Joze Mourino: Chelsiega qarshi emas, Romanga qarshi o‘ynaganman
Joze Mourinoning karerasidagi eng keskin dramatik boblardan biri — 2009-10 yilgi Chempionlar Ligasi mavsumi, “Stamford Bridge”ga qaytish, eski xo‘jayin bilan ichki hisob-kitob. Oradan yillar o‘tib, u bu kechani endi ochiqchasiga “shaxsiy qasos missiyasi” deb atayapti.
Londondan ketish va ichda qolgan alam
Mourino 2004 yilda Porto’dan kelib, “Chelsea”ni bir zumda Angliya futbolining markaziga aylantirgan edi. Ikki marta Premer-liga chempionligi, FA Cup, ikki marta League Cup — London klubining yangi davri aynan uning qo‘lida boshlangan.
Ammo 2007 yilda hammasi keskin uzildi. Murabbiy va o‘sha paytdagi egasi Roman Abramovich o‘rtasidagi munosabat chippakka chiqdi, va Mourino iste’foga chiqarildi. U ketdi, lekin ketayotganida o‘zi bilan birga alamni ham olib ketdi.
Yillar o‘tib, taqdir uni yana eski manzilga qaytardi. Bu safar — Inter bilan, Chempionlar Ligasi pley-offida. Qur’a chiqqan paytdayoq Mourino uchun bu oddiy o‘yin emasligi ayon bo‘lgan.
“Men Chelseaga emas, Romanga qarshi edim”
Inter dastlabki uchrashuvda Milanda 2:1 hisobida g‘alaba qozondi. Ammo asosiy sahna hali oldinda edi — London, “Stamford Bridge”, Mourinoning qaytishi.
U Netflix’da chiqayotgan yangi hujjatli filmda o‘sha kechani eslar ekan, niqobni butunlay yechib tashlaydi:
“Rostini aytsam, men o‘sha o‘yinda Romanga qarshi o‘ynaganman. Men Chelseaga qarshi emas edim. Yigitlarga qarshi emas edim. Men aynan unga qarshi o‘ynadim. O‘sha o‘yin men uchun go‘zallik edi. Meni ishdan bo‘shatgan odamga qarshi o‘ynayotgan edim. Bu menga zavq berdi”.
Uch so‘zda jamlansa bo‘ladi: bu — shaxsiy hisob-kitob edi.
Inter Londondagi javob uchrashuvida ham o‘zini yo‘qotmadi. Sovuqqonlik, taktika, himoyadagi temir intizom va zarur paytda zarba. 1:0. Mourino “Stamford Bridge”ni jim qoldirib, turnir yo‘lini davom ettirdi. O‘sha mavsum oxirida esa Inter bilan Chempionlar Ligasini yutib, o‘zining ikkinchi yirik yevrokubogini qo‘lga kiritdi.
“Men uyga xursand qaytdim, u esa ranjigan holda”
Mourino o‘sha lahzani eslar ekan, Abramovichni ham unutmaydi:
“Men uyga xursand bo‘lib qaytdim, u esa ranjigan holda. Chunki men uning Chelseani qanchalik yaxshi ko‘rishini, g‘alabani qanchalik sevishini bilaman. Lekin menga qasos kerak edi. Chunki futbol men kabi odamlarga tegishli. Qolgani — bu o‘yinga tegishli bo‘lmagan, kirib kelgan begona odamlar”.
So‘ngra u o‘z falsafasini yanada keskinroq ifodalaydi:
“Futbol futbolchilarga tegishli, murabbiylarga tegishli, muxlislarga tegishli. Futbol har doim bizga tegishli bo‘lib qoladi”.
Bu gaplar nafaqat Abramovichga, balki zamonaviy futbolning pul va siyosat bilan haddan tashqari chirmashib ketgan tuzilmasiga qarshi ham yashirin isyondek eshitiladi. Mourino o‘zini shu tizim ichida ishlaydigan, ammo unga qarshi ruhiy front ochgan murabbiy sifatida ko‘rsatadi.
Ikkinchi qaytish va yana ajralish
Qiziq tomoni — bu ichki qasos hikoyasi bilan birga, taqdir yana o‘z o‘yinini davom ettirdi. Mourino 2014 yilda “Chelsea”ga qaytdi. Yana chempionlik, yana Premer-liga kubogi. U klub tarixiga uch karra liga g‘olibi sifatida kirib qoldi.
Ammo ertak yana buzildi. Keyingi mavsumdagi muvaffaqiyatsiz natijalar, ichki muhitdagi taranglik va natijada ikkinchi bor ketish.
Shu tariqa, Mourino va Abramovich o‘rtasidagi hikoya faqat bir kechalik “Stamford Bridge” qasosidan iborat bo‘lib qolmadi. Bu — murabbiy g‘ururi, egalar qudrati va futbolning asl egalari kim ekani haqidagi bitmas savolga aylangan voqea bo‘ldi.
Va bugun u o‘sha 2010 yilgi uchrashuvni eslar ekan, baribir bitta chiziqni aniq chizadi: o‘sha kecha u uchun klub emaski, aynan Abramovich ustidan qozonilgan ichki g‘alaba bo‘lgan.
