Scaloni jamoasini himoya qildi: “Ular mening jangchilarim”

Ispaniyaga qarshi final mag‘lubiyati Argentinani titratib yubordi. His-tuyg‘ular charchagan, tanalar holdan toygan, ammo bahslar hanuz tinmagan bir paytda bosh murabbiy Lionel Scaloni o‘z futbolchilarini ochiqchasiga himoya qildi va ularni bitta so‘z bilan atadi: “jangchilar”.

1:0 hisobidagi, qo‘shimcha daqiqalarda kelgan mag‘lubiyatdan keyin Argentina o‘yinchilari nafaqat maydondagi keskin o‘yinlari, balki so‘nggi hushtakdan keyingi xatti-harakatlari uchun ham tanqid ostida qoldi. Tahlilchilar va raqiblar ularni haddan tashqari agressivlikda, sportchilik ruhiga mos kelmaydigan munosabatda aybladilar.

Maydonda yakuniy signal chalingach, bir necha Argentina futbolchilari va murabbiylar shtabi a’zolari Ispaniya futbolchilari bilan tortishib, janjalga kirishgani bois FIFA rasmiy tekshiruv ochdi. Finalning asabiy fonida bu sahna uzoq vaqt esdan chiqmaydiganga o‘xshaydi.

Shu og‘ir haftadan so‘ng Scaloni sukutni buzdi. U o‘z his-tuyg‘ularini ijtimoiy tarmoqdagi sahifasida uzun, ochiq va hissiyotga boy xabar orqali bayon qildi.

“Ortda qolgan bu keskin hafta davomida qayg‘u quvonch bilan, ko‘z yoshlar tabassum bilan, xavotir xotirjamlik bilan, asabiylik tinchlik bilan qorishib ketdi. Endi men bir necha satr yozish uchun o‘tirishga qodirman”, — deb boshladi u o‘z murojaatini.

Murabbiy xalq oldida qarzdorlik hissini yashirmadi: “Sizlarga yana bir kubok olib bera olmaganim, hayotingizdagi barcha xunukliklarni hech bo‘lmaganda bir necha kunga bo‘lsa-da unutdiradigan yangi quvonch manbaini hadya eta olmaganim uchun uzr so‘rayman”.

Shu bilan birga u bu jamoa haqida boshqacha haqiqatni urg‘uladi. Uning nazarida, finalda ko‘tarilmagan kubokdan ham kattaroq sovrin bor.

“Men sizlardan bitta narsani olib qolishingizni xohlayman: biz shu futbolchilar guruhi orqali ko‘rsatishga uringan ruhni. Ular mening jangchilarim — ularni xotinimga gapirganimda shunday ta’riflardim”, — deb yozdi Scaloni.

So‘ng u bu “jangchilar”ni belgilab beradigan fazilatlarni birma-bir sanab o‘tdi: “Mehnat, ichki turtki, ehtiros, ‘men buni qila olaman’ degan ishonch, eng og‘ir pallada ham taslim bo‘lmaslik, butunlay holdan toyganingda ham borini berish, bizni tanimaydigan odamlarning cheksiz sovuq suviga chidash, o‘zingni boshqara olish, oyoqlaring miyangga bo‘ysunmay qolganida ham yiqilmay tik turishga intilish… Mana shu — asl kubok”.

Bu so‘zlar jamoa atrofidagi tanqid to‘lqiniga javob bo‘ldi. Final kuni Argentina maydonda keskin, ba’zan chegaraga yaqin o‘ynadi, lekin murabbiy nazarida bu faqat agressiya emas, balki oxirigacha kurashish instinktining ifodasi edi.

Scaloni o‘z xabarida faqat futbolchilarni emas, butun tizimni esdan chiqarmadi: “Men murabbiylar shtabimga, futbolchilarga, AFA xodimlariga — bizning qulayligimiz uchun soya ostida tinimsiz mehnat qiladigan odamlarga — va sizlarning har biringizga ko‘rsatgan mehringiz uchun cheksiz minnatdorman”.

Final sahnasida esa g‘alaba va mag‘lubiyat yonma-yon turdi. Ispaniya futbolchilari Argentina jamoasi kumush medallarni olish uchun podiumga ko‘tarilar ekan, ularga sharafiga “faxriy yo‘lak” tashkil qildi. Raqibning bu hurmati o‘sha kechaning eng sokin, ammo eng ta’sirli lahzalaridan biriga aylandi.

Endi esa Argentina uchun savol aniq: bu “jangchilar” avlodi yana bir cho‘qqiga qayta chiqa oladimi yoki Ispaniya bilan bo‘lgan bu final ularning davrida chizilgan chiziq bo‘lib qoladimi?