Bruno Guimaraes bilan Arsenal markazi qayta yozilmoqda
Premier League chempionligi tantanasi hali Emirates osmonidan butunlay tarqalmay turib, Mikel Arteta allaqachon keyingi qadam haqida o‘ylayotganini yashirmadi. U ochiq aytdi: bu darajada qolish emas, undan ham yuqoriga sakrash kerak. Arsenal rahbariyati esa murabbiy so‘zini ish bilan tasdiqladi – Newcastle sardori Bruno Guimaraes bilan kelishuv aynan shuni ko‘rsatadi.
22 yillik tanaffusdan keyin qo‘lga kiritilgan liga chempionligi, ustiga-ustak, Champions League finaligacha yetib borish – klub tarixidagi eng shov-shuvli mavsumlardan biri ortda qoldi. Finalda Paris St-Germainga yutqazish alamli bo‘ldi, lekin Arteta uchun bu yakun emasdi. Bu faqat boshlanish edi. U Arsenalni “boshqa o‘lchamga” olib chiqishni maqsad qildi.
Endi esa Braziliyalik Bruno Guimaraes shu rejadagi markaziy figura bo‘lib turibdi. Klub ichkarisida ham shunday qarash bor: bu transfer nafaqat chuqurlik, balki sifatni ham butunlay yangi darajaga ko‘taradi.
Premyer-liga sinovidan o‘tgan yulduz
Arteta uchun bir tamoyil o‘zgarmaydi: yangi keladigan asosiy futbolchi Premier League bosimini allaqachon his qilib ko‘rgan bo‘lishi kerak. Bruno Guimaraes bu talabga to‘liq javob beradi. 28 yoshda, liganing ritmini biladi, yuqori tezlikda qaror qabul qilishni o‘rgangan, jismonan ham, ruhiy jihatdan ham tayyor.
Arsenal rejasi aniq: dunyodagi eng kuchli yarim himoya chiziqlaridan birini qurish. Bruno bu yo‘lda katta qadam. U to‘p bilan ham, to‘psiz ham o‘yinni boshqarishni biladi, pressing ostida yo‘qolib qolmaydi, raqib pressingini sindirishga qodir. Arteta tizimida bunday profil – oltin.
O‘tgan mavsum saboqlari: charchagan markaz va jarohatlar
O‘tgan mavsumning soyali tomoni ham bor edi. 63 ta o‘yin, turli frontlarda kurash, jarohatlar to‘lqini – hammasi bir nuqtada jamlandi. 250 million funtlik yozgi transfer oynasiga qaramay, jamoa ba’zan aynan “mustahkamlik” yetishmasligini his qildi.
Christian Norgaard bunga yaqqol misol bo‘ldi. U o‘tgan yozda olib kelindi, lekin Arteta ishonchini qozona olmadi: butun liga davomida atigi yetti o‘yin va bitta asosiy tarkibdagi start. Natijada yukning katta qismi Martin Zubimendi va Declan Rice zimmasiga tushdi.
Mavsum oxiriga kelib Zubimendi butunlay “yonib” ketdi, so‘nggi bosqichlarda tarkibdan tushib qoldi – ortiqcha ish hajmi uni yeb qo‘ydi. Rice esa boshqa darajada chidam ko‘rsatdi: Arsenal safida maydonda eng ko‘p daqiqa o‘tkazgan maydon futbolchisi bo‘ldi, keyin esa World Cupda Angliya bilan yarim finalgacha bordi. Bu ham hazil yuk emas.
Rice hamon sonning orqa mushagidagi muammo bilan kurashayotgani aytiladi, ammo yozgi dam olish og‘riqni sezilarli yumshatishi kutilmoqda. Shunday bo‘lsa-da, Arteta endi uni doimiy ravishda haddan tashqari ishlatishga majbur emas. Chunki Bruno Guimaraes kelishi bilan rotatsiya qilinsa ham, sifat tushmaydi. Aksincha, yarim himoya “shift”i balandroqqa ko‘tariladi.
Yangi ko‘rinishdagi markaz: raqobat, intensivlik, daraja
Arteta mashg‘ulotlarda intensivlikni maksimal darajaga chiqarishi bilan tanilgan. Kim bo‘lishidan qat’i nazar, Arsenal futbolchisi uning qo‘l ostida bo‘shashishga haqli emas. Endi yarim himoyada raqobat bunday bosimni yanada kuchaytiradi.
Bruno Guimaraes endi Declan Rice, Martin Zubimendi, sardor Martin Odegaard, Eberechi Eze, Mikel Merino, Myles Lewis-Skelly va Ethan Nwaneri bilan bir safda bo‘ladi. Bu ro‘yxatning o‘ziyoq nimanidir anglatadi: turli uslub, turli yosh, turli tajriba – lekin bitta maqsad. Har bir mashg‘ulot, har bir ichki “kichik o‘yin” deyarli yuqori darajadagi raqobatga aylanadi.
Arteta uchun esa bu ideal stsenariy. U sxemalarni o‘zgartira oladi, o‘yin ichida ro‘l almashishlarni ko‘paytiradi, raqibga qarab moslashadi, lekin baribir o‘z printsiplaridan – pressing, to‘pni tez aylantirish, markaz orqali o‘yinni nazorat qilishdan – voz kechmaydi.
Bruno bilan birga Arsenal nafaqat chuqurlik, balki xarakter ham qo‘shib olmoqda. Newcastle sardori sifatida u kiyinish xonasida ham ovozga ega bo‘lib ulgurgan. Endi bu ovoz Emirates devorlari orasida yangraydi.
Savol endi boshqa: bunday markaz bilan Arsenal yana bir bor Angliya tepasini egallab qoladimi yoki bu tarkib endi Yevropaning ham eng katta sahnasini zabt etish uchun yetarlimi?
