Dan Burn: 34 yoshida jahon sahnasida debyut qilgan futbolchi
Dan Burnning 2026-yilgi Jahon chempionati maydoniga qadam qo‘yishi oddiy kechikkan debyut emas. Bu – bolaligida klubidan chetlatilgan, nolinchi ligalardan o‘tib, 34 yoshida hamon o‘zini qayta-qayta isbotlayotgan futbolchining uzoq, notekis, lekin qat’iy yo‘li.
11 yoshida rad etilgan bola
Burnning hikoyasi Newcastle bilan boshlanib, yana o‘sha yerda davom etmoqda. U 11 yoshida aynan shu klub akademiyasidan bo‘shatilganida, ko‘pchilik uchun bu eshiklar butunlay yopilgandek tuyulgan bo‘lardi. U esa pastdan boshladi. Non-liga jamoalar, kichik stadionlar, notekis maydonlar, shanba kunlari sovuq shamolda himoyachi sifatida kurashish.
Keyin esa burilish nuqtasi keldi. Fulham unga imkon berdi. Konferensiya darajasidan to‘g‘ri Premyer-ligaga sakrash – bu nafaqat sport, balki ruhiy sinov ham edi. Burn buni ham bosib o‘tdi. G‘arbiy Londondan tashqaridagi ijaralar, Wigan va Brighton bilan o‘tgan mavsumlar unga zarur bo‘lgan tajriba, pishiq xarakter va sabrni berdi.
Va nihoyat, 2022-yil yanvarida telefon jiringladi. Newcastle qayta qo‘ng‘iroq qildi.
Bolalik klubi, katta sahna
Burn orzu qilganiga yetdi – bolalik klubi safida maydonga tushdi. Tez orada u Newcastle uchun deyarli 200 o‘yinga yaqin ko‘rinish bera boshladi, himoyada barqaror tayanchga aylandi va 2025-yilda 70 yillik tanaffusdan so‘ng kutilgan ichki sovrinni – Carabao Cupni ko‘tarishga yordam berdi.
Bu ko‘tarilishning cho‘qqisi esa Thomas Tuchel qo‘ng‘irog‘i bo‘ldi. Angliya terma jamoasiga chaqiruv. 2025-yil martida, 33 yoshiga bir necha hafta qolganida, u nihoyat katta terma jamoada debyut qildi. Orzuga aylangan, lekin ko‘pchilik uchun juda kech bo‘lib tuyuladigan lahza.
Shunga qaramay, u bu eshikdan ham dadil kirib bordi.
“Finisher” himoyachi
Burn hali ham Three Lions tarkibida doimiy asosiy tarkib futbolchisi emas. Lekin uning roli aniq. U – “finisher”. O‘yin oxirida, raqib baland to‘plar yog‘dirishni boshlaganda, murabbiylar ishonib maydonga tashlaydigan himoyachi.
Chap oyog‘i, havodagi hukmronligi, 6 fut 7 dyuymli bo‘yi – bularning barchasi aynan shunday pallalarda o‘z so‘zini aytadi. 2026-yilgi Jahon chempionatida bu rol to‘liq namoyon bo‘ldi. Burn mudofaa mustahkamligiga ehtiyoj tug‘ilgan paytda zaxiradan tushib, Angliya uchun o‘yin yopib beradigan futbolchiga aylandi.
Meksikaga qarshi 1/8 final uchrashuvida baland tog‘ sharoitida, havoning yupqaligi, bosim, charchoq – hammasi birlashgan paytda u havodagi deyarli har bir to‘pni yutib oldi. Miami issig‘ida Norvegiyaga qarshi chorak finalda ham xuddi shunday. Har bir to‘p uchun sakrash, har bir zarbani to‘sishga urinishi – tomoshabinlar buni ko‘rib turdi.
Uning boshi bilan qaytarayotgan to‘plar “orbitaga uchib ketayotgandek” tasvirlanmoqda, 3D texnologiyalar orqali stadionda tomosha qilayotgan muxlislar bundan zavq olyapti. Ammo bu effektlar ortida oddiy haqiqat yotadi: Burn mudofaani yopib berayotgan, jamoaga jonini berayotgan himoyachi.
Pallister ko‘zi bilan: “Bu yigitda hammasi bor edi”
County Durhamda ulg‘aygan, Darlingtonda ham o‘ynagan sobiq himoyachi Gary Pallister Burnning ko‘tarilishini uzoq yillardan beri kuzatib keladi. U NetBet Sport bilan suhbatda o‘tmishni eslab, Dan haqidagi ilk taassurotlarini tilga oldi.
Uning do‘sti Raj Singh Darlingtonni boshqarib turgan paytlaridan birida, Burnga qiziqish ortayotgani haqida gapirgan. Pallister o‘sha paytni eslaydi: qarshisida 6 fut 7 dyuym bo‘yli, havodagi to‘plarni bemalol yutib oladigan, lekin shunchaki “tepib-sura”digan himoyachi emas, to‘p bilan ham ishlay oladigan yigit turgan.
U o‘sha paytda Burnni hali biroz sodda, tajribasiz deb ko‘rgan, lekin eng muhimi – barcha zarur atributlarga ega futbolchi sifatida baholagan. Yillar o‘tdi. Burn bir necha klubni aylanib chiqdi, lekin oxir-oqibat bolalikdagi orzusi – Newcastlega qaytdi, sovrin yutdi, endi esa Jahon chempionatida Angliya safida himoya qilmoqda. Pallister buning barchasidan chin dildan mamnun.
Burnning o‘zi: “Bu narsani keyinroq tushunaman”
Burn o‘zi uchun ham bu yo‘lning naqadar g‘ayrioddiy ekanini yashirmaydi. Uning aytishicha, bo‘layotgan voqealarning haqiqiy og‘irligi va ahamiyatini u, ehtimol, faqat futbolchilik faoliyatini tugatgach, orqaga qarab ko‘rganda to‘liq his qiladi.
34 yoshida ilk Jahon chempionatida maydonga tushish, daqiqalar olish – bu uning uchun o‘chmas xotira. “Hech kim buni mendan tortib ololmaydi”, deydi u. Bolaligida televizorda ko‘rgan ilk turniri – 2002-yilgi Jahon chempionati bo‘lgan, Newcastle o‘yinlari bilan birga xotirasiga muhrlangan. O‘shanda u faqat bitta savol bilan yashagan: “Qanday qilib shunday darajaga chiqsa bo‘ladi?”
Bugun u bunga javob topgan. O‘sha bolalik orzusini bajardi. Va bundan g‘ururlanadi.
To‘g‘ri chiziq emas, burilishlarga to‘la yo‘l
Burn hikoyasining eng kuchli tomoni – u “ideal” akademiya yo‘lidan bormaganida. U shuni ta’kidlaydi: futbolchi bo‘lish uchun, muvaffaqiyat qozonish uchun yo‘l har doim ham to‘g‘ri chiziq bo‘lishi shart emas. U akademiyadan chiqarib yuborilgan, past ligalarda to‘p surgan, qayta-qayta o‘zini isbotlashga majbur bo‘lgan.
Bugun esa u shuni ko‘rsatib turibdi: futbolda muvaffaqiyatga erishishning yagona yo‘li yo‘q. Turli yo‘llar bor. Kimdir 16 yoshida katta sahnaga chiqadi, kimdir 34 yoshida Jahon chempionatida debyut qiladi.
Dan Burn aynan shu savolni havoda qoldirayotgandek: bugun uni tomosha qilayotgan, akademiyadan chetlatilgan yoki kichik ligalarda o‘ynayotgan bolalar ertaga qaysi yo‘lni tanlaydi – taslim bo‘lishnimi yoki o‘z yo‘lini topishnimi?
