Ronald Koeman: Eng og‘ir qaror va sog‘liq ustuvorligi
Ronald Koeman uchun bu jahon chempionati faqat sportiy mag‘lubiyat bilan tugamadi. U uchun bu, ehtimol, butun murabbiylik hayotidagi eng shaxsiy, eng og‘ir yakun bo‘ldi. 63 yoshli mutaxassis Niderlandiya terma jamoasi bosh murabbiyi sifatidagi faoliyatini tugatishini e’lon qilar ekan, gap faqat natijada emasligini ochiq aytdi: ustunlik endi futbolga emas, oilaga tegishli.
Koeman o‘z qarorini ijtimoiy tarmoqdagi sahifasida ma’lum qildi. U yerda u nafaqat jahon chempionatidagi muvaffaqiyatsizlik uchun mas’uliyatni o‘z zimmasiga oldi, balki nega endi chetga chiqishi kerakligini ham aniq bayon etdi. So‘zlari qisqa emasdi, lekin juda ravshan edi: bu nafaqat murabbiylikdan ketish, bu — ustuvorliklarni qayta belgilash.
U orzu haqida gapirdi. Niderlandiyani jahon chempioni qilish orzusi haqida. Bu orzu amalga oshmadi. Koeman buni tan oldi va eng katta hafsalasi pir bo‘lgan odam o‘zi ekanini aytdi. Bosh murabbiy sifatida javobgarlik oxir-oqibat baribir uning zimmasida ekanini ham ta’kidladi.
Lekin bu hikoyaning markazida boshqa bir kurash turibdi. Futboldan ham qattiqroq, natijadan ham keskinroq kurash — sog‘liq uchun kurash. Koeman so‘nggi yillar unga bir narsani yana bir bor eslatganini aytdi: futbol hayot bo‘lishi mumkin, ammo sog‘liqning bahosi yo‘q.
U ayniqsa rafiqasi Bartina haqida to‘xtaldi. Bartina kasallik bilan yashamoqda, shu bilan birga erining yonida turib, har kuni uni qo‘llab-quvvatlab keldi. Koeman uning kasalligiga qaramay, har kuni uni ishini yakunlashga undab turganini alohida urg‘uladi. Bu kuchni u “ajoyib” deb atadi va minnatdorchiligini so‘z bilan ifoda etish qiyinligini yozdi. Aynan shu vaziyat murabbiyning qarashlarini tubdan o‘zgartirdi.
Koeman o‘z xabarida futbolchilarni ham unutgani yo‘q. U bilan ishlagan har bir o‘yinchini minnatdorchilik bilan tilga oldi: ularning mehnati, xarakteri va ishonchi uni har kuni ilhomlantirganini yozdi. Shtab a’zolari, KNVB, sahna ortida ishlagan xodimlar, hamkorlik qilishiga ruxsat bergan klublar — barchasiga alohida rahmat aytildi.
Eng oxirida esa u muxlislarga murojaat qildi. Qiyin paytlarda ham yonida bo‘lgan, tanqid qilgan, baribir qo‘llab-quvvatlaganlar — Koeman uchun bu ishonch yillar davomida terma jamoani boshqarish sharafini yanada ulug‘roq qilganini aytdi. Niderlandiyani bosh murabbiy sifatida himoya qilish — uning so‘zlariga ko‘ra, katta sharaf bo‘lgan.
U ketayotganda his-tuyg‘ular aralash. U buni yashirmadi: jahon chempionligi bilan xayrlashishni xohlagan, ammo bu tush amalga oshmagan. Shunga qaramay, bir hissiyot baribir ustun keldi — faxr. Futbol unga bergan hamma narsa, tanishtirgan insonlar, eng katta ishtiyoqini kasbga aylantirish imkoniyati — bularning barchasi uning uchun natijadan ham ortiq.
Koeman so‘zini bir necha qatlamli minnatdorchilik bilan yakunladi: yillar davomida bo‘lgan ishonch, tanqid, qo‘llab-quvvatlash, hafsala pir bo‘lishlari va muvaffaqiyatlar uchun. Bu xayrlashuv nafaqat murabbiy bilan terma jamoa o‘rtasida. Bu — futboldan hayotga qaytish qarori. Endi savol bitta: Niderlandiya keyingi sahifani kim bilan ochadi?
