Germaniya jahon chempionatida mag‘lubiyat: Klopp va Nagelsmannning javoblari
Germaniya yana bir bor jahon sahnasidan erta uchib ketdi, ammo bu safar zarba boshqacha bo‘ldi. Paragvayga qarshi Boston shahridagi asabni yemiruvchi kecha, penaltilar seriyasidagi 4:3 hisobidagi mag‘lubiyat, tarixiy zarba sifatida qayd etildi: bu – jahon chempionatlarida ilk bor penaltilar bo‘yicha yutqazish.
Shu zahoti bitta savol atrofida shovqin ko‘tarildi: endi nima bo‘ladi? Yana an’anaviy ism yuzaga chiqdi – Jürgen Klopp.
Klopp: “Bu haqda gapirish vaqti emas”
Sobiq Liverpool bosh murabbiyi, hozirda Red Bull’ning global futbol bo‘yicha rahbari bo‘lgan Klopp MagentaTV efirida bu savolga bevosita duch keldi. Germaniya terma jamoasini qabul qilib olish ehtimoli haqida so‘rashdi. U esa to‘xtab, juda aniq javob berdi.
“Men bu haqida hali o‘ylamaganman,” – deya keltiradi Bild uning so‘zlarini. – “Murabbiy sifatida o‘zim ham ko‘p marta shunday holatni boshdan kechirganman, katta orzular chilparchin bo‘lgan paytlarni.”
Klopp o‘z nomi nega atrofda aylanishini yaxshi tushunadi, lekin hozircha bu mavzuni yopiq saqlash tarafdori.
“Milliy terma jamoa murabbiyi haqida gap ketganda, mening ismim tilga olinishi tabiiy. Lekin bu haqda gapirish uchun to‘g‘ri payt emas, ayniqsa men bilan emas. Menda juda yoqadigan ish bor. Va bilishimcha, bu yarim stavkali ish emas,” – dedi u.
So‘ng u eng muhim chizig‘ini chizdi: “Haqiqat shuki, Germaniya bugun musobaqadan chiqib ketdi. Bu payt men Jürgen Klopp kelajagi haqida o‘ylaydigan lahza emas.”
Terma jamoa atrofiga bosim kuchayib borayotgan bir paytda, Kloppning bu so‘zlari DFB uchun ham, jamoatchilik uchun ham sovuq dush bo‘ldi. Qisqa qilib aytganda, u hozircha bu eshikni ochgani yo‘q.
Og‘ir zarba: penaltilar, VAR va bekor qilingan umid
Germaniya bu mundialni yomon boshlamagani yo‘q. E guruhini birinchi o‘rinda yakunlashdi, hatto uchinchi o‘yinda Ekvadorga 2:1 hisobida yutqazishlariga qaramay, baribir tepada qolishdi. Ammo pley-off boshqacha dunyo. Boston shahrida Paragvayga qarshi o‘yin bunga yana bir isbot bo‘ldi.
Julio Enciso ilk bo‘lib hisobni ochdi, Germaniya esa javobni uzoq kutmadi. Kai Havertz javob golini urib, o‘yinni tenglashtirdi va nemislar o‘sha lahzada o‘zini qaytadan topgandek bo‘ldi. Uzoq davom etgan bosim, uzluksiz hujumlar, to‘p nazorati – hammasi bor edi. Faqat hal qiluvchi zarba yetishmadi.
Qo‘shimcha bo‘limlarda Jonathan Tah bosh bilan gol urdi, nemislar allaqachon bayramga tayyorlanayotgandek ko‘rindi. Lekin VAR sahnaga chiqdi. Gol bekor qilindi. Umid yana ortga surildi.
Hammasi penaltilarga borib taqaldi. Tarixda Germaniya uchun bu odatda ustunlik, ruhiy qurol, raqib uchun esa hukmdek ko‘rinar edi. Bu safar aksincha bo‘ldi.
Havertz belgilangan zarbani yo‘qotdi. Nick Woltemade ham o‘z navbatida xato qildi. Paragvay safida Antonio Sanabria va Fabián Balbuena ikki bor g‘alaba keltirishi mumkin bo‘lgan zarbalarni boy berdi, lekin Germaniya bundan foydalana olmadi. Oxir-oqibat Tah nishonni topa olmadi, José Canale esa aniqlik bilan zarba yo‘llab, nemislar uchun qora kechani yakunladi.
Germaniya jahon chempionatlaridagi penaltilar seriyasida ilk bor tiz cho‘kdi. Tarixiy ustunlik ham endi kafolat emas.
Nagelsmann chekinmayapti
Bu mag‘lubiyat Julian Nagelsmann atrofidagi bosimni keskin oshirdi. Lekin u matbuot anjumanida orqaga chekinishni o‘ylamayotganini ochiq aytdi.
“Men qochib ketadiganlardan emasman,” – dedi u. – “Bu birinchi marta emas, ancha vaqtdan beri biz turnirlarni shunday o‘tkazyapmiz. Ha, aniq bir nechta asosiy narsalar bor, lekin hozir ular haqida gapirishni istamayman.”
Nagelsmann o‘z lavozimini o‘zi tashlamasligini ham ochiq bildirdi.
“Men bu yerda o‘tirib, ‘endi iste’foga chiqaman, chunki biz musobaqadan chiqib ketdik’, deydiganlardan emasman. Agar DFB mening davom etishimni xohlasa, davom etaman. Agar xohlamasa, buni menga aytishlari mumkin.”
Bu – murabbiy o‘zini himoya qilayotgan bayonot emas, balki mas’uliyatni bo‘lishishga chaqiriq edi. Savol esa baribir ochiq qoladi: DFB unga yana bir turnir ishonadimi?
Havertz: ikkinchi mundial, ikkinchi bo‘shliq
Maydon ichida bu mag‘lubiyatni eng og‘ir qabul qilganlardan biri – Kai Havertz bo‘ldi. U gol urdi, penalti seriyasida esa xato qildi. Oxirida esa, FIFA saytida keltirilgan so‘zlariga ko‘ra, ichidagi bo‘shliqni yashira olmadi.
“Gap topishga qiynalyapman. Bu mening ikkinchi jahon chempionatim, va ikkalasida ham hech narsa chiqmadi,” – dedi u.
U muxlislardan uzr so‘radi, lekin gapni faqat bu turnir bilan cheklamadi.
“Faqat uzr so‘rashim mumkin. Oxirgi bir nechta turnirlarda biz yomon futbol o‘ynamadik deb o‘ylayman, lekin doim nimadir yetishmadi. Bugun ham xuddi shunday bo‘ldi.”
Havertz nazarida mas’uliyat, avvalo, futbolchilarning o‘zida.
“Biz o‘zimizga juda qattiq qarashimiz kerak, ayniqsa futbolchilar. Bu yerda murabbiyni chetga qo‘yaman,” – dedi u.
Bu so‘zlar kiyinish xonasidagi kayfiyatni aniq aks ettiradi: bu safar bahona, aybni boshqa tomonga yuklash, “o‘tish davri” degan niqoblar ishlamayapti.
Savol ochiq: Germaniya qayerga qarab ketyapti?
Klopp hozircha chetga chiqib turibdi. Nagelsmann ketmayman, deydi. Futbolchilar o‘zlarini nishonga olayapti. DFB esa qaror qabul qilishi kerak bo‘lgan eng murakkab pallalardan biriga kirib keldi.
Bir paytlar turnirlarni boshqacha kayfiyatda boshlagan, penaltilarni deyarli kafolatli qurolga aylantirgan Germaniya endi o‘zini boshqa darajada ko‘rayotgandek. “Superderjava emas” degan tashxis allaqachon ochiq aytilgan.
Endi asosiy savol bitta: bu zarba uyg‘otadimi yoki bu tushish hali tubiga yetmagani uchunmi?
