Bournemouth va Crystal Palace Yevropada g‘alaba qozondi
San-Sebastyandagi kecha “Real Sociedad” uchun oddiy guruh bosqichi o‘yini bo‘lishi mumkin edi. “Bournemouth” uchun esa – klub tarixida belgilab qo‘yiladigan sana. Hisob oddiy: 1:2. Mazmun – ancha chuqurroq.
Sobiq himoyachi Charlie Daniels BBC Radio Solent studiyasida o‘tirib, asablarini yashira olmadi. U maydonda yuzlab marta o‘ynagan, lekin bu safar tomosha qilish oson bo‘lmadi. Ayniqsa, “Real Sociedad” bosimi kuchaygan, burchak zarbalari ketma-ket kelayotgan, “Bournemouth” yarim maydoniga bostirib kirilgan lahzalarda.
Shunga qaramay, mehmonlar chidab berdi. Daniels ta’kidlaganidek, bu jamoaning darajasidan dalolat. Tarkibda xalqaro tajribaga ega to‘rtta futbolchi bor – “ko‘rgan, boshidan kechirgan, bu sahnadan qo‘rqmaydigan” o‘yinchilar. Ular bunday sahnada titramaydi, bu esa maydonda yaqqol sezildi.
Murabbiy ham tasodifiy emas. U ilgari ham Europa League sahnasida ishlagan, shuning uchun bu bosim, bu shovqin, bu darajadagi raqib unga begona emas. Ehtimol, aynan shu bois “Bournemouth” shtabi tribunadagi muxlislarga qaraganda o‘zini ancha xotirjam tutdi.
Birinchi bo‘lim
Birinchi bo‘limda ingliz klubi o‘zining yorqin tomonini ko‘rsatdi – dadil pressing, tezkor hujumlar, sifatli qarshi zarbalar. Ikkinchi bo‘lim esa boshqa sinov edi: bosimni yutish, tanani qo‘yish, charchoqka qaramay to‘pga sakrash, chiziqda to‘xtatish. Ular ikkisini ham uddaladi – ham chiroyli o‘ynashni, ham “qazib” g‘alaba olishni.
Danielsning so‘zlari buni yaxshi jamlaydi: bu klub uchun katta lahza. Katta sahna. Va ular bu imtihondan o‘ta olishdi.
Stadionda yakuniy hushtak chalingach, manzara ramziy bo‘ldi: qolgan tribunalar bo‘shab bo‘ldi, ammo “Bournemouth” sektori hanuz jaranglab turardi. Muxlislar o‘z ovozlarini ayamadi, qo‘shiqlar to‘xtamadi. Ular bu g‘alabani uzoq kutgan, endi esa bu kechani oxirigacha his qilishni xohlardi.
Bu nafaqat uch ochko, balki klub o‘zini Yevropa sahnasida qanday tutishini ko‘rsatib bergan bayonot edi. Savol endi bitta: bu darajani qancha muddat ushlab turishadi?
Crystal Palace Yevropa kechasida portladi
Londonning boshqa burchagida esa butunlay boshqa kayfiyat hukm surdi. “Selhurst Park”da “Crystal Palace” “Lech Poznan”ni 4:0 hisobida yanchib tashladi. Bu nafaqat yirik g‘alaba, balki yangi davr boshlanishining ishorasidek ko‘rindi.
Sardor Adam Wharton TNT Sports mikrofoni oldida ortiqcha shov-shuvsiz gapirdi, lekin ohangida yengillik bor edi. U hali ham tan oladi: ishlash kerak bo‘lgan jihatlar ko‘p, mavsum boshida yangi transferlar sabab jamoa hali to‘liq bir butun bo‘lib ulgurgani yo‘q. Lekin bugungi kecha – “katta qadam oldinga”.
Himoyada hamon ba’zi bo‘shliqlar bor, deydi u, lekin yo‘nalish to‘g‘ri. Eng muhimi – murabbiy falsafasi maydonda ko‘rina boshladi. Hujumkor, yuqori pressing, tezkor kombinatsiyalar. Mashg‘ulotlarda ishlanayotgan bir zarbda, bir teginishda o‘ynaladigan kombinatsiyalar nihoyat uchrashuvda ham ko‘rina boshladi. Bu esa futbolchining o‘zi uchun ham, tribunadagi muxlis uchun ham eng yaxshi signal.
Oldinga intilgan jamoa – ortidan ergashadigan stadion. Wharton aynan shuni urg‘ulaydi: hujumkor o‘yin, bosim, raqibni siqib qo‘yish – bularning bari tomoshabinlarni ham o‘yinga tortadi. Bunday Yevropa kechalarida stadionning yelkadosh bo‘lishi jamoani yanada itaradi.
O‘tgan mavsum klub uchun Yevropa tajribasi yangilik bo‘lgandi. Premier League bilan taqqoslaganda, bu musobaqaning ritmi, intensivligi boshqacha. Ba’zan tezlikdan ko‘ra taktik kurash ustun bo‘ladi. Endi esa o‘sha birinchi yilning og‘ir darslari foydasini bera boshladi: futbolchilar qayerda qanday qaror qabul qilish kerakligini yaxshiroq tushunib qolishgan.
Shu kechaning yana bir markaziy figuralaridan biri – hujumchi Jorgen Strand Larsen. U ham TNT Sports bilan suhbatda o‘zini yashirmadi: ketma-ket ikkita penalti yo‘qotgan futbolchi uchun navbatdagi zarba – ruhiy sinov. Bu safar u to‘pni “shunchaki urish”ga qaror qildi. Zarba xavfli bo‘ldi, kutilganidan biroz balandroq ketdi, lekin to‘rni topdi. Eng muhimi – ishonch qaytdi.
U hazil aralash tan oladi: penalti belgilanganida, ehtimol, hamrohi Yeremy ham zarbani bajarishga loyiq edi. Lekin Strand Larsen uchun bu zarba zarur edi – ikki xatodan keyin o‘zini tiklash, muxlislarga va o‘ziga nimaga qodirligini ko‘rsatish uchun.
Uning fikricha, hammasi ishga tushganida bu jamoa raqibni yanada yirikroq hisob bilan yengishi mumkin edi. Biroq futbolchilar yakshanba kuni bo‘lib o‘tadigan liga uchrashuvini ham o‘ylamasdan turolmaydi – bu ham murakkab taqvimning bir qismi. Yevropada yirik g‘alaba, ortidan esa ichki chempionatdagi navbatdagi sinov.
Wharton uchun esa yana bir katta mavzu – Angliya terma jamoasi. U ochiq aytadi: ro‘yxatda o‘z ismini ko‘rish yoqimli bo‘lardi. Lekin hozircha bu haqda o‘ylashga ham vaqt yo‘q – uch kunda bir o‘yin, jamoaning ichki ishlari, taktika, moslashish. Terma jamoa chaqiruvi kelsa – ajoyib. Kelmasa – mavsum davom etadi, oldinda yana yig‘inlar, yana o‘yinlar.
“Crystal Palace” uchun bu kecha oddiy 4:0 emasdi. Bu – hujumkor falsafa shakllanayotganini, yangi transferlar asta-sekin bir butun mexanizmga aylanayotganini ko‘rsatgan signal. Endi savol boshqacha: bu ritmni uzoq mavsum davomida ushlab turishadimi yoki bu faqat bitta yorqin Yevropa kechasi bo‘lib qoladimi?
