdagi medallar yangi bosimni yuzaga keltiradi: agar sport ommalashsa, infratuzilma bunga tayyormi?

“Suv – suv, basseyn – basseyn”

Shunga qaramay, Mona McSharry va Ellen Walshe elita darajasiga chiqish uchun eng asosiy omil boshqa joyda ekanini taʼkidlashadi. Ularning fikricha, yuqori natija avvalo shaxsiy fidoyilik va atrofdagi toʻgʻri muhitdan boshlanadi.

McSharry bolaligidan qoʻllab-quvvatlovchi oila, jonkuyar murabbiylar va maqsadga sodiq mashgʻulot guruhi bilan oʻralgan edi. U aynan shu tizim uni hozirgi darajaga olib chiqqanini eslatadi. Toʻgʻri muhitni qayerda boʻlishidan qatʼi nazar yaratish mumkin, deydi u. Eng muhimi – suv bor, basseyn bor. Qolganini mehnat hal qiladi.

RTÉ orqali haftalab efirga uzatilgan startlar esa yana bir imkoniyatni ochdi: butun mamlakat boʻylab bolalar va yoshlar endi suzish orqali qayergacha borish mumkinligini aniqroq tasavvur qila boshladi.

Walshe esa oʻz yoʻlini yanada sodda qilib tushuntiradi. U klub tizimida ulgʻaygan, hanuz shu tizimda. Koʻp kunlari 25 metrlik basseynda oʻtadi, baʼzan kuniga ikki mahal. Shunday sharoitda ham u Yevropa chempioni darajasiga koʻtarildi. Demak, boshqalar ham shunday qila oladi, degan ishonch unda qatʼiy. “Basseyn boʻlsa, suv boʻlsa – qolganini bajarish kerak”, degan yondashuv uning butun karerasini belgilab kelmoqda.

Parijda boshlangan toʻlqin endi Jahon kubogi orqali davom etadi. Savol shunchaki shuki: Irlandiya bu toʻlqinni Los-Anjelesgacha ushlab tura oladimi?