Harry Kane va England terma jamoasi: kapitanlik masalasi
Futbolda sardor bo‘lish uchun yagona qolip yo‘q. Ba’zi kapitanlar kiyinish xonasini larzaga keltiradigan darajada baqiradi, maydonda ham bir lahza tinmay buyruq berib yuradi. Boshqalar esa butunlay boshqa yo‘lni tanlaydi: ovoz emas, daraja bilan yetakchilik qiladi. Mashg‘ulotdagi intizom, o‘yindagi fidoyilik, har bir yugurish, har bir pressing – ularning nutqi shudir.
Harry Kane ana shu ikkinchi toifaga kiradi. U “Tottenham”da ham, hozir “Bayern Munich”da ham hech qachon Roy Keane uslubida maydonni “titratuvchi” kapitanga aylangan emas. U qichqirmaydi, dramatik sahnalar qilmaydi. Unga kerak bo‘lgan narsa bitta: gol. Va u bu san’atni mukammal egallab bo‘ldi.
Gollar, rekordlar va savol: hujumchi – ideal sardormi?
Ortda qolgan mavsum Kane uchun klub darajasida butun faoliyati bo‘yicha eng sermahsul davr bo‘ldi. “Bayern Munich” safida 61 ta gol – bu raqam o‘ziyoq yetarlicha gapiradi. Bundesligada chempionlik, o‘yinma-o‘yin hal qiluvchi zarbalar, doimiy xavf. U o‘zini yana bir bor Yevropa elitasining markazida ekanini isbotladi.
Milliy terma jamiyada ham u tarix yozishda davom etmoqda. England safida 81 ta gol. Bu raqamlar endi shunchaki statistika emas, bu – avlodni belgilab beradigan meros. Endi esa u boshqa bir tarixiy ko‘rsatkichga yaqinlashib bormoqda: Peter Shilton o‘rnatgan 125 o‘yinlik rekord. Kane shu sur’atda davom etsa, bu marrani ham zabt etishi aniq masaladay ko‘rinmoqda.
Shilton bir paytlar, 1990 yilgi Jahon chempionatida, Three Lions sardori bo‘lgan. 2026 yilda esa bu rol Kane zimmasida. Savol esa o‘z-o‘zidan tug‘iladi: old chiziqdagi hujumchi – terma jamoa uchun eng to‘g‘ri kapitanmi?
Sobiq England va Manchester United markaziy himoyachisi Gary Pallister, Spreadex Sports bilan hamkorlikda so‘zlar ekan, bu mavzuga ochiq munosabat bildirdi. Uningcha, ideal holatda sardor o‘yin oldida, o‘rtada, hamma joyni ko‘rib turadigan nuqtada bo‘lishi kerak.
U shunday deydi: agar murabbiylar “boshqa munosib variant ko‘rinmayapti” deb hisoblasa, sardorlik kamari hujumchi yoki darvozabonga ham borib qolishi mumkin. Lekin afzal ko‘riladigan variant – maydon markazida o‘ynaydigan futbolchi. Yoki hamma o‘yinni oldida ko‘rib turadigan markaziy himoyachi.
Pallister misollarni eslaydi: Yevropa chempionatida Alan Shearer sardor bo‘lgan davrni, Manchester Uniteddagi Eric Cantona yetakchiligini, bir necha uchrashuvda Peter Schmeichelning ham sardorlik qilganini. Uning fikricha, hammasi shaxsiyatga borib taqaladi.
U ochiq aytadi: Kane’ni John Terry, Bryan Robson yoki Roy Keane tipidagi kapitan sifatida ko‘rmaydi. Lekin bu Kane yetakchi emas degani emas. U namuna bo‘lib boshqaradi – mehnati, gollari, o‘yindagi darajasi bilan. Shunga qaramay, Pallisterga ko‘ra, maydondagi “mukammal” sardor – Robson, Keane yoki Patrick Vieira singari o‘yinning o‘rtasida, har bir epizodning markazida bo‘ladigan futbolchi.
Himoyadagi bo‘shliq va Maguire qarori
Kane old chiziqda o‘z ishini mukammal bajarayotgan bo‘lsa-da, England himoyada boshqacha tanqidlarga duch kelmoqda. Ayniqsa, “orqa chiziqda” baland ovozli, tartib o‘rnatadigan yetakchi yetishmayotgani ta’kidlanmoqda. Bu yerda bitta ism ko‘p tilga olinadi: Harry Maguire.
Manchester United markaziy himoyachisi terma jamoadan chetda qolgani ko‘pchilikni hayratga soldi. Yirik turnirlarda doim ishonchli o‘yin ko‘rsatgan, England uchun hech qachon “yonib ketmagan” futbolchi birdaniga samolyotga chiqa olmadi. Pallister bu qarorni mutlaqo tushunarsiz deb hisoblaydi.
U o‘tgan mavsumni diqqat bilan kuzatganini, Maguire o‘z eng yaxshi formasiga qaytganini aytadi. Bir necha yil avvalgi og‘ir davrdan so‘ng, himoyachi o‘zini qayta tikladi, tanqidlar ostida bo‘lsa ham, baribir yuqori darajada o‘ynadi. Turnir tajribasi, katta sahnada o‘zini yo‘qotmaslik – bular hammasi England uchun qimmatli fazilatlar edi.
Shuning uchun ham Pallister: “Uni olmay qo‘yganiga ishonolmayman”, degan fikrda. Uning nazarida, hozirgi sharoitda Maguire’ni Marc Guehi bilan juftlab, markazda asosiy juftlik sifatida qo‘yish mumkin edi. John Stones haqida esa u ijobiy fikrda – Manchester City safida o‘zini isbotlagan, lekin terma jamoa uchun tanlov e’lon qilingunga qadar u atigi bir marta to‘liq 90 daqiqa o‘ynaganini eslatib o‘tadi.
Pallister yirik turnirlar tarixidan bitta saboqni alohida ajratib ko‘rsatadi: o‘yin amaliyotisiz, formasiz yoki jarohatdan to‘liq tiklanmagan holda mundial yoki chempionatga olib kelingan futbolchilar ko‘pincha kutilgan natijani bermagan. Bu ssenariy takror-takror ko‘rilgan.
Shu nuqtada u yana bir qarorga to‘xtaladi va hayratini yashirmaydi: Thomas Tuchelning Maguire borasidagi pozitsiyasi. Uningcha, Manchester United safida a’lo formada bo‘lgan, turnir futbolining bosimini biladigan, yirik sahnada hamisha ishonchli o‘ynagan himoyachini chetda qoldirishning mantiqiy izohi ko‘rinmayapti.
England esa aynan shunday ovoz, shunday tajriba va shunday “markazdagi sardor”ga ehtiyoj sezayotgan pallada. Kane oldinda gollar urishda davom etaveradi. Savol esa ochiq qoladi: orqa chiziqda kim uning yetakchiligini to‘ldira oladi?
