Croke Parkdagi kecha: Dermot Mee uchun orzular haqiqatga aylandi
Dublin osmoni ostida, 82 300 tomoshabinning shovqini orasida bir darvozabon uchun bu faqat yozgi o‘rtoqlik uchrashuvi emas edi. Bu – orzuning sahnaga aylangan onlari edi.
Manchester United posboni Dermot Mee uchun Croke Parkga chiqish, ayniqsa, bu yozda All-Ireland finalini televizor orqali tomosha qilgach, tarixiy maydonga o‘zi qadam qo‘yish – alohida zavq bo‘ldi. U buni yashirmadi ham.
Ikkinchi bo‘limda Senne Lammens o‘rniga maydonga tushgan 23 yoshli darvozabon Leedsga qarshi uchrashuvda penaltilar seriyasida hal qiluvchi seyvni amalga oshirdi. 5:4 hisobidagi g‘alabada aynan uning zarbani qaytarishi Manchester United kechasini to‘liq qilib berdi.
Adrenalin, tribunalardagi ota-ona va 85 minglik sahna
Mee o‘yindan keyin BBC Sport NI bilan suhbatda Croke Parkdagi muhitni so‘z bilan ifodalash qiyinligini aytib o‘tdi. Unga savol berishdi: yaqinda bo‘lib o‘tgan All-Ireland uchrashuvlari uni ilhomlantirdimi?
“Albatta,” dedi u. So‘ng gapini davom ettirdi: Croke Parkda, 85 mingga yaqin muxlis qarshisida o‘ynash, tribunada onasi va otasi bo‘lishi – bularning barchasini u “juda maxsus” deb atadi.
Darvozabon uchun adrenalin – hamroh, lekin hamisha ham boshqarish oson bo‘lmagan his. Mee esa aynan shu hisni o‘z foydasiga burdi. U so‘zlariga ko‘ra, o‘sha so‘nggi daqiqalardagi “qo‘shimcha adrenalin” unga zarur bo‘lgan “bir necha dyuym”ni bergan, o‘sha dyuym esa penalti seyviga aylangan.
Bu o‘yinda rasmiy turnir bahsi emasdi. Lekin Croke Park yozgi taqvimida u ham o‘z o‘rnini oldi. Tarixiy arenada ilk bor ikki ingliz klubi maydonga tushdi, muxlislar esa futbol va gaelik sportlari oralig‘idagi yangi bobga guvoh bo‘lishdi.
Birminghamdan Belfastgacha bo‘lgan yo‘l
Mee hikoyasi faqat bitta kechaga taalluqli emas. U Birminghamda tug‘ilgan, ammo ota-onasining ikkalasi ham Irlandiyada dunyoga kelgani bois Shimoliy Irlandiya sharafini himoya qilish huquqiga ega. Shu yo‘lni tanladi ham.
Manchester United akademiyasida ulg‘aygan darvozabon allaqachon Shimoliy Irlandiya yoshlar terma jamoalarida 12 marta maydonga tushgan. U 21 yoshgacha bo‘lganlar safida o‘ynab, ko‘plab esda qolarli lahzalarni boshdan kechirdi, muhim futbolchilar bilan birga o‘sdi, raqobatni his qildi. O‘zi aytganidek, bu yo‘l uning rivojiga bevosita ta’sir ko‘rsatgan.
Uch tomonlama bog‘liqlik seziladi: Birminghamdagi hayot, Manchester Uniteddagi kundalik ish va Irlandiyadagi oilaviy ildizlar. Mee uchun Irlandiyaga qaytish – faqat safar emas, bu biroz uyga qaytish ham. “Oilam bilan bu yerda bo‘lish, vaqt o‘tkazish har doim yoqimli,” deydi u.
Oddiy o‘rtoqlikmi yoki katta sahnaga ilk qadammi?
Croke Parkda bo‘lib o‘tgan bu uchrashuv qog‘ozda – oddiy o‘rtoqlik. Lekin ba’zan bunday kechalar futbolchining karerasida burilish nuqtasiga aylanadi. Ayniqsa, darvozabonlar uchun. Bir seyv, bir penalti, bir lahza – keyingi ishonch, keyingi imkoniyatlar uchun poydevor bo‘lishi mumkin.
Mee o‘sha kechada shuni qo‘lga kiritdi: katta arenada sinov, Shimoliy Irlandiya muxlislariga yaqin maydonda o‘zini ko‘rsatish va Manchester United safida bosim ostida to‘g‘ri qaror qabul qilish tajribasi.
Endi savol bitta: bu penalti seyv – faqat yozgi turne xotirasimi yoki Manchester United va Shimoliy Irlandiya darvozasida ko‘proq ko‘rinadigan posbonning ilk jiddiy signali?
