Enzo Fernándezning qizil kartochkasi va Argentinaning qora rekordi
Dohadagi tun Argentinaga faqat mag‘lubiyat olib kelmadi. U tarix ham yozdi – ammo hech bir futbolchi yozishni istamaydigan sahifadan.
Ikkala jamoa 90 daqiqa davomida hisobni ocholmadi. Final keskin, asabiy, mayda-futbolchi to‘qnashuvlariga boy bo‘ldi, lekin darvozabonlarni haqiqiy sinovga qo‘yadigan zarbalar deyarli ko‘rinmadi. Lionel Scaloni jamoasi o‘yinni penaltilarga sudrashga urinayotgan, har bir to‘p, har bir qaror uchun jon-jahdi bilan kurashayotgan pallada sahnaga Enzo Fernández chiqdi.
Chelsea yarim himoyachisi avvaliga hakam Slavko Vincicga keskin e’tiroz bildirgani uchun ogohlantirish oldi. Shunda ham Argentina hali tirik edi, vaqt esa ularning eng katta raqibiga aylanib ulgurgan edi. Ammo qo‘shimcha daqiqalarning uchinchi daqiqasida Fernández o‘zini tutolmadi: Pau Cubarsi ustiga keraksiz, kechikkan zarba bilan tashlandi va ikkinchi sariq kartochka bilan maydondan haydaldi.
Argentina o‘sha paytda hanuz 0:0 hisobini ushlab turgan, umid ipini uzmaslikka urinayotgan edi. Qizil kartochka esa nafaqat son jihatdan, balki ruhiy jihatdan ham zarba bo‘ldi. Oxir-oqibat, bu bosim chiday olmadi.
Ferran Torres zarbasi va o‘yin taqdiri
Qo‘shimcha bo‘limlarda ham o‘yin ehtiyotkorlik va taranglik o‘rtasida tebrandi. Argentina kamchilikda, lekin hali ham tartibni saqlashga harakat qildi. Biroq 106-daqiqada charchoq, bo‘sh qolgan zonalar va raqibning sovuqqonligi o‘z so‘zini aytdi.
Nico Williams jarima maydoni ichida to‘pni yelkasi bilan tushirdi, Ferran Torres esa bir lahzalik bo‘shliqdan foydalanib, zarbani aniq yo‘lladi. Ana shu zarba butun turnir taqdirini hal qildi. Argentina esa butun final davomida darvozaga birorta ham aniq zarba bera olmagani bilan bu kechani yanada og‘irlashtirdi.
Tarixdagi eng noxush final rekordi
Fernándezning haydalishi bilan Argentina Jahon chempionati finalida uch futbolchisi qizil kartochka olgan ilk terma jamoaga aylandi. Bu raqam qog‘ozda oddiy statistika bo‘lib ko‘rinishi mumkin, lekin mazmuni og‘ir.
Bunga qadar bu ro‘yxatda faqat ikki ism bor edi: 1990-yilgi finalda Pedro Monzon va Gustavo Dezotti. O‘shanda Argentina G‘arbiy Germaniyaga 1:0 hisobida mag‘lub bo‘lgan, va bir jamoa safidan ikki futbolchi haydalgan yagona final sifatida eslanardi.
Endi esa bu sahifaga Enzo Fernández familiyasi ham qo‘shildi. Argentina shu tariqa uchta qizil kartochka bilan rekordni butunlay o‘z qo‘liga oldi.
Fransiya esa endi ikkinchi o‘rinda qoldi: 1998-yilda Marcel Desailly, 2006-yilda esa Zinedine Zidane’ning Marco Materazzi bilan bo‘lgan mash’um to‘qnashuvi tufayli maydonni tark etishi bu yo‘nalishdagi avvalgi "rekord"ni Argentina bilan bo‘lishib turgan edi. Endi esa bu noxush statistika yagona egaga ega.
Finaldagi og‘riqli an’ana
Bu mag‘lubiyat Argentinaning Jahon chempionati finallaridagi eski yaralarini yana ochdi. 1930, 1990, 2014… va endi yana bir 1:0 hisobidagi zarba. To‘rtinchi final mag‘lubiyati bilan Argentina Germaniya bilan tenglashdi – ikkala terma jamoa ham endi Jahon chempionati finalida eng ko‘p yutqazganlar ro‘yxatida birinchi o‘rinda bo‘lishib turibdi.
Shu bilan birga, ularning uchta chempionlik unvoni hamon tarix sahifalarida yaltirab turibdi: 1978, 1986 va yaqindagi 2022. Ammo bu yorqin yillar yonida tobora cho‘zilib borayotgan ikkinchi o‘rinlar qatori ham bor – va u har bir navbatdagi finalda bosimni yanada oshirmoqda.
Dohadagi tun Argentina uchun yana bir kubokdan ayrilgan kecha bo‘ldi. Ammo undan ham ko‘proq – intizom, sovuqqonlik va katta o‘yinlarda xatolarning narxi haqida ogohlantiruvchi dars bo‘lib qoldi. Endi savol bitta: bu avlod keyingi finalda nihoyat faqat o‘yin bilan eslanadimi yoki yana statistika sahifalarini qora rangga bo‘yaydimi?
