Courtois va AQSh: 2014-yilning esdaliklari

Belgiya darvozaboni Thibaut Courtois uchun AQSh bilan bahs har doim bitta ismni eslatadi – Tim Howard.

2014-yil Braziliyada bo‘lib o‘tgan o‘sha mashhur o‘yinda Courtois qarshi tomonda Howardning mo‘’jizalarini tomosha qilgandi. Amerika darvozaboni 16 ta seyv amalga oshirdi, lekin baribir Belgiya qo‘shimcha daqiqalarda 2:1 hisobida g‘alaba qozongan edi. Howard allaqachon kramponlarini mixga ilib qo‘ydi, ammo 34 yoshli Courtois yana bir bor start tarkibida. Dushanba kuni yana AQSh, yana pley-off, yana bosim.

Bu orada esa Amerika futboli o‘sha kundan beri butunlay boshqa bosqichga ko‘tarildi.

Courtois ogohlantiradi: “Endi bu boshqa AQSh”

Courtois raqib haqida gapirar ekan, ohangida hurmat seziladi.

“Ular juda ko‘p iste’dod yetishtira oladi va dunyo darajasida kuchli kuchga aylanishi mumkin”, – deydi u. – “Allaqachon yaxshi jamoa, yaxshi o‘ynashadi. Bu yaxshi evolyutsiya, va bu Jahon chempionatida ham ko‘rsatishyapti. Umid qilamanki, bu (dushanba) tugaydi va biz g‘alaba qozonamiz, lekin og‘ir o‘yin kutyapmiz”.

AQShda futbol hanuz ommaviy sportlar orasida o‘z o‘rnini qidirayotgan bo‘lsa-da, bu Jahon chempionati mamlakatda qiziqishni keskin oshirdi. 12 yil oldingi Belgiya bilan o‘yin ortidan ham yutuqlar, ham og‘riqli zarbalar bo‘ldi. Eng og‘iri – 2017-yilda Trinidad va Tobago qarshisidagi sensatsion mag‘lubiyat, natijada Rossiya–2018 yo‘llanmasidan mahrum bo‘lingan edi.

Endi esa vaziyat boshqacha. Argentinalik murabbiy Mauricio Pochettino boshchiligidagi jamoa yozni “amerikalarcha tajriba” sifatida qabul qildi va natija bermoqda. AQSh tarixiy chegaraga – Jahon chempionatidagi eng yuqori bosqichiga yana bir qadam qoldi.

Yevropadan kelgan yulduzlar va Balogun atrofidagi shov-shuv

Bu safar AQSh tarkibi Yevropa klublarida toblangan yulduzlar bilan to‘la. Christian Pulisic hujumni boshidan tortib sudrab yuribdi, Folarin Balogun esa yana safda. U dushanba kungi o‘yinda maydonga tushishi mumkin – uning qizil kartochkasi bo‘yicha bahslar ortidan AQSh prezidenti Donald Trump shaxsan FIFA prezidenti Gianni Infantino bilan bog‘lanib, epizodni qayta ko‘rib chiqishni so‘raganidan keyin hujumchi o‘ynashga haqli bo‘lib qoldi.

Belgiya lagerida ham eski tanishlar yetarli. Courtois bilan birga yarim himoyachi Axel Witsel ham 2014-yilgi o‘yinda maydonda bo‘lgan. U ham bugungi AQShni butunlay boshqa darajadagi jamoa deb biladi.

“Texnik jihatdan kuchayishgan”, – deydi Witsel. – “Jismonan ham, o‘yin davomida beradigan intensivlik ham oshgan. Albatta, murabbiylik yondashuvi ham”.

Belgiya tarkibida 2014-yildan qolgan to‘rt futbolchi bor: Courtois, Witsel, Kevin De Bruyne va Romelu Lukaku. 2018-yilgi Jahon chempionatida uchinchi o‘rinni qo‘lga kiritgan o‘sha “oltin avlod” bugun ham hal qiluvchi kuch bo‘lib qolmoqda.

Qizil iblislar barqarorligi va AQShning eski jarohatlari

AQSh himoyachisi Alex Freeman Belgiyaning yillar davomida yuqori darajada qolayotganidan hayratda.

“Ular doim hurmat qilingan, Jahon chempionatida bunday pallalarda doim zo‘r bo‘lishgan”, – deydi u. – “Biz uchun esa savol: qanday qilib biz ham aynan mana shu lahzalarda muhim bo‘la olamiz, qanday ta’sir qoldiramiz?”

Belgiya bunga yaqinda yana bir misol keltirdi: 1/16 finalda Senegalga qarshi o‘yinda 0:2 hisobida ortda borib, 3:2 hisobida g‘alaba qozonishdi. Bu jamoaning tajribasi va ruhiy mustahkamligi qay darajada ekanini yana bir bor ko‘rsatdi.

AQSh esa Yevropa jamoalariga qarshi Jahon chempionatida hanuz og‘ir statistikaga ega: so‘nggi 13 uchrashuvda g‘alaba yo‘q, umumiy hisobda esa 3-6-15. Mart oyidagi o‘rtoqlik o‘yini ham esda – Belgiya 5:2 hisobida yirik g‘alaba qozongan.

Shunga qaramay, o‘sha eski xotiralar hamon ruhlantiradi. Himoyachi Chris Richards 2014-yilgi Howard shousini hali ham zavq bilan eslaydi.

“Zor edi”, – deydi u. – “O‘sha paytda hamma Belgiya ‘Golden Generation’i haqida gapirardi, lekin bizning yigitlar ham ularga yelkama-yelka turishdi. Oxir-oqibat yutqazdik, lekin bugun o‘sha sahnani qayta sahnalashtirish imkoniyati bor. Bu safar natija biz tomonda bo‘lishiga umid qilamiz”.

Bir avlodni ilhomlantirgan mag‘lubiyat

2014-yilda Braziliyadagi o‘yin ko‘plab bolalar uchun burilish nuqtasiga aylangandi. O‘sha paytda atigi 9 yosh bo‘lgan Freeman ham shular sirasida. Belgiyaga qarshi o‘sha dramatik kecha unga va uning avlodiga: “Biz ham eng yaxshilar bilan teng kurasha olamiz”, degan ishonchni bergan.

Endi u o‘sha ishonchni amalda ko‘rsatmoqchi. Howard, avvalgi AQSh terma jamoalari va kelajak avlod nomidan.

“Biz qasos xohlaymiz, to‘g‘rimi?” – deydi Freeman. – “O‘shandan qasos, va uch oy oldin ularga yutqazganimizdan qasos. Biz uchun bu – yutishimiz kerak degan kayfiyatni miyaga mixlab qo‘yish, va bilish: biz buni faqat o‘zimiz uchun emas, butun mamlakat uchun qilyapmiz”.

Dushanba kuni maydonga chiqadigan AQSh endi o‘sha eski romantik “kuchli raqibga qarshi jasur autsayder” emas. Bu safar gap shunchaki Belgiya bilan eski hisobni yopish haqida emas. Gap – Amerika futboli haqiqatan ham dunyo sahnasida o‘z o‘rnini egallashga tayyormi, yo‘qmi, shuni isbotlash haqida.