Din Thomas: Jangchilarni murabbiylikdan voz kechish e'lon qildi
UFC 330 kechasi Gillian Robertson uchun alamli yakun bo‘ldi, lekin eng og‘ir zarba oktagondan emas, o‘z burchagidan keldi.
Kanadalik jangchi Mackenzie Dernga qarshi qarama-qarshilikda hakamlar qarori bilan mag‘lub bo‘ldi va ayollar strawweight chempionlik kamaridan quruq qoldi. Shu payt, adrenalin hali pasaymasdan, Din Thomas jonli efirda kutilmagan qarorni e’lon qildi: endi u hech qachon jangchilarga burchakda murabbiylik qilmaydi.
E’lonning aynan o‘sha daqiqada aytilgani ko‘pchilikni larzaga soldi. Oktagonda mag‘lubiyatni endi hazm qilayotgan Robertson, televizorda esa uning murabbiyi o‘zining “nafaqaga chiqishi” haqida gapiryapti. Lahza Gillianniki emas, Dinnikiga aylanib ketdi.
Shu bois ham tanqid bo‘roni uzoq kutdirmadi. Ovozini baland ko‘tarishdan cho‘chimaydigan middleweight chempioni Sean Strickland ijtimoiy tarmoqlarda portladi, Thomasni qattiq so‘zlar bilan haqorat qildi, uning qarorini yanchib tashladi. Emotsiyalar chindan ham chandon edi.
Oradan bir necha kun o‘tib, Din Thomas mikrofon oldiga qaytdi, bu safar himoyalanish uchun emas, tan olish uchun. U Deep Waters podkastida o‘zini ayblab, ochiqchasiga kechirim so‘radi.
U buni yashirmadi: jangchi ham, murabbiy ham bir xil hissiy tebranishlarni boshidan kechiradi. Tayyorlov lageridan tortib, vazn o‘lchash, jang kuni, burchakdagi har soniyagacha – hammasi asabni yeydi. U yillar davomida burchakda turish unga yoqmasligini aytib kelganini eslatdi. Hatto Tyron Woodley Jake Paulga nokaut bo‘lgan kechada ham o‘zi bilan ichida xayrlashgan: “Bu oxirgi marta, bo‘ldi, endi buni qilmayman”, degan.
Lekin u Gillian Robertsonni qabul qildi. Yettita yil. Faqat u va u. Safarlar, lagerlar, ertalabki mashg‘ulotlar, kechki tahlillar. Rekordlar, seriyalar, qayta-qayta urinishlar. Gillian bir paytlar uning oldiga yig‘lab kelganini eslaydi: “Ketma-ket ikki marta, uch marta yutishni xohlayman”, degan. Keyin esa u shunday seriyaga chiqdi, rekordlarni yangiladi, chempionlik jangiga yetib keldi.
Shu fonni bilgan odam uchun o‘sha e’lon yanada og‘irroq ko‘rinadi. Thomas ham aynan shuni tan oldi: UFC 330 kechasi murabbiylikdan voz kechishini aytish – “mutlaqo noo‘rin”, “mas’uliyatsiz” va “jirkanch” qaror bo‘lganini ochiq aytdi. U bitta gapni qayta-qayta ta’kidladi: Gillianning lahzasini o‘g‘irlab qo‘ydim.
U faqat mag‘lubiyat haqida emas, yo‘l haqida gapirdi. Besh janglik g‘alabalar seriyasi, chempionlik imkoniyati, hatto Dern bilan bo‘lgan jangning o‘zida – oxirgi raundni qaytarib olishi. Thomas uchun bu ham g‘urur manbai. Lekin o‘sha kecha u buni ochiq aytish o‘rniga, e’tiborni o‘ziga burdi.
Shu bois u podkastda boshini egdi. Uyalganini, xijolat bo‘lganini, lekin “men kechirim so‘rayman” deyishga yetarlicha kattaligini aytdi. Gillian Robertsonga murojaat qilib, sevgi va sadoqatini takrorladi: yetti yil davomida qanday yonida bo‘lgan bo‘lsa, hozir ham ruhiy jihatdan yonida ekanini, uni qo‘llab-quvvatlashdan to‘xtamasligini aytdi. Uning so‘zlariga ko‘ra, bu yakun emas.
Thomas bu qarorga qanday kelganini ham ochdi. Jang tugagan, yuragi ezilgan, lekin u tez orada studiyaga chiqib, UFC tahlilchisi sifatida sovuqqon bo‘lishi kerak. Ichida esa boshqa ovoz ishlagan: “Bu ishni yoqtirmayman. Uyga ketgim keladi. Burchakdan charchadim.” Shunday ruhiy holatda u efirda “tamom” dedi.
U bugun ham o‘sha ruhiy charchoqni inkor qilmaydi. Lekin bitta narsani aniq aytadi: vaqt noto‘g‘ri tanlandi. Natija ham shunga yarasha og‘ir bo‘ldi.
Din Thomas uchun bu voqea – faqat murabbiylikdan chekinish qarori emas. Bu o‘zini ko‘zguda ko‘rish, xatoni tan olish va eng muhimi, jangchisining mehnatiga hurmat qaytarish jarayoni.
Endi savol boshqa: Gillian Robertson keyingi safar oktagonga chiqqanida, uning burchagida kim turadi – va eng muhimi, u bu safar o‘z lahzasini to‘liq egallay oladimi?
