Craig Gordon: ikki oyog‘i sinib Jahon chempionatiga yetib borgan darvozabon

Craig Gordonning hikoyasi oddiy jarohat va oddiy qaytish haqida emas. Bu deyarli futbolga qarshi boradigan, tananing imkoniyatlariga ishonmay qo‘ygan paytda ham taslim bo‘lmagan inson haqida.

Sobiq hujumchi Rory Loy, BBC’ning Scottish Football Podcast dasturida, Gordonning to‘rt yil avvalgi dahshatli jarohatdan so‘ng bu yozgi mundialga yetib kelgani va aynan Jahon chempionatida Shotlandiya safida o‘z faoliyatini yakunlaganini ta’riflar ekan, bitta so‘zga qayta-qayta urg‘u berdi: “ajoyib”.

Loy bu og‘riqni yaxshi biladi. U ham xuddi shunday – ikki boldir suyagi sinishi – jarohatini boshidan kechirgan. Faqat bir farq bor edi: u buni 20–23 yoshlarida boshdan kechirgan, Gordon esa 39 yoshida.

“Men buni 20, 23 yoshimda boshdan kechirdim,” deydi u. “Bu boshqa ruhiy holat. 23 yoshda sen hanuz yoshsan, motivatsiyang baland, tanang yosh, tiklanishga tayyor. Lekin buni 30 yoshlarning oxirida qilish… bu butunlay boshqa daraja.”

Bosim aynan shu yerda seziladi. 39 yosh – ko‘pchilik futbolchilar allaqachon ortga qarab, o‘z faoliyatini sarhisob qilib bo‘ladigan payt. Gordon esa o‘sha vaqtda oyoqlari sinib, deyarli hamma narsani boshidan boshlashga majbur bo‘ldi.

Loyning so‘zlariga ko‘ra, bu jarohatdan qaytish nafaqat mushaklar, suyaklar va tayanch-harakat tizimi bilan kurashish, balki ong bilan ham jang qilish demak.

“Bu jarohatdan qaytish qanchalik qiyinligini men juda yaxshi bilaman – nafaqat jismonan, balki psixologik jihatdan ham. Bu oson emas,” deydi u. “Boldir suyagi shunchaki ‘shaq’ etib sinadi. Avval u bitishi kerak. Keyin esa butun biomekhanikang o‘zgaradi – yurganing, harakat qilishing, hamma narsa boshqacha bo‘lib qoladi.”

Bu shunchaki tiklanish emas, tanani qayta o‘qitish jarayoni. Loy o‘z tajribasidan misol keltiradi: u oyoq-qo‘llaridagi yangi yuklanishga moslashish uchun maxsus ortopedik tagliklar kiyishga majbur bo‘lgan.

“Men poyabzalimga maxsus ortopedik tagliklar solib yurishga majbur bo‘ldim, chunki endi harakat qilish uslubim butunlay o‘zgargan edi. Bunga moslashish uchun shunchalik ko‘p qatlamli ish kerak bo‘ladi,” deydi u.

Shu fonni bilgan inson uchun Gordonning yo‘li yanada ta’sirli ko‘rinadi. Odatda bunday jarohatdan so‘ng ko‘pchilik futbolchilar pastroq darajadagi ligalarda omadini sinab ko‘radi yoki butunlay to‘xtaydi. Gordon esa nafaqat qaytdi, balki yana eng yuqori bosqichga chiqdi – mamlakat terma jamoasi bilan Jahon chempionatiga bordi.

“U bunday narsalarni o‘sha yoshida boshidan o‘tkazib, yana qaytib kelishga motivatsiya topgani – bu uning qanday ruhiyati borligini juda aniq ko‘rsatib turibdi,” deydi Loy.

Gap faqat iroda haqida emas. Darvozabon sifatidagi daraja ham o‘zgarmadi, deydi u. Aksincha, Gordon qaytib kelgach ham o‘sha eski, hatto ba’zan undan ham yuqori standartni ushlab tura oldi.

“Bularning hammasidan tashqari, u ko‘rsatgan darvozabonlik darajasi, qilgan seyvlarining saviyasi – ajoyib edi,” deya yakunlaydi Loy.

Futbol ko‘pincha gollar, rekordlar va sovrinlar bilan o‘lchanadi. Lekin ba’zi kareralar bor – Gordonniki shular jumlasidan – ularni bitta raqam yoki statistika bilan tushuntirib bo‘lmaydi. Ikki oyog‘i sinib, to‘rt yil ichida Jahon chempionatiga qaytib kelish va o‘sha yerda mamlakat nomidan so‘nggi marta maydonga tushish – bu oddiy yakun emas, butun bir avlod darvozabonlari uchun belgi bo‘lib qoladigan yakun.