Mourinyo va Lampard: Xotiralar va O‘tmish
Frank Lampard va John Terry uchun bu kun hanuzgacha yurakni tirnaydigan xotira bo‘lib qolgan. Londonning g‘ala-g‘ovuridan uzoqda, Stamford Bridgedagi ichki xonada bir paytlar “The Special One” deb e’zozlangan murabbiy futbolchilar oldida turib, eng og‘ir gapni aytgan edi.
Mourinho xayrlashgani kirib kelgan lahza
Lampard o‘sha daqiqani yillar o‘tsa ham aniq eslaydi. Jose Mourinho kiyinish xonasiga kirib keladi. Odatdagidek keskir, talabchan, o‘ziga ishongan murabbiy emas — ko‘zlarida charchoq va og‘ir qaror yukini ko‘rish mumkin bo‘lgan Mourinho.
Lampardning so‘zlariga ko‘ra, murabbiy unga to‘g‘ridan-to‘g‘ri: u ishdan bo‘shatilganini aytadi. Shu ondayoq sobiq yarim himoyachi boshidan bir fikr o‘tadi: bu odam uning karerasini qay darajada o‘zgartirgan, uni dunyo darajasiga olib chiqqan, u bilan ishlashni qanchalik yaxshi ko‘rgan edi.
Kiyinish xonasida odatda his-tuyg‘uga joy kam. Ayniqsa, murabbiy ketayotganda. Lekin o‘sha kuni boshqacha bo‘lgan. Lampard aytishicha, xonada ko‘z yoshlar bor edi. Bu darajada ochiqcha yig‘i — yuqori darajadagi erkaklar futbolida deyarli uchramaydigan holat.
Terry: “Maydondan tobutda chiqishga ham rozi edim”
Bu og‘ir xotira nafaqat Lampard, balki John Terry uchun ham oson eslanmaydi. U ham Mourinho uchun bo‘lgan hurmatini yashirmaydi, aksincha, o‘zini aybdor his qilishini ochiq tan oladi.
Terry o‘sha mash’um 1:1 hisobidagi “Rosenborg”ga qarshi Champions League uchrashuvini eslaydi. U o‘sha natijani, o‘sha kechani Mourinho ketishining boshlanish nuqtasi deb biladi. Kapitan gapni cho‘zmaydi: u murabbiysi uchun maydondan tobutda olib chiqilishiga ham rozi bo‘lganini aytadi. Shuncha yillik tajribaga ega, chempionliklar ko‘rgan futbolchilar ham o‘sha kuni yig‘lagan. Katta erkaklar, yuzlaridan yosh oqayotgan, nima bo‘layotganini to‘liq tushunmayotgan bir holat.
Terry o‘zini ayblashdan ham to‘xtamaydi. U o‘sha o‘yinda raqibi gol urganini eslatadi: “Agar men o‘sha futbolchiga gol urishga yo‘l qo‘ymaganimda, balki Mourinho klubda yana bir necha yil qolarmidi?” degan savol uni hanuz tark etmagan. U bu fikr mantiqan to‘liq bo‘lmasligini biladi, lekin baribir ichki mas’uliyat hissi uni qo‘yib yubormagan. Uning so‘zlarida bitta og‘riqli chiziq bor: hammasi qanday tugagani juda alamli bo‘lgan.
Abramovich bilan uchburchak buzilgan payt
Mourinho esa voqealarga boshqa nuqtai nazardan qaraydi. Uning fikricha, asosiy muammo maydondagi natijalardan ham ko‘ra, klub ichidagi kuchlar muvozanatining buzilishida bo‘lgan.
U o‘sha davrda “ishimdagi uchburchak” deya ta’riflagan tizimni tilga oladi: Jose, Peter Kenyon va Roman Abramovich. Klubning ichki ishlari, qarorlar, strategiya — hammasi shu uchlik atrofida shakllangan. Lekin vaqt o‘tishi bilan bu uchburchakka “begonalar” aralasha boshlagan.
Mourinhoning eslashicha, dastlab Stamford Bridge tribunalarida Abramovich, uning rafiqasi va ishonchli bir-ikki odami ko‘rinardi. Oradan bir necha mavsum o‘tgach, o‘sha “box” boshqa ko‘rinishga keladi: sobiq futbolchilar, agentlar, turli manfaatdor shaxslar. Ularning hammasi bir narsani yaxshi biladi — pul qayerda ekanini.
Shu aralashuv, shu tashqi bosimlar murabbiyning fikricha, klub ichki tuzilmasini yemira boshlagan. Qarorlar endi faqat sport tamoyillariga asoslanmayotgandek tuyulgan.
Sardiniyadagi g‘alati so‘rov
Mourinho va Abramovich o‘rtasidagi munosabatni charchatgan yana bir epizod bor. Murabbiy o‘sha voqeani ham eslab o‘tadi.
Bir kuni Peter Kenyon uning oldiga noqulay ahvolda kirib keladi. U Abramovichning Sardiniyada ekanini, uning yaxtalarida ishlaydiganlar mehmonxona jamoasiga qarshi futbol o‘ynayotganini va yutqazayotganini aytadi. So‘rov g‘alati: Abramovich xohlaydi, Mourinho borib, o‘sha o‘yinda unga g‘alaba “tashkil qilib” bersin.
Murabbiyning javobi qisqa bo‘lgan: yo‘q. Chunki u ertangi uchrashuvga tayyorgarlik mashg‘ulotini o‘tkazishi kerak edi. Klubning rasmiy ish rejasi, jamoa tayyorgarligi — bular uning nazarida Abramovichning Sardiniyadagi o‘yini uchun qurbon bo‘lishi mumkin emas edi. Bu rad javobi esa, Mourinho aytishicha, Abramovichga yoqmagan.
Shu kabi kichikdek ko‘ringan, lekin ramziy ma’noga ega bo‘lgan voqealar o‘zaro ishonchni yemira bordi. Natijada, bir kuni murabbiy kiyinish xonasiga kirib, Lampard va Terry kabi sodiq shogirdlariga: “Men ishdan bo‘shatildim”, deb aytishga majbur bo‘ldi.
O‘sha kunning izlari esa, oradan yillar o‘tsa ham, o‘sha kiyinish xonasida to‘kilgan ko‘z yoshlar kabi, o‘chmayapti. Savol esa hanuz ochiq: agar o‘sha uchburchakka “begonalar” aralashmaganida, “The Special One” bilan bu davr yana qancha davom etgan bo‘lardi?
