Bellinghamning g‘alabasi: Angliyaga dam olish kuni chaqiruvi

Bellingham o‘yin tugashi bilan maydondan ketmadi — u sahnani egallab oldi. Tong otib qolganiga qaramay, Buyuk Britaniyada uyg‘oq qolib, dramatik kechani tomosha qilgan muxlislarga u birinchi bo‘lib murojaat qildi. Yarim hazil, yarim jiddiy ohangda u bu g‘alaba mamlakatga butun boshli dam olish kunini hadya qilishi kerakligini aytdi.

“Boshliqlaringizga yozing va ishga bormasligingizni ayting, bo‘ldi, yetarli,” dedi u. Bolaligidan Angliya muxlisi bo‘lgan Bellingham o‘zini shu kecha ekran ortida o‘tirgan millionlab odamlarga yaqin his qildi.

Bolalik xotiralari va milliy og‘riq

Bellingham o‘z hikoyasini 2010 yilgi Jahon chempionatidan boshlaydi. O‘shanda u yetti yosh edi. O‘sha turnir — uning birinchi katta xotirasi. Keyingi yillarda Angliya ba’zi yorqin lahzalarni boshdan kechirdi, lekin u yodida qolgan narsa boshqacha: qiynalgan, bosim ostida ezilgan terma jamoa va bugun teleekranda sharh berib o‘tirgan, o‘sha paytda bunday kechalarda uddalay olmagan futbolchilar.

U o‘sha yillarni eslar ekan, muxlislar bilan jamoa orasida uzilgan rishtani ham tilga oldi. “O‘sha paytlarda ularga ortiqcha ishonish, to‘liq orqasidan ergashish uchun sabab ham ko‘p emasdi,” degan mazmundagi fikrini u endi hozirgi avlod bilan taqqoslab turib aytmoqda.

Bugun esa u o‘sha bo‘shliqni to‘ldirayotgan avlodning markazida turibdi. “Angliya jamoasining bir qismi bo‘lib, mamlakatga bunday kechalar, bunday lahzalar hadya qilish – bu mening butun faoliyatim va hayotimdagi eng katta ma’nolardan biri,” dedi u. So‘ng esa yana bir bor muxlislarga yuzlandi: bolalar maktabga bormasin, ota-onalar ishga chiqmasin, do‘stlar bilan yig‘ilib, pabga tushish imkoni bo‘lsa, yana boringlar. Chunki bunday tunlar tez-tez qaytib kelmaydi.

Dushmanona atmosfera, kechikkan start va 10 kishi bilan jang

Stadiondagi muhit qo‘pol, havoning yomonligi sabab start kechikkan, raqib esa o‘z uyida deyarli mag‘lub bo‘lmaydigan Meksika. Shunday sharoitda Thomas Tuchel boshchiligidagi jamoa 3:2 hisobidagi g‘alabani tortib oldi.

Bellingham bu kechaning bosh me’mori bo‘ldi. Old chiziqda sovuqqon, butun maydon bo‘ylab tinmay yugurdi, 10 kishilik Angliyani oxirgi yarim soatlik bosimdan o‘tkazib, yo‘l-yo‘rig‘ini ko‘rsatdi.

Quansah ikkinchi bo‘limda qizil kartochka olgach, o‘yin butunlay boshqa yo‘nalishga burildi. Angliya chekinishga majbur bo‘ldi. Bellinghamning dubli bilan qo‘lga kiritilgan nozik ustunlikni saqlab qolish uchun har bir metr uchun kurash boshlandi. 60-daqiqada Harry Kane gol urib, biroz nafas rostlash imkonini berdi, lekin o‘yin baribir asabni yeydigan darajada keskin bo‘lib qoldi.

Bu g‘alaba Meksika uchun ham og‘ir zarba. Chunki ular shu tarixiy stadionda o‘tkazgan 89 uchrashuvdan atigi ikkitasi-da yutqazgan edi. Aynan shu maydonda 1986 yilda Diego Maradona “Xudoning qo‘li” va “Asr goli”ni Angliyaga qarshi urgan.

Tarix bosimi va yangi avlodning javobi

Bellingham bu stadion atrofidagi tarixni, unga yuklangan ma’naviy og‘irlikni juda yaxshi his qiladi. U o‘z zimmasidagi mas’uliyatni yashirmaydi.

“Men o‘zim bilan birga boshqa futbolchilarga ham tushayotgan bosimni juda yaxshi bilaman,” deydi u. Har bir o‘yinchining maydondagi roli boshqacha, lekin Bellingham nima bera olishini aniq biladi. Shunga qaramay, u bu kechani faqat o‘zining shaxsiy sahnasiga aylantirishdan yiroq: “Bizda 26 nafar yigit bor, ularning har biri bugun men qilgan ishni qilishga qodir, bunga ishonaman. Umid qilamanki, bunday g‘alaba ularga ham xuddi shunday ishonch beradi.”

Bu so‘zlar bo‘sh da’vo emas. Meksika kabi uyida mag‘lub bo‘lishni unutgan jamoani 10 kishi bilan yengish — bu faqat taktika yoki tasodif natijasi emas, ichki ishonchning namoyishi.

“Bu – butun mamlakatning g‘alabasi”

Bellinghamning ko‘zida faxr yaltiraydi. U bu kechani shunchaki sport natijasi sifatida emas, butun xalq harakati sifatida ko‘rdi.

“Men hech qachon bir guruh yigitlar, bir jamoa, bir millat bilan bundan ko‘ra ko‘proq faxrlanmaganman,” dedi u. “Bu butun mamlakatning o‘yini bo‘ldi. Bu hafta ko‘rgan hamma narsam — mamlakat bizning orqamzida turganini ko‘rsatdi. Hammaning gapirgan joyi bir xil edi: bu oson bo‘lmaydi, ajoyib atmosfera, juda kuchli raqib. Shunday sharoitda g‘alaba qozonish — bu mening Angliya bilan faoliyatimdagi eng zo‘r tun, shubhasiz.”

Uning so‘zlarida ortiqcha patetika yo‘q, bu ko‘proq yengil nafas, ichki yengillik. Yillar davomida tanqid ostida qolgan terma jamoa endi bunday kechalarda sinovdan o‘tib, o‘zini boshqa darajada ko‘rsata boshladi.

Miami sari: Norvegiya bilan chorak final va burilish nuqtasi

Endi esa navbat Miami shahridagi chorak finalga. Raqib — Norvegiya. Qog‘ozda bu “og‘ir sinov” degan yozuv bilan keladigan o‘yinlardan yana biri. Lekin Meksikadagi jangdan so‘ng bu jamoa o‘ziga boshqacha qaray boshlashi kerak.

Bellinghamning fikricha, aynan shu uslubdagi g‘alaba — 10 kishi bo‘lib chuqur mudofaa, old chiziqda esa sovuqqon yakun — jamoaning o‘ziga bo‘lgan ishonchini tubdan o‘zgartirishi lozim.

“Biz hech kimdan qo‘rqmasligimiz kerak, o‘zimizning juda kuchli jamoa ekanimizni anglab yetish uchun 40, 50 yoki 60 daqiqa kutib o‘tirmasligimiz kerak,” dedi u. “Umid qilamanki, bu g‘alaba jamoaga ichki ishonchni singdiradi. Ular o‘zlarini shunday his qilishga to‘liq haqli.”

Savol endi bitta: Meksikadagi bu kecha Angliya uchun shunchaki yorqin xotirami bo‘lib qoladi, yoki butun turnir taqdirini o‘zgartirib yuboradigan burilish nuqtasigami aylanadi?