Bolalikka qaytish: Thomas Tuchelning yarim final oldidan boshpanasi
Bolalikka qaytish: Thomas Tuchelning yarim final oldidan topgan boshpanasi
Dunyo chempionati yarim finali arafasida odatda murabbiylar so‘zida taranglik, hisob-kitob, taktikaga botgan iboralar bo‘ladi. Thomas Tuchel esa bu bosimni velosiped, avtoturargoh va muzqaymoq bilan yengadi.
Angliya bosh murabbiyi Argentina va Lionel Messi bilan hal qiluvchi to‘qnashuv oldidan o‘zini qanday tinchlantirishini oddiy qilib tushuntirdi: u ichidagi bolani uyg‘otadi.
U shunday deydi: ba’zan velosipedga chiqasan, katta bo‘sh avtoturargoh kerak bo‘ladi, qo‘lingda esa 15 daqiqa davomida eriydigan muzqaymoq. Shunda o‘zingni yana 15 yoshdek his qilasan. Issiq yoz oqshomida atigi chorak soatlik sayr, muzqaymoq ta’mi, bolalikdagi beg‘ubor zavq — va ichingdagi go‘zallik tuyg‘usiga qaytasan. Tuchel uchun ko‘pincha shuncha kifoya.
Yarim finalga olib kelgan yo‘l, VAR bahslari, taktik janglar, matbuot bosimi — bularning bari fonida murabbiyning shunday “oddiy” marosimi Angliya lagerida hukmron kayfiyatni ham ko‘rsatib turibdi: zo‘riqish bor, lekin vahima yo‘q.
39 yoshli Messi hanuz yuguradi
Shu paytda raqib tomonida hamon vaqtga bo‘ysunmayotgan fenomen turibdi. Bizning ma’lumotlar bo‘yicha mutaxassis Andrew Beasley ogohlantiradi: Messi yugurishni unutmagan.
Sofascore ma’lumotlariga ko‘ra, bu jahon chempionatida Messi qayd etgan eng yuqori tezlik — 30,9 km/soat. Bu ko‘rsatkich Argentina safidagi Lautaro Martínez (30,5) va Alexis Mac Allister (30,2) dan tez, garchi ular undan o‘n yildan ortiq yosh bo‘lsa ham. Bundan tashqari, bu raqam Harry Kane (31,4) va Jude Bellingham (31,1) ko‘rsatkichlaridan ham uncha uzoq emas.
Demak, u endi doimiy ravishda pressing qilmaydi, maydonni boshdan-oyoq chop etmaydi, lekin zarba beradigan lahzada hanuz chaqmoqdek otilib chiqishga qodir. Birgina sprint, birgina bo‘shliq, birgina qaror — va hammasi o‘zgarishi mumkin.
Ikkita mamlakat, bitta telba futboldan iborat olam
Barney Ronay tasvirlagan manzara ham bu kechaga o‘ziga xos fon beradi. Angliya ham, Argentina ham futbolni oddiy o‘yin emas, milliy kayfiyatning yuragi sifatida qabul qiladi. Bu yerda g‘alaba — siyosiy sarlavhalar, ijtimoiy tarmoqlar, ko‘cha suhbatlari, butun yozning ohangini belgilaydigan hodisa.
Maydonda esa, Ronay ta’kidlaganidek, biz mukammal “jamoa”larni emas, balki yulduzlar va dramatik qaytishlar yelkasida bu bosqichga yetib kelgan “notekis konstruksiyalar”ni ko‘ramiz. His-tuyg‘u — jarayon ustidan g‘alaba qozongan holat. Reja bor, albatta, lekin bu kechada uni buzib tashlaydigan bir nechta xarakterlar ham bor.
Atlanta shahrida nima bo‘lishidan qat’i nazar, o‘yin sovuqqon, hisob-kitobli, “normal” bo‘lishi ehtimoli juda past. Angliya so‘nggi ikki uchrashuvda doim jarlik chetida raqsga tushdi. Argentina esa tarkibida deyarli yarim jamoaga teng bo‘lgan, to‘qnashuvni yoqtiradigan, bahsdan cho‘chimaydigan futbolchilarni yig‘ib olgan.
Uchinchi daqiqadagi Cristian Romero bilan 50/50 to‘qnashuvni tasavvur qiling. VAR ekranida navbatdagi bahsli epizod. Emi Martínez penaltilar seriyasida Angliya futbolchilariga qarshi. Bu oddiy “shithousery” emas, Ronay aytgandek, butun boshli “shitmansion”, “shitpalace” bo‘lishi turgan gap.
Finaldagi tanaffus — yarim soatlik shou
FIFA final haqida ham yangilik berdi: tanaffus odatdagi 15 emas, 30 daqiqa davom etadi. Bu esa stadion foyelarida yana bir pint ichish, bolalarga qo‘shimcha popkorn olib berish uchun yetarli vaqt degani.
Sabab aniq: Superbowl uslubidagi yirik yarim taym shousi. Sahna markaziga Shakira, Justin Bieber, Madonna kabi yulduzlar chiqishi kutilmoqda. Ular eng mashhur qo‘shiqlarni ijro etadimi yoki kutilmagan, tajribaviy treklarni sinab ko‘radimi — bu allaqachon boshqa savol. Lekin final kuni futbol faqat 90 daqiqa bilan cheklanib qolmasligi ma’lum bo‘lib qoldi.
Kechaning soyasida — Ispaniyaning mahorat darsi
Bu kunni Angliya va Argentina egallab olgani bilan, kecha bo‘lib o‘tgan uchrashuv hali ham xotiradan o‘chgani yo‘q. Ispaniya finalda. Bu sensatsiya emas, lekin ssenariy yozuvchilarini hayratda qoldiradigan lahza bo‘ldi. Rejada bormidi: Fransiya deyarli maydonga chiqmay qolishi? Yo‘q, lekin aynan shunday bo‘ldi.
Ispaniya to‘p bilan ham, to‘psiz ham mahorat ko‘rsatdi, ammo to‘p asosan ularda bo‘ldi — bu ularning an’anaviy hipnozga soluvchi uslubi. Fabián Ruiz va Rodri markazda deyarli xato qilmadi, o‘yin ritmini o‘z qo‘llarida ushlab turdi. Ikkinchi gol muallifi Pedro Porro esa kutilmaganda yangi ispan qahramoniga aylanib bormoqda.
Natijada yana bir tarixiy chiziq chizildi: ketma-ket to‘rtinchi yozda Ispaniya va Angliya yirik turnir finalida to‘qnash kelish ehtimoli paydo bo‘ldi. 2023 yil ayollar jahon chempionati, 2024 yil erkaklar Yevro, undan avvalgi yozda ayollar Yevrosi — endi esa yana shunday sahna yuzaga kelishi mumkin.
Biroq Angliya hali bu sahnaga chiqish huquqini qo‘lga kiritgani yo‘q. Oldinda Messi, Argentina va Atlanta tuni turibdi. Tuchel esa o‘sha velosiped, avtoturargoh va muzqaymoq orqali o‘zini tayyorlab qo‘ygan.
Endi savol bitta: ichidagi bolaga quloq solgan murabbiy Angliyani tarixdagi navbatdagi yozgi finalga yetaklay oladimi?
