Alessia Russo: Arsenal Paradidagi Baxtli Kunlar

Avtobusning old qismida panjaraga tirsak tiragancha, ko‘zoynak taqib olgan, bir qo‘lida ichimlik, ikkinchisi esa muxlislarga ishora qilgan holda qo‘shiq va shiorlarga jo‘r bo‘lib raqsga tushayotgan Alessia Russo — bu manzara shimoliy London ko‘chalarida hanuz havoda muallaqdek turibdi.

U o‘sha kunni eslar ekan, bir og‘izda aytadi: hayotidagi eng baxtli kunlardan biri bo‘lgan. 9 kilometrlik parad, qizil tutunlar ostidagi ko‘chalar, ikki jamoaning — Arsenal erkaklarining Prem’yer-liga, ayollar jamoasining Champions Cup g‘alabalari. Klub tarixidagi yirik lahzalar, lekin Russo uchun bu voqea shaxsiy burilish nuqtasiga aylandi.

“Bolalikdagi Gooner” emas, ammo…

Yillar davomida muxlislar hazillashib, 27 yoshli hujumchini “bolalikdagi Gooner” deb atashgan. Internet esa bu hazilni yanada kuchaytirdi: FA Cup bilan tushgan bolalikdagi oilaviy suratida uning Manchester United libosi “mo‘’jizaviy tarzda” Arsenal formasiga aylantirilgan edi.

Russo aslida bolaligidan Arsenal ishqibozi bo‘lmagan. Lekin endi u buni ochiq tan oladi: kattaligidagi Gooner bo‘lib bormoqda.

“Arsenalga kelganimda bu klub muxlisi emasdim, lekin bu yerga qo‘shilganimdan keyin atrofimdagi odamlarni ko‘rib, Arsenalning bir bo‘lagiga aylanmaslikning iloji yo‘q,” deydi u. “Ularning omad tilab turishini, har yo‘l bilan qo‘llab-quvvatlashimni xohlayman. Parad esa hayotimdagi eng ajoyib voqealardan biri bo‘ldi. Muxlislar, atmosfera, yillar davomida mehnat qilgan erkaklar jamoasining Prem’ni yutgani… Men shunchaki hammasini ichimga singdirib, zavqlanib, o‘zimni erkin his qilardim.”

U bu kunni “haqiqatan ham juda, juda maxsus” deb ta’riflaydi. Ayniqsa, “haqiqiy Gooner”lar bo‘lgan Lotte Wubben-Moy va Leah Williamson bilan yonma-yon turib buni his qilish unga boshqacha ta’sir qilgan.

“Arsenalga kelganingizda, hech bo‘lmasa o‘zim nomimdan gapiraman, siz ham bu muhabbatning bir bo‘lagini qabul qilasiz, ularning klubga bo‘lgan mehrini tushunib, singdirib borasiz. Men buni aniq his qilyapman va bunday narsaning bir qismi bo‘lish juda yoqimli,” deydi u. “Odatda martabangizda kubok yutgan lahzalarni eng asosiy xotira sifatida ajratasiz, lekin bu parad ham men uchun doim alohida turadi.”

Balkondan balkonga uzilgan qarashlar

O‘sha kuni ko‘chalar tirband emas, to‘lib-toshgan edi. Har bir balkon, tom, yo‘l chetidagi to‘siqlar, hatto svetofor ustlarida ham yuzlar. Har xil yosh, rang, din. O‘g‘il bolalar ko‘p, lekin 90-yillar va 2000-yillar boshidagi Arsenal paradlaridan farqli ravishda, bu safar ko‘rinib turgan asosiy farq — juda ko‘p qizaloqlar.

Aynan shu yangi avlodni, futbolni ko‘radigan, o‘ynaydigan qizlarni tarbiyalash va qo‘llab-quvvatlash — Russo uchun alohida mavzu. U bu haqida gapirganda ovozi biroz o‘zgaradi, ohangi jiddiylashadi.

Shu sabab u yil boshida o‘z fondini ishga tushirdi va Starling Bank’ning Kick On tashabbusining beshinchi yilini ochishda faol qatnashdi. Loyiha mohiyati oddiy: mahalliy bizneslarni homiylikka muhtoj qizlar jamoalari bilan bog‘lash, futbolkalardagi bosh homiylik xarajatlarini qisman qoplash.

Starling buyurtmasiga ko‘ra o‘tkazilgan keng so‘rovlar (1 000 nafar kattalar orasidagi ayol futbolchilar, 11–17 yoshdagi 1 010 nafar qiz, 501 nafar kichik va o‘rta biznes rahbarlari va 1 092 nafar grassroots murabbiylar) bir haqiqatni ochib tashladi: deyarli har bir qizlar jamoasi (97 foiz) ko‘proq mablag‘ga muhtoj. Mablag‘ yetishmasligi esa imkoniyatlarni qisqartiryapti.

Yana bir raqam yanada keskin: futbol o‘ynaydigan qizlarning 76 foizi keyingi besh yil ichida qo‘shimcha mablag‘ topilmasa, jamoasini yoki umuman sportni tashlab ketishiga to‘g‘ri kelishini aytgan. 40 foizi esa o‘z jamoasi yigitlar jamoasidek moliyaviy ko‘mak olmayotganini ta’kidlagan.

“Bu juda og‘ir statistikalar, ayniqsa ayollar futbolida ko‘rayotgan o‘sishimizni hisobga olsak,” deydi Russo. “So‘nggi besh-olti yilda o‘sish aql bovar qilmaydigan darajada bo‘ldi, lekin pastdan, poydevordan boshlab qurishda hali ham ish juda ko‘p.”

“Keyingi Leah Williamsonni qo‘ldan boy bermaslik kerak”

Asosiy xavf bitta: ayollar futboli hozirgi tezligini yo‘qotishi va tizimga kirib kelishi kerak bo‘lgan iste’dodlar yo‘ldan qolishi mumkin.

“Men doim aytaman: siz keyingi Leah Williamson yoki Lotte Wubben-Moyni qo‘ldan boy berishni xohlamaysiz,” deydi Russo. “Faqat shunchaki mahalliy jamoasi yo‘qligi yoki bor jamoasi yopilgani uchun iste’dotli qizlarni yo‘qotishni istamaysiz. Jamoalarga ko‘p narsa kerak emasdek tuyuladi, oddiy yechimdek ko‘rinadi, lekin demak unchalik ham oson emas, chunki bu muammo hanuz bor.”

U o‘zining yo‘lini eslaydi — mahalliy maydonlar, grassroots jamoalar, murabbiylar, ota-onalar.

“Grassrootsdagi sayohatim davomida uchrashgan har bir inson mening martabamda rol o‘ynadi, ko‘pchiligi bilan hanuz do‘stmiz. Agar mahalliy biznes birgina jamoaga sarmoya kiritsa, kim biladi, balki siz bir kuni super yulduzga aylanishi mumkin bo‘lgan futbolchini yetishtirishga hissa qo‘sharsiz. U esa butun faoliyati davomida sizni eslab yuradi. Bu faqat pul emas, bu qizlarning hayotidagi, yo‘lidagi asosiy bo‘limlardan biriga ta’sir o‘tkazish imkoniyati.”

Noyob yoz: turnirsiz, ammo bekor emas

Bu yil katta xalqaro ayollar turniri yo‘qligi Russo uchun kam uchraydigan yozni taqdim etdi. Nihoyat tanaffus, nihoyat nafas olish, nihoyat o‘ylab ko‘rish va o‘zi uchun muhim bo‘lgan mavzularga vaqt ajratish imkoni.

“Men uchun haqiqiy dam olish bo‘lishi juda muhim edi,” deydi u. “So‘nggi yillarda o‘yin daqiqalari ham, turnirlar soni ham oshdi. Tanamni asrashim, ruhiy jihatdan ham yaxshi holatga kelishim kerak edi. Taxminan ikki yarim hafta butunlay o‘zimni o‘chirib qo‘ydim, do‘stlarim va oilam bilan vaqt o‘tkazdim — bu ajoyib edi. Lekin oxiriga borib yana mashq qilishni sog‘indim, o‘zimni qo‘yarga joy topolmadim.”

U yozda yakka tartibdagi mashg‘ulotlarni yoqtiradi. Rutina, odatlar, o‘z tanasini his qilish. Ko‘pincha oilaviy ta’tilga chiqib, mashg‘ulotlarni ham o‘sha yerda davom ettiradi. “Hammaning ishtirok etgisi keladi,” deydi u kulib. Shu bilan birga, u shunchaki “oddiy 27 yoshli qiz” bo‘lib yashashga ham imkon topdi — sayohatlar, hordiq.

U hatto New Yorkdagi England – Panama o‘yiniga muxlis sifatida bordi, tribuna shovqinini, Jahon chempionati kayfiyatini tashqaridan his qildi. Yana bir alohida voqea — jamoadoshi Ella Toone’ning xonaki bazmi va to‘yi. Russo bu kunlarni “ajoyib” deb eslaydi.

2025–26: darajani oshirgan yil

Orqaga qarasa, 2025–26 yilgi mavsum uning uchun burilish davri bo‘ldi. Ko‘pchilik fikricha, u klubda ham, terma jamoada ham o‘yinini yangi bosqichga olib chiqdi. O‘zi bu haqida o‘ylaganida esa mezon aniq: kuboklar.

“Arsenal va England uchun mavsumimdan shaxsan o‘zim mamnunman, lekin baribir hammasini yutgan sovrinlarimiz bo‘yicha baholayman,” deydi u.

Arsenal ayollar jamoasi so‘nggi ikki yilda ko‘p narsani o‘rgandi. Jamoa hozir ham o‘sha darslarni eslab turibdi, lekin endi ochko‘zroq, ochlik kuchaygan.

“So‘nggi yillarda jamoa sifatida juda ko‘p saboq oldik, lekin yangi mavsumga juda chanqoq holda kirib boryapmiz. Biz WSL’ni yutishga eng qodir jamoaga aylanish uchun qo‘limizdan kelgan hamma narsani qilishni xohlayotganimizni ochiq aytdik,” deydi Russo. “Renée Slegers bu mavsumoldi davrida standartni juda baland qo‘ydi. Yangi yetti futbolchi keldi, tarkib to‘la, raqobat darajasi juda yuqori.”

U so‘zini ortiq cho‘zmaydi, lekin ohangidan maqsad aniq seziladi.

“Ha, o‘zimni yaxshi his qilyapman, lekin endi Arsenal va England bilan yanada oldinga intilib, kuboklar yutishni xohlayman.”

Shimoliy London ko‘chalarida qizil tutunlar yana ko‘tariladimi-yo‘qmi — bu mavsum javob beradi. Russo esa allaqachon javobini tanlagan: u bu safar paradda nafaqat muxlis, balki yana bir bor chempion sifatida turishni xohlaydi.