Mauricio Pochettino va Gold Cup finalidagi mag‘lubiyat
Mauricio Pochettino ko‘zlariga yosh olgan payt, tablodagi raqamlar allaqachon hammasini aytib bo‘lgandi. 2025 yil Gold Cup finali. Yana ham og‘riqliroq — raqib Meksika. AQShning azaliy dushmani.
Bu faqat mag‘lubiyat alamidan chiqqan yosh emasdi. Pochettino bu hafta eslar ekan, o‘sha kechadagi ko‘z yoshi avvalo futbolchilariga bo‘lgan hamdardlikdan tug‘ilganini tan oldi. Jamoasi mintaqa chempionligini hal qiladigan finalga chiqdi. Houston — mamlakatdagi eng yirik shaharlardan biri. Ammo tribunalar? Dushman hududi. Sharhlovchilarning ovozini bosib yuboradigan darajada Meksika tarafdorlari.
Bu manzara Pochettinoning avvalgi manzillarida tasavvurga ham sig‘masdi. Tasavvur qiling: Tottenham o‘yini, lekin tribuna deyarli butunlay Arsenal libosida. 2026 yilgi jahon chempionati arafasida u nafaqat jamoasining sport jihatidan qanchalik uzoqda ekanini, balki o‘z mamlakati sport manzarasida futbolchilari qanday noqulay, hatto ba’zan chetlatilgan holatda yashashini ham aniq his qildi.
“Rostini aytsam, jarayon qanchalik qiyin bo‘lishini biz ko‘rmadik ham, his qilmadik. Juda sodda bo‘libmiz”, — dedi u. “Vaziyatni noto‘g‘ri baholaganmiz. U biz o‘ylagandan ham yomonroq bo‘lib chiqdi. Bu yerga kelganimizda katta zarba yedik, yiqildik. O‘zimizga: ‘Nima bo‘ldi o‘zi?’ dedik”.
U “zarba” deb atagan hodisa esa Gold Cup finalidan bir necha oy oldin boshlangan, bu jamoaning yo‘lini chizib bergan uchta og‘ir saboqning birinchisi edi.
Shu zarbalar ularni bugungi darajaga olib keldi. 2026 yilgi Jahon chempionatida AQSh jamoasi turnirning eng ko‘zga tashlanayotgan, eng dadil o‘yin ko‘rsatayotgan jamoalaridan biriga aylandi. Ikki o‘yin, ikki g‘alaba, umumiy 6:1 hisob — guruhda birinchi o‘rin allaqachon qo‘lga kiritilgan. Endi ular uchun guruh bosqichidagi so‘nggi uchrashuv — bosimdan xoli, faqat o‘yin va ritm haqida bo‘ladigan kun. Uydagi muhit esa mutlaqo boshqacha: stadionlar qaynayapti, Pochettino va futbolchilar fikricha, aynan shu energiya ularni g‘alabalarga sudrab ketyapti.
Bu — Pochettino davridagi eng yuqori nuqta. Lekin bu cho‘qqiga ular oson yo‘l bilan emas, “qattiq darslar maktabi”dan o‘tib keldi.
Panama zarbasi: bo‘sh tribunalar va bo‘sh qolgan o‘yin
2025 yil mart. Concacaf Nations League. Vaqtida bu musobaqa AQSh uchun deyarli odatdagi marosimga aylangandi: Panama ustidan yarim finalda o‘tish, so‘ng Meksika yoki Kanada bilan odatiy final. 2019-20 mavsumida yo‘lga qo‘yilgan turnirning dastlabki uchta nashrini ham AQSh yutgan.
Bu safar esa ular finalga ham chiqa olmadi.
AQSh tartibli, intizomli, lekin olovli ruh bilan o‘ynagan Panama himoyasini yorib o‘tolmadi. Maydondagi muammo bir chetda, tribunadagi manzara yanada achinarliroq edi: deyarli hech kim yo‘q.
“Bo‘sh edi”, — deya eslaydi Pochettino. “Panamaga qarshi o‘yinni eslaysizmi? Tribunada asosan meksikalik muxlislar o‘tirgandi, chunki ular bizdan keyin o‘ynashardi”.
Yillar davomida AQSh Panamani ustunlik bilan yengib kelgan, 2021 yil o‘rtalariga kelib statistikada 17-4-2 ustunlik bor edi. Ammo so‘nggi yillarda vaziyat keskin o‘zgardi. O‘sha kuni Panama oxirgi olti o‘yindan to‘rtinchisini yutdi: 2023 yil Gold Cup yarim finali, 2024 yil Copa América guruh bosqichi, endi esa ilk bor Nations League finaliga chiqish. Bularning barchasida AQShning bir lahzalik e’tibor yo‘qotishi, birgina xato yetarli bo‘ldi.
“Bu yaxshi qulash bo‘ldi, to‘g‘rimi?” — dedi Pochettino. “Ko‘rishimiz kerak edi. Kimdir: ‘Yomon natijalar bo‘lyapti’, deydi. Ha, yomon natijalar. Muammo emas. Biz nima qilmoqchi ekanimizni bilamiz. Muammolarni aniqlagach, yechimga o‘tamiz. Yechim kelishini bilardik”.
U aniqlagan eng katta muammolardan biri — jamoa madaniyati edi. Futbolchilar haddan tashqari qulay hududga joylashib olgandi. Shunda Christian Pulisic murabbiydan Gold Cup’ni o‘tkazib yuborib, faqat Turkiya va Shveysariyaga qarshi o‘rtoqlik uchrashuvlarida o‘ynashga ruxsat so‘radi. Pochettino rad etdi. U uchun bir tamoyil muhim edi: yig‘in boshlangan kundan turnir oxirigacha — bitta, to‘liq, birlashgan guruh.
Shu qaror futbolchi va murabbiy o‘rtasida tortishuvlarni boshlab yubordi. Gold Cup oldidan Turkiya va Shveysariyaga qarshi yirik mag‘lubiyatlar bosimni yanada oshirdi. Lekin Pochettino chizig‘ini o‘zgartirmadi: “to‘liq beril, yoki uyda o‘tir”.
Gold Cup aynan shu qat’iylik fonida yangi yulduzlarni ochdi. Malik Tillman nihoyat terma jamoadagi bosh ijodkor rolini to‘liq o‘z zimmasiga oldi. Darvozada Matt Freese paydo bo‘ldi va penaltilar seriyasida Keylor Navas’dan ustun keldi. Yosh Alex Freeman o‘ng qanotda almashtirib bo‘lmas variantga aylandi. Sebastian Berhalter esa Pochettino o‘rtachilar rotatsiyasida ishonchli bo‘g‘inga aylandi.
Pochettino o‘zi ham o‘zgardi. Terma jamoa turnirlari klub futboliga ko‘proq o‘xshashini, o‘rtoqlik oynalaridagi parcha-parcha yig‘inlardan butunlay farq qilishini chuqur his qildi. Bir oydan ortiq vaqt davomida u bir xil tarkib bilan har kuni ishladi. Tizimini sayqalladi, detallarni keskinlashtirdi, futbolchilarni aniq sxema ichida o‘stirdi.
Meksikaga qarshi finaldagi mag‘lubiyatdan keyin ko‘zlariga yosh kelgan bo‘lsa-da, Pochettino o‘sha zahoti futbolchilarining yuragini, xarakterini maqtadi. Bu yurak, uningcha, Jahon chempionati uchun zarur bo‘lgan asosiy kapital edi.
“Rivojlanishda davom eting, lekin iltimos, o‘zingizni o‘zgartirmang”, — degan u kiyinish xonasida. Uning ongi esa o‘sha kechadagi muhit, befarq yoki dushmanona tribunalar bilan band edi.
“Why not us?”: yangi shior, yangi futbol
Pochettino bir voqeani tez-tez tilga oladi. 2025 yil 30 avgust, Columbus. Ohio State – Texas o‘yini. Stadionda 70 mingdan ortiq muxlis.
“Savolim shunday edi: nega bo‘lmasin?” — deydi u. “Agar muxlislar shunchalik ehtirosli bo‘lsa, nega biz bilan emas, nega futbolda emas? Agar ular bizni qo‘llab-quvvatlasa, xuddi shunday ehtirosni ko‘rsatishadi. Bu ulkan kuch. Futbolchi uchun juda qudratli”.
Shu savoldan shior tug‘ildi: “Why not us?” — “Nega biz emas?” Shior bilan birga o‘yin uslubi ham keskin o‘zgardi. Sentyabr oyida Pulisic va boshqa asosiy futbolchilar qaytganida, Pochettino keyinchalik jamoaning asosiy shakliga aylangan tizimni ilk bor sinovdan o‘tkazdi.
Bu — doimiy harakatdagi, raqibni to‘pdan tashqaridagi yugurishlar bilan chalg‘itadigan, qanotdan qanotga tez almashadigan, bo‘shliq paydo bo‘lishi bilan qo‘rqmasdan hujumga otiladigan jamoa. Bir so‘z bilan aytganda, “showtime”.
Natijalar kechiktirmadi. Sentyabrda Yaponiyaga qarshi 2:0 hisobidagi ishonchli g‘alaba. Oktabrda Ekvadorga qarshi durang va Avstraliyaga qarshi g‘alaba. Noyabrda esa Paragvay ustidan g‘alaba va yilni yakunlovchi, tasavvurga sig‘maydigan darajadagi 5:1 hisobidagi Urugvay ustidan yirik zafar.
So‘ng uchinchi og‘ir dars keldi.
Yevropa devori: Belgium va Portugal sinovi
2026 yil mart oynidagi ikkita mag‘lubiyat natijadan ham ko‘proq o‘yin mazmuni bilan xavotir uyg‘otdi. Umumiy 7:2 hisob — alamli. Eng yomoni, jamoa o‘zini tanimay qolgandek edi. Himoya chizig‘i yorilib ketdi, Pochettino hatto Belgiumga qarshi o‘yinda avvalgi, ko‘proq xato qiladigan strukturasiga qaytishga majbur bo‘ldi.
Christian Pulisic esa klub va terma jamoadagi faoliyati davomida eng uzun golsiz seriyasini boshdan kechirayotgan payt edi. Portugalga qarshi o‘yinda u markaziy hujumchi sifatida kamdan-kam uchraydigan start oldi, lekin deyarli ta’sir o‘tkaza olmadi.
“Biz har doim murabbiy g‘oyalariga ishonganmiz, lekin aynan mart yig‘ini juda muhim bo‘ldi”, — dedi himoyachi Chris Richards. “Biz ikki kuchli Yevropa jamoasiga ham haqiqiy qarshilik ko‘rsatdik, deb o‘ylayman”.
Pochettino ham ishonchini yo‘qotmadi. Shu bilan birga, u ochiq gapirdi: “Belgium va Portugal tarkibida dunyoning eng kuchli 100 futbolchisi ichida bir nechta, hatto bir necha o‘yinchi bor. Bizda esa yo‘q”.
Ichkarida kayfiyat ijobiy bo‘lsa-da, tashqarida shubha yana bosh ko‘tardi. Ko‘pchilik uchun bu — eski tanish manzara: ba’zida yorqin natija ko‘rsatadigan, keyin birdan qulab tushadigan AQSh. Kuchlilarni ham, zaiflarni ham yengib bo‘lmaydigan, ishonchsiz jamoa. Jahon chempionati oldidan Senegal va Germany bilan o‘rtoqlik uchrashuvlari belgilanganida, ko‘plar: “Pushaymon bo‘lib qolasizlar”, degan savolni havoda qoldirdi.
Pochettino esa qisqa javob berdi: “Yo‘q. Bu biz uchun yaxshi. Bizning darajamizni o‘lchab beradi”.
Senegal ustidan 3:2 hisobidagi g‘alaba va Germanyga qarshi 2:1 hisobidagi munosib mag‘lubiyat — jamoa aynan kerakli vaqtda shaklga kirayotganini ko‘rsatdi. So‘ng esa hammasi tezlashdi: Paragvay ustidan 4:1 hisobidagi kuch ko‘rsatish. Avstraliyani 2:0 hisobida “ovozsiz” qoldirish. Va payshanba kuni — allaqachon guruh g‘olibi bo‘lib bo‘lgan AQSh va turnirdan chiqib ketishi aniq bo‘lgan Turkiya o‘rtasidagi, natija jihatidan hech narsani hal qilmaydigan uchrashuv.
Shunga qaramay, raqamlar o‘zlari gapiradi. Bu Jahon chempionatida atigi to‘rtta jamoa guruhda ikki turdan keyin g‘oliblikni naqd qildi. Argentina va Germany — erkaklar futboli tarixidagi eng buyuk nomlar. Meksika — har doim o‘ziga xos, baland tog‘li, bosim kuchli stadionlarda o‘ynashga o‘rgangan xalq jamoasi. Ularning yonida endi Pochettinoning AQSh terma jamoasi turibdi.
Himoyachi Mark McKenzie buni shunday ifodaladi: “Hammasi bir kunda hal bo‘lmaydi. Bitta yig‘inda ham, olti oyda ham, hatto 12 oyda ham emas. Hamma kutganidan sekinroq bo‘lishi mumkin. Biz bu jarayon ekanini ko‘rsatyapmiz”.
Jarayon esa endi eng keskin bosqichiga kirib boryapti. Uydagi Jahon chempionatida, nihoyat, shu savolga javob topiladimi: “Why not us?” — “Nega bu safar aynan ular bo‘lmasin?”
