Will Keane: Jarohatlar va qayta tiklanish yo‘lida
Bir may oqshomi, Shveytsariya ustidan g‘alaba uchun kurashayotgan Angliya U-19 terma jamoasi. Ikki hujumchi oldinda saf tortgan: Will Keane va Harry Kane. O‘sha paytda ko‘pchilik, agar kimdir bir kun kelib jahon chempionati yarim finaliga tayyorlanadigan darajaga yetadi desa, barmog‘ini Will tomonga cho‘zgan bo‘lardi, Harry emas.
Shu paytcha Will uchun hammasi faqat tepaga qarab ketayotgandi.
Uning o‘zi eslaydi: u paytga qadar hech qanday jiddiy zarba, hech qanday katta ortga chekinish yo‘q edi. "Yosh bo‘lsang, qo‘rqmaysan. Martaba yo‘lim faqat yuqoriga qarab ketayotgandi," deydi u. "Manchester United" safida debyut, Youth Cup g‘alabasi, Angliya uchun gol va ishonch. Hammasi ochiq, hammasi yorqin ko‘rinardi.
Keyin esa taqdir eshikni sharaqlatib yopdi.
O‘yin oxirlariga borib, og‘ir tizza jarohati. Maydondan chiqqanidan so‘ng, qaytib kelishi uchun 16 oy kerak bo‘ldi. Futbolda bu – butun bir bob.
O‘sha 16 oy ichida boshqa bir yo‘l ochildi. Harry Kane "Norwich" va "Leicester" safida ijarada to‘p surib, "Tottenham" tarkibiga kirib bordi. U o‘z yo‘lini, o‘z tezligini topdi.
Will esa buni qisqa va aniq ta’riflaydi: bu – vaqt masalasi. Kimningdir butun faoliyati mayda-mayda jarohatlar bilan o‘tadi, lekin hech narsa uni relsdan tushirmaydi. Will uchun esa birinchi katta zarba eng nozik pallaga to‘g‘ri keldi – zaxiradan asosiy jamoaga o‘tish davriga.
"Men allaqachon eshikdan kirib bo‘lgandim," deydi u. "Agar bu jarohat bir-ikki yil keyin bo‘lganda, ehtimol allaqachon tarkibdagi barqaror o‘yinchiga aylangan bo‘lardim. Lekin o‘sha paytda 16 oy yo‘q bo‘ldim – bu o‘tish davrining eng muhim bo‘lagi edi."
Bugun manzara boshqacha.
Harry Kane Argentina bilan yarim final oldidan tayyorgarlik ko‘rayotgan bo‘lsa, 33 yoshli Will Keane Leicestershiredagi Champneys Springs bazasida, PFAning 12 haftalik mavsumoldi lagerida ter to‘kmoqda. 45 nafar erkin agent futbolchi bilan birga. Maqsad bitta – o‘zini ko‘rsatish va yangi klub topish.
U hali o‘zini tugagan deb bilmaydi. "Bir necha yilim bor," deydi u. Va u hali ham besh marta kiygan Respublika of Ireland libosini yana bir bor kiyish orzusidan voz kechmagan. Egizak ukasi Michael Angliya orqali yuqoriga ko‘tarilib, keyin hamon shu yo‘ldan ketgan bo‘lsa, Will yo‘lni o‘zgartirdi: yoshlarda Angliya, kattalarda esa otasi tug‘ilgan yurt – Ireland.
PFA lageri unga o‘zini yana jamoa a’zosi his qilish imkonini berdi. "Go‘yo to‘liq klubdagidekman," deydi u. Tibbiyot xodimlari, murabbiylar, ma’muriyat, media – hammasi bor. Mashg‘ulotlar keskin, o‘yinlar yetarli: yetti-sakkizta nazorat uchrashuvi rejalashtirilgan, skautlar uchun esa bu – jonli vitrina.
Klublar maxsus ilova orqali o‘yinchilarning mashg‘ulot ma’lumotlariga, yugurish masofalari, tezliklariga kirish oladi, bevosita bog‘lanadi. Agar taklif tushsa, futbolchi tayyor holatda boradi.
Keane bu safar shoshmayapti. 2020 yilda ham u shartnomasiz qolgan – o‘sha payt pandemiya boshlangan, "Ipswich" moliyaviy noaniqlik sabab bir yillik opsiyani ishga tushirmaslikni tanlagandi. Oxir-oqibat Will "Wigan"ga qaytdi. U yer – hozircha sakkiz klubni o‘z ichiga olgan, 335 o‘yin va 85 gol bilan bezatilgan faoliyatida eng muhim bekatlardan biri bo‘lib qoldi.
Aynan o‘sha yillarda u faqat tanasini emas, boshini ham davolash kerakligini anglab yetdi.
Birinchi halokatli ACL jarohati yetmagandek, 2016 yil fevralida "Shrewsbury"ga qarshi FA Cup uchrashuvida son-pay jarohati ham unga tinchlik bermadi. Natija – yana uzoq tanaffus. Va eng achchiq sahna shundan keyin boshlandi.
Shu jarohat tufayli u "Midtjylland"ga qarshi Europa League o‘yinida zaxirada bo‘lish imkoniyatidan mahrum bo‘ldi. O‘sha o‘rinni 17 yoshli Marcus Rashford egalladi. Anthony Martial o‘yindan oldingi qizish paytida jarohat oldi, Louis van Gaal qaror qildi – sahnaga Rashford chiqdi. U ikki gol urdi. Uch kundan so‘ng esa "Arsenal"ga qarshi liga o‘yinida yana dubl.
Will esa bu paytda Atlantika ortida, jarrohlik uchun Amerikaga uchib ketayotgandi. "Philadelphia"ga qo‘nib, telefonini yoqdi va Rashfordning yana ikki gol urganini ko‘rdi. O‘sha kuni, 23 yoshida, u ich-ichidan bitta haqiqatni qabul qildi: "United"dagi orzu tugagan. Oilasi jon deb yurgan klub, bolalikdan o‘ylab kelgan asosiy tarkibdagi o‘rin – hammasi o‘tmishga aylandi.
Keyin yana bir imkoniyat – va yana bir zarba.
U "Hull"ga o‘tdi. Klub yangi "Premier League"ga ko‘tarilgan, Will uchun bu – qayta tug‘ilishdek ko‘ringan. Ammo atigi oltinchi o‘yinda yana ACL. Yana 14 oy tanaffus. Yana tiklanish zali, yana yolg‘izlik.
"Bu ezg‘ilab tashlagan," deydi u. Butun mavsumni o‘tkazib yuboradi, "Hull" esa tushib ketadi. Jamoadagi ko‘plab yosh futbolchilar baribir yaxshi transferlar qilib ketishadi: Harry Maguire "Leicester"ga, Andy Robertson "Liverpool"ga, Sam Clucas "Swansea"ga. Will esa o‘zini boshqa yo‘l bo‘ylab ketib qolganini his qiladi.
Shu paytdan boshlab uning ichki sayohati boshlandi.
U avval ham sport psixologlari bilan ishlagan, o‘zini ijobiy tutishga harakat qilgan. Lekin "Wigan"da u futbol bilan ishlamagan, biroz boshqacha yo‘nalishdagi mutaxassisni topdi. U o‘zini "ruhiy psixolog" deb ataydi. Suhbatlar boshqa ohangda kechadi: niyat, vizualizatsiya, o‘ziga ishonchni ongli ravishda yaratish.
"Qutining ichidagi hamma narsani sinab ko‘rgandim, baribir buzilib qolaverdim," deydi Keane. "Shuning uchun butunlay boshqa yo‘lni sinab ko‘rmoqchi bo‘ldim."
Orqaga qarasa, buni ancha oldin boshlash kerak edi, deydi u. Ayniqsa, birin-ketin kelgan zarbalardan keyin. "Agar o‘sha paytlarda ruhiy tomonga jiddiyroq qaragan bo‘lganimda, ehtimol qaytishim boshqacha bo‘lardi."
U o‘zini "United" atrofida ko‘rib yurgan paytlarini eslaydi: asosiy jamoa bilan mashg‘ulotlar, keyin jarohat, keyin Chempionshipdagi ijaralar, u yerda o‘yinlar unchalik yaxshi chiqmaydi. Shunda shubha asta-sekin ichkariga kirib keladi. Wigan esa uni yana osmonga otadi. O‘ziga bo‘lgan ishonch qaytadi.
"Avvalroq o‘zimga ishonishim kerak edi," deydi u. "Men ko‘p yillar birga o‘ynagan yigitlar bilan bir xil darajada edim, yo‘lim ham o‘sha yoqqa qarab ketayotgandi. Agar ruhiy tomonga ertaroq e’tibor bergan bo‘lganimda, natija boshqacha bo‘lishi mumkin edi."
U hatto shunday deydi: ba’zi jarohatlariga o‘sha ichki shubha ham sabab bo‘lgandir. "Agar bosh boshqacha bo‘lganida, ehtimol o‘sha og‘ir jarohatlarning bittasi umuman bo‘lmasdi," deydi u yarim hazil, yarim achinish bilan.
Bu orada eski sherigi Harry Kane butunlay boshqa qiyofaga kirib ulgurgan.
"Yoshligimizda ko‘p odamlar uning tez emasligini aytishardi," deydi Will. "Lekin texnik jihatdan, zarba berish bo‘yicha qilgan ishlari, mashg‘ulotlardagi maniyakal darajadagi e’tibori – bugun hammasini ko‘ryapsiz."
Kane o‘ziga ishonadi. Bu ishonch bo‘sh joydan kelmagan. U har bir zarbani, har bir holatni yuz marta takrorlagan. "U o‘zini to‘liq hujumchi deb biladi," deydi Keane. "Bitta imkoniyatni boy berishi mumkin, lekin keyingisidan qochmaydi. Agar boshida shubha bo‘lganida, bugun bunchalik sermahsul bo‘lmasdi. Bu takabburlik emas, eng yuqori darajadagi o‘ziga ishonganlik."
Will Keane esa boshqa burilishda turibdi.
O‘tgan mavsumni "Reading" safida ijarada yakunladi, yozda esa "Preston" bilan shartnomasi tugadi. Endi u yana bozor erkinligida. Lekin bu safar vahima yo‘q. "Suhbatlar bo‘lgan, bilishadi meni," deydi u. Klublar avval A, B, C variantlarini ko‘radi, ammo mavsum boshlanib, bir-ikki natija yomon bo‘lsa, reja o‘zgaradi. Shunda eshiklar ochilishi mumkin.
U o‘z kelajagiga ehtiyotkor ijobiylik bilan qaraydi, lekin ko‘zi baribir katta sahnada. Va albatta, Angliya – Ireland o‘rtasidagi ichki chiziq hamon uning ichida bor.
"Bu murakkab," deydi u. U U-21gacha Angliya uchun o‘ynagan, keyin esa katta futbolda Irelandni tanladi. "Ikki tomonning ham ichidaman," deydi u. Otasi Irlandiyada tug‘ilgan, keyin Angliyaga ko‘chib kelgan. Willning o‘zi esa Angliyada tug‘ilib o‘sgan. Ikki yurt, bitta yurak.
Bir may oqshomidagi o‘sha U-19 o‘yini orqaga qaraganda butunlay boshqacha ko‘rinadi. Bitta tizza harakati, bitta jarohat, bitta imkoniyat boshqa futbolchiga nasib etishi – va ikki karera qarama-qarshi yo‘nalishda ketib qoladi.
Bugun Harry Kane dunyoning eng to‘liq hujumchilaridan biri sifatida katta sahnaga chiqmoqda. Will Keane esa Leicestershiredagi mashg‘ulot maydonida yana bir bor o‘zini qayta yaratishga urinmoqda.
Savol endi shunday: u o‘z tanasi va boshini nihoyat bir yo‘nalishga burib, o‘zi haqli bo‘lgan oxirgi katta bobni yozishga ulguradimi?
