Lionel Scaloni: mag‘lubiyatdan keyin og‘ir so‘zlar

Lionel Scaloni 2023-yildan beri Instagram’da hech narsa yozmagandi. Ispaniyaga qarshi final, bir hafta davom etgan hissiyotlar bo‘roni, butun mamlakatning umidi va og‘rig‘i – hammasi ortda qolgachgina u telefonini oldi va sukutni buzishga qaror qildi.

U buni shunchaki e’lon uchun qilmadi. Uzoq, sinchiklab yozilgan matn, yonida esa murabbiylar shtabi bilan tushgan bitta surat. Shu rasm ortida esa charchagan, ammo haligacha jangovar ruhini yo‘qotmagan seleksioner turardi.

G‘alabasiz hafta, og‘ir so‘zlar

Pujatolik murabbiy o‘zini oqlashga urinmadi. Birinchi navbatda natija haqida gapirdi. U kechirim so‘radi. Yana bir kubokni uyga olib kelolmagani, xalqni hech bo‘lmaganda bir necha kunga bo‘lsa-da, kundalik hayotdagi qiyinchiliklardan chalg‘ita olmagani uchun.

Shu jumla bilan u stadiondagi mag‘lubiyatni yashirishga urinmasdan tan oldi. Lekin Scaloni uchun bu postning markazida hisob varaqasi emasdi. U tezda boshqa narsaga burildi – o‘zi uchun har qanday sovrindan ustun bo‘lgan merosga.

Bu merosni u bitta jumla bilan belgiladi: “mening jangchilarim”. U ularni uyida, rafiqasi bilan gaplashganda ham shunday atashini ochiq yozdi. Finalni yutmagan jamoa, lekin turnir davomida ko‘rsatgan qadriyatlari bilan murabbiy ko‘zida allaqachon chempion bo‘lib ulgurgan futbolchilar.

“Bu – haqiqiy kubok”

Scaloni postida trofeylarni emas, xarakterni sanab chiqdi. U uchun Argentina terma jamoasining haqiqiy g‘alabasi – maydonda ko‘rinmaydigan, lekin har bir pressingda, har bir qaytishda seziladigan fazilatlar.

U alohida ta’kidladi: mehnat, istak, iroda. “Men buni uddalayman” degan ichki ovoz. Yo‘l tik qiyalikka aylanganda ham taslim bo‘lmaslik. Kuch qolmaganda ham oxirgi tomchigacha o‘ynash.

Va yana bir og‘riqli nuqta – tanqidlar. Scaloni bu safar indamay qo‘ya qolmadi. Matnda aynan katta harflar bilan yozilgan bir jumla bor edi: “BIZNI UMUMAN BILMAYDIGAN ODAMLARDAN KELGAN MUZDEK SUV CHELAGINI HAM KO‘TARISH”. Shu ibora bir zumda iqtibosga aylandi, ko‘plab ommaviy axborot vositalari uni butun turnir davomida terma jamoani savol ostiga qo‘yganlar uchun yashirin javob sifatida talqin qildi.

Murabbiy esa bahsga kirishmadi. U faqat bitta narsani urg‘uladi: sovrin emas, mana shu chidamlilik – uning nazarida haqiqiy kubok.

Sokin mehnat egalari

Post faqat futbolchilarga bag‘ishlanib qolmadi. Scaloni sahnaga chiqmaydigan, lekin sahna ortida hamma narsani ushlab turganlarni ham unutgani yo‘q.

U murabbiylar shtabiga minnatdorchilik bildirdi. Futbolchilarga – oxirigacha yonida turgani uchun. AFA tarkibidagi, hech qayerda sarlavhalarda ko‘rinmaydigan, ammo jamoa o‘zini qulay his qilishi uchun tinimsiz ishlaydigan xodimlarga alohida rahmat aytdi. Va, albatta, argentinaliklarga – turnir davomida ko‘rsatilgan muhabbat uchun.

Bir jihat esa ayniqsa ko‘zga tashlandi: Scaloni o‘z kelajagi haqida bir og‘iz ham gapirmadi. Qoladimi, ketadimi, yangi davr boshlanadimi – bu savollarning birortasiga javob bermadi. Uning xati bu noaniqlikni yechmadi, faqat hissiyotlarni ochdi.

Bitta jumlada jamlangan xalq

Postning eng ko‘p tarqalgan qismi oxirida keldi. Scaloni kichik, ammo mazmuni juda katta bo‘lgan “P.S.” bilan yakunladi: “Kimning argentinalik do‘sti bo‘lsa, u xazina egasi”.

Bu ibora ijtimoiy tarmoqlarda tezda shiorga aylandi. U murabbiyning butun xabariga mos ohang berdi: bu safar gap na faqat final, na natija haqida edi. Gap xalq bilan bo‘lgan tuyg‘u aloqasi, o‘sha buzib bo‘lmas rishta haqida ketdi.

Argentina yana bir kuboksiz qoldi. Ammo Scaloni yozganidek, agar haqiqiy sovrin mehnat, iroda va yiqilganda ham qayta turish bo‘lsa, bu jamoa hali hech narsani yutqazmagandek ko‘rinadi. Endi savol bitta: shu “jangchilar”ni keyingi jangga kim boshqaradi?