Lamine Yamalning Nyu-Yorkga yo‘llanishi
Lamine Yamal AT&T Stadiumdagi tundan keyin maydondan chiqib ketgani yo‘qdek. U hali charchoqni ham his qilmagan paytda, telefonini qo‘lga oldi va butun dunyoga bitta xabar yubordi: “nuevayol vamos por ti” – “New York, biz senga ketyapmiz”. Bu shunchaki ijtimoiy tarmoq posti emasdi. Bu – finalga yo‘l olgan Ispaniyaning qolgan raqiblariga yuborilgan aniq signal edi.
Fransiyaga qarshi 2:0 hisobidagi g‘alabadan atigi bir necha daqiqa o‘tib, Yamal “La Roja”ning tarixiy kechasidan suratlarni Instagram’da ulashdi. U finalga chiqqanidan quvonayotgan yigit emas, ishining faqat yarmini bajargan futbolchi kabi ko‘rindi. Maqsad – Nyu-York–Nyu-Jersi stadionidagi yakshanba kungi final, u yerda Ispaniyani Argentina yoki Angliya kutib turibdi. Atlanta shahridagi ikkinchi yarim final bu hikoyaning keyingi sahifasini yozib beradi, ammo ispanlar allaqachon manzilni belgilab bo‘lgan.
Ikki o‘smir, bitta tarix
19 yoshli Yamal Ispaniyani 2010 yildan beri ilk bor Jahon chempionati finaliga qaytarishda markaziy figuraga aylandi. U bilan birga yana bir o‘smir – Pau Cubarsi – asosiy tarkibda maydonga tushdi. Bu – Jahon chempionatlari tarixida ilk bor yarim finalda bir jamoa safida ikki nafar o‘smir asosiy tarkibdan o‘rin olgan holat sifatida qayd etildi.
Barcelona hujumchisi uchrashuvning borishini o‘zgartirgan lahzani 22-daqiqada yaratdi. U Lucas Digne ustidan kurashda to‘pni epchillik bilan tortib oldi, jarima maydoniga yorib kirdi va raqibning xatosini majburan keltirib chiqardi – penalti. Belgilangan nuqtaga Mikel Oyarzabal keldi va sovuqqonlik bilan zarba berib, hisobni ochdi. Ispaniya ustunlikni qo‘lga kiritdi, Fransiya esa o‘yin nazoratini qaytarib olish yo‘lini topolmadi.
Luis de la Fuente shogirdlari to‘pni o‘zida saqlab, tempni o‘zlariga qulay ritmga tushirib oldi. Fransiyaning odatdagi kuchli pressinglari, tezkor qarshi hujumlari bu safar to‘liq ish bermadi. Kylian Mbappe va Aurelien Tchouameni oldinga intildi, ammo “La Roja” ularning har bir urinishini qat’iyat bilan bo‘g‘ib bordi.
Tanaffusdan keyin bosim yanada sezildi. Pedro Porro o‘ng qanotdan hujumni boshladi, Dani Olmo bilan devor o‘yinini tashkil qildi va yakunda past burchakka aniq zarba berdi. 2:0. Ispaniya nafaqat hisobda, balki o‘yinda ham raqibidan ancha ustun ekanini ko‘rsatdi.
Yamal ko‘p o‘tmay uchinchi golni ham urdim, deb o‘yladi. Ammo bayroq ko‘tarildi, VAR tasdiqladi – nozik ofsayd. Stadiondagi ispan muxlislari bir lahzaga jimib qoldi, lekin bu bekor qilingan gol ham Fransiya ustiga tushayotgan bosimni yanada oshirdi.
Shunga qaramay, Fransiya oxirigacha kurashdi. Mbappe qanotdan yorib kirdi, uzoq masofadan zarbalar bo‘ldi, jarima maydoni ichida to‘qnashuvlar kuchaydi. Lekin Ispaniya mudofaasi yettinchi o‘yindan oltinchi marta darvozani daxlsiz saqlab qoldi. Bu raqam o‘ziyoq jamoaning qanchalik o‘zgarganini aytib turibdi.
G‘alaba raqsi va o‘zgarib borayotgan Ispaniya
Final svistokidan keyin maydonda quvonch bo‘ldi, lekin haqiqiy portlash kiyinish xonasida yuz berdi. Ispaniya terma jamoasining rasmiy sahifasi futbolchilarning qo‘shiq aytib, raqsga tushib, o‘zini erkin qo‘yib yuborgan lahzalarini videoga oldi va bo‘lishdi. U yerda his-tuyg‘ularni hech kim yashirmadi. “Qichqiriqlar yangradi, raqslar boshlandi, bayram avjiga chiqdi… Ispaniya terma jamoasi kiyinish xonasiga kiring va ‘taqiqlangan’ harakatlarni ko‘ring!” – deb yozildi postda.
Ammo bu shovqin ortida juda muhim futboliy haqiqat yashirinib yotibdi. Turnir boshida Ispaniya asosan hujumdagi yorqinlik, tezlik va individual mahorat bilan hayratga solgan bo‘lsa, Fransiyaga qarshi o‘yin boshqa jamoani ko‘rsatdi. Bu safar ular intizomli, sovuqqon va hisobni ushlab qolishni biladigan, zarba berganda esa aniq uradigan jamoadek ko‘rindi.
Oyarzabal o‘z seriyasini davom ettirdi: so‘nggi 20 ta o‘yinda 18-gol. Bu ko‘rsatkich o‘ziyoq uning hozirgi formasini tasvirlab beradi. U endi Ispaniya tarixida 30 ta yoki undan ko‘p gol urgan atigi oltinchi futbolchi sifatida qayd etildi. Bu ro‘yxatga qo‘shilish – har qanday hujumchi uchun alohida maqom.
De la Fuente uchun bu yarim final – taktik g‘alaba ham bo‘ldi. U jamoasini turnir davomida bosqichma-bosqich o‘zgartirdi: avvaliga hujumkor, dadil, ko‘p gol uradigan jamoa, endi esa muvozanatni topgan, raqibni bo‘g‘ib qo‘yadigan, zarur paytda xavfni kamaytiradigan kollektiv.
Nyu-York kutmoqda
Ispaniyaning Jahon chempionati tarixidagi yagona finali 2010 yilda, Janubiy Afrikada bo‘lib o‘tgan edi. O‘sha kechada Andres Iniesta Niderlandiyaga qarshi qo‘shimcha daqiqalarda gol urib, mamlakatni ilk bor kubokka olib chiqqandi. Endi esa yangi avlod, boshqa qit’a, boshqa shahar, lekin maqsad o‘sha – ikkinchi bor olam toji.
Nyu-York–Nyu-Jersi stadionida ularni kim kutib oladi – amaldagi chempion Argentina yoki ochko‘z Angliya – hali noma’lum. Bitta narsa aniq: Lamine Yamal allaqachon bu shahar bilan “uchrashuv” belgilab bo‘ldi.
Savol endi bitta: Ispaniya bu safar ham tarix yozadimi yoki Nyu-York sahnasi yangi qahramonni ko‘radimi?
