Chris Finch va Anthony Edwards: Tajribalar va Xatolar
Chris Finch xatosini tan oladi. Endi u bilan yashash vaqti keldi
Chris Finch bir narsani yaxshi biladi: omma oldida xato qilganini tan olishdan qo‘rqmaydi. Yozgi ligadagi “Road Trippin’ Show” dasturida u yana bir bor o‘tgan mavsum boshidagi qarorini esladi – Donte DiVincenzo’ni startga qo‘yib, Anthony Edwards’ni nominal “point guard”ga aylantirish.
Bu tajriba oxir-oqibat qimmatga tushdi.
“Ba’zi paytlarda Anthony’ni point guard sifatida o‘ynatib, unga yaxshilik qilmagandek bo‘ldik,” – degan edi Finch o‘sha suhbatda. “Oxirida bizni ushladi. U zo‘r ish qildi. Lekin pleyoffda u faqat dubl-teym, yana dubl-teym, yana dubl-teym ostida qoldi.”
Minnesota Timberwolves yozda bitta narsani aniq tushundi: Edwards o‘zining tabiiy pozitsiyasi – “off-guard”ga qaytishi shart edi. Shu tushuncha ularni LaMelo Ball uchun agressiv harakat qilishga olib keldi. Lekin orqaga qarasak, Finchning Edwards qo‘liga to‘liq boshqaruvni berish qarori – xato bo‘lsa-da, zarur bo‘lgan xato edi. Bu xato bugungi Minnesotaning aniq ehtiyojlarini yorqin ko‘rsatib berdi.
Nazariyada chiroyli ko‘ringan sxema qanday qulab tushdi
Qog‘ozda hammasi mantiqli edi. Edwards allaqachon to‘p bilan o‘ynaydigan, yaratadigan yulduz. Uning yoniga 38 foizlik karyera uchlikchisi Donte DiVincenzo, orqa chiziqda esa to‘pni boshqarish va pas taqsimlashga qodir Julius Randle – nazariyada bu kombinatsiya maydonda to‘g‘ri muvozanat berishi kerak edi.
Ba’zi keskin oraliqlarda bu ishladi ham. Randle besh assist o‘rtacha qayd etdi – bu uning karyerasidagi eng yaxshi ko‘rsatkichlaridan biri. U uchlik chizig‘i ortidagi jamoadoshlarini topib, himoyalar qulaganida jazolay oldi.
Muammo shundaki, u bu rolda yetarlicha tez-tez namoyon bo‘la olmadi. Uning 31,5 foizlik uchlik aniq emasligi maydonni toraytirib yubordi. Natijada Edwards ilk bor to‘liq “lead guard” sifatida ishlashga urinayotgan paytda deyarli doim siqilgan, yopiq himoyaga qarshi hujum qilishga majbur bo‘ldi.
Aslida Randle o‘tgan mavsumda Minnesota uchun amalda asosiy “point guard” edi – u jamoada eng ko‘p assist qilgan o‘yinchi. Agar u bu rolda yanada ko‘proq yashaganida, ehtimol u va Edwards to‘g‘ri ishlaydigan ikki kishilik o‘yinni yo‘lga qo‘yishi, va maydonda an’anaviy point guard bo‘lmasligi ham mumkin edi.
Bu ssenariy hech qachon to‘liq shakllanmadi. Randle o‘zining eng yaxshi versiyasini yetarli darajada ko‘rsata olmadi, Edwards pas berish qarorlarida qiynaldi, va Wolves o‘zgarish kerakligini anglab yetdi.
Finch uchun esa mavsum davomida ortga qaytish tugmasi yo‘q edi. Mike Conley ko‘p qismda juda qiynaldi, ba’zi kechalarda maydonga tushmasligi kerakdek ko‘rindi. Bones Hyland esa tarkibdagi yagona tabiiy “on-ball creator”lardan biri bo‘lsa-da, Finch uni skorer sifatida zaxiradan olib kirib, jamoaning chuqurlikdagi hujum muammolarini yopishni tanladi.
Shuning uchun u o‘zining tanlagan start beshligidan voz kecholmadi: Edwards, DiVincenzo, Jaden McDaniels, Randle va Rudy Gobert.
Bu beshlik muntazam mavsumda birga deyarli 4 000 daqiqa o‘ynadi. Natija? +3,5 net reyting, 117,4 hujum reytingi – jamoaning umumiy ko‘rsatkichidan 1,8 ochkoga yaxshi. Ya’ni, an’anaviy point guard bo‘lmasa ham, Minnesota asosiy tarkibi samarali hujum qildi, Edwards esa superyulduz skorer sifatida yana bir pog‘ona yuqoriga ko‘tarildi.
Keyin pleyoff keldi. Va hammasi qulab tushdi.
San Antonio darsi: dubl-teymlar va og‘riqli haqiqat
Minnesota Edwards va Randle’ni amalda asosiy yaratib beruvchilar sifatida ishlatgan holda ikkinchi raundgacha bordi. U yerda esa Chris Finch tajribasini yuziga solib uradigan jamoaga duch keldi – San Antonio Spurs.
Spurs Edwards’ni shunchalik agressiv dubl-teym ostiga oldiki, ba’zi kesimlarda uni hujumdan deyarli o‘chirib qo‘ydi.
Edwards tizzasidagi jarohatlar bilan o‘ynayotgan edi, lekin aynan shu bosimli blitz himoya Minnesota uchun bitta narsani yorqin qilib qo‘ydi: bu jamoaga boshqacha tipdagi point guard zarur.
Oddiy, “o‘rtacha” darajadagi boshqaruvchi emas. Boshqa narsa.
Ant’ning point guard tajribasi qanday inqilobga aylandi
Yozda Wolves nazariy jihatdan o‘rtacha darajadagi point guard olishni ko‘rib chiqishi mumkin edi. Masalan, T.J. McConnell, Tre Jones yoki Jrue Holiday tipidagi o‘yinchilar – startda maydonga tushib, hujumni tashkil etadigan, lekin Edwards yonida katta hajmda skor qilmaydigan variantlar.
San Antonio seriyasi bu fikrni yo‘qqa chiqardi. Bu jamoa uchun shunchaki “tartib o‘rnatadigan” himoyachi yetarli emasligi aniq bo‘ldi. Minnesota Edwards bilan yonma-yon All-Star darajasida skor qila oladigan, shu bilan birga sifatli hujum quradigan va katta lahzalarda Randle’dan ko‘ra barqarorroq bo‘ladigan point guardga muhtoj edi.
Bunday o‘yinchilar – ayniqsa point guard pozitsiyasida – bozorda kam uchraydi. Ular NFL’dagi quarterback’lar kabi: agar qo‘lingizda haqiqatan ham buyuk boshqaruvchi bo‘lsa, butun hujumingizni uning atrofida qurib yuborasiz.
LaMelo Ball aynan shunday “quarterback” bo‘lishga qodir. U Edwards bilan yosh jihatdan ham, cho‘qqi davrning taqvimi bo‘yicha ham mos tushadi. Shu sabab u savdo oynasida paydo bo‘lishi bilan Tim Connelly va uning shtabi imkoniyatni qo‘ldan boy bermadi.
Finchning o‘tgan mavsum boshida Edwards’ni startdagi point guardga aylantirish qarori, natijada, o‘sha mavsum uchun Minnesota istiqboliga zarar keltirdi. Har bir mavsum – ayniqsa, cho‘qqisidagi superyulduz bilan – oltindek qimmat. Wolves yana bir bor Finalga chiqa olmadi.
Lekin shu xato ularga juda muhim narsani berdi: aniq tashxis.
Agar tajriba Finch kutganidek ishlaganida, bugun Edwards bu jamoa uchun to‘liq “lead guard” sifatida yo‘lini davom ettirayotgan bo‘lardi. Bunday holatda yozgi reja ko‘proq Randle’ni almashtirib, Edwards yoniga kuchli “off-ball” snayper qo‘yishga qaratilgandi. Vektor boshqacha bo‘lardi.
Reja ishlamadi. Ammo aynan shuning o‘zi Minnesotaning ehtiyojini kristal darajada tiniq qilib qo‘ydi.
Finchning Edwards’ni de-fakto point guardga aylantirishi – xavfli, ammo zarur tajriba edi. Bu Edwards’ga o‘tgan mavsumda ma’lum ma’noda adolatsizlik bo‘ldi, lekin aynan shu tajriba LaMelo Ball kalibridagi boshqaruvchiga bo‘lgan ehtiyojni ochib berdi.
Endi savol bitta: shu xato evaziga olingan dars, nihoyat, bu yadroga Final sari haqiqiy yurish qilish imkonini beradimi?
