Uli Hoeneß: Legend Award va qizil yo‘lakda sovrin
Sport Bild galasida kechki shov‑shuvni sahnadagi nutqlar emas, balki qizil yo‘lakdagi bir e’tirof kuchaytirdi. Bayern afsonasi Uli Hoeneß navbatdagi “Legend Award”ni qo‘lga kiritar ekan, sobiq himoyachi Thomas Helmer eski daftarlarni varaqlab, yillar davomida ichida saqlagan bir voqeani ochdi: u bir paytlar Hoeneßni urib yuborishga tayyor bo‘lgan.
Helmer jilmayib turib gapirdi, ammo hikoyaning o‘zi unchalik hazil emas edi.
Sovuq kecha, qizigan kayfiyat
Voqea Champions League kechalaridan birida yuz bergan. Raqib – ehtimol Kyiv, deya eslaydi Helmer. Manzil – eski Olympiastadion. Muzdek shamol, minus darajalar, tribunada atigi 13 ming tomoshabin. Lekin o‘yin jonli efirda butun mamlakat bo‘ylab namoyish etilayotgan edi.
Bayern tanaffusga 1:0 hisobida ustunlik bilan kirib bordi. Qog‘ozda hammasi joyida. Maydonda esa butunlay boshqacha manzara bo‘lgan.
“Ular uch marta darvozamizga chiqib ketishdi, faqat gol ura olishmadi”, – deya eslaydi Helmer. Kyiv hujumchilari imkoniyatlarni yo‘qotib borar, Bayern esa hisobni saqlab turgan, xolos. Shunda Hoeneß portlab ketdi.
“Sen bobomdek yuguryapsan!”
Tanaffusdagi kiyinish xonasi Hoeneßning g‘azabiga guvoh bo‘lgan joylardan biri sifatida tarixda qolgan. Klub rahbari o‘sha paytda odatdagi hissiyotga boy, keskin nutqlaridan birini sochib yuborgan.
“U butunlay aqldan ozgandek bo‘ldi: ‘Nima o‘ynayapsizlar? Tomoshabinlarga nimani ko‘rsatyapsizlar? Bu Bayern Munich uchun sharmandalik. Millionlab odamlar tomosha qilyapti, stadionda qancha kishi bo‘lishidan qat’i nazar... sovuq bo‘lsa ham baribir!’” – deydi Helmer.
Himoyachi yonidan o‘tib ketayotganida, Hoeneß zarbani yanada kuchaytiradi: “Sen esa bobomdek yuguryapsan!”
Bu gap Helmer uchun chiziqdan o‘tish edi. Odatda maydonda sovuqqon bo‘lgan himoyachi o‘sha payt o‘zini zo‘rg‘a tiyganini yashirmaydi.
U stoldan elektrolit ichimligi solingan stakanni oldi. Maqsad – Hoeneßning boshi. Qo‘l esa devorni topdi.
“Stakanni boshiga otmoqchi bo‘ldim. Urmadim, devorga tegdi. Keyin u kiyinish xonasidagi fizioterapevtlar yoniga kirib, yashirinishga ulgirdi”, – deya hikoya qiladi Helmer.
Kiyinish xonasida ziddiyat avjiga chiqqan, lekin jismoniy to‘qnashuvgacha yetib bormagan. Hoeneß o‘zini bilganicha, vaziyatni boshqa xonaga chekinib yumshatgan.
Ertasi kuni – boshqa Hoeneß
O‘sha sovuq kechaning issiq tanaffusi shunchaki bir epizod bo‘lib qoldi. Eng qizig‘i – ertasi kuni bu mojaro izsiz yo‘qolgandek bo‘ldi.
“Ertasi kuni biz butunlay ochiqchasiga suhbatlashdik. Uli hech qachon xafagarchilikni ichida olib yurmaydi”, – deydi Helmer.
Mana shu xususiyat – hissiyot portlashi ortidan tezda muloqotga qaytish, munosabatni tiklash – Hoeneßni nafaqat klub ichida, balki inson sifatida ham alohida qiyofaga aylantirgan fazilat.
Helmer bugun ham o‘sha voqeani kulib eslaydi, ammo Hoeneßga bo‘lgan hurmati mutlaqo o‘zgarmaganini ta’kidlaydi. Aksincha, yillar o‘tgan sari bu hurmat chuqurlashgan.
“Dunyoda muammoim bo‘lsa – xoh shaxsiy, xoh moliyaviy, xoh sog‘liq bilan bog‘liq – boradigan ikki odamim bor. Ulardan biri – Uli Hoeneß”, – deydi sobiq himoyachi.
Sovuq Olympiastadion, uchib ketgan stakan, devorga urilgan ichimlik – hammasi ortda qoldi. Hoeneß esa bugun hamon Bayern tarixida nafaqat rahbar, balki futbolchilari bilan tortishib, keyin ularni quchoqlab oladigan insoniy qiyofasi bilan yashab turibdi.
