Aztekada Ekvadorning og‘riqli xayrlashuvi
MEXICO CITYdagi shovqin-suron, Azteca stadionining devorlarini larzaga keltirgan shiddatli atmosfera, Meksikaning navbatdagi mundial kechasini bayramga aylantirdi. Ekvador uchun esa bu kecha yakun, hatto bir davrning yopilishi bo‘ldi. Sebastian Beccacece jamoasi bilan xayrlashdi. Oq yo‘l tilab emas, og‘ir tan olish bilan.
2:0 hisobidagi mag‘lubiyat, Jahon chempionati nimchorak finaliga yo‘lni to‘sdi.
Meksika ilk daqiqalardanoq bo‘g‘ib o‘ynadi, turnirdagi nuqsonsiz himoyasini yana bir bor namoyish etdi va Ekvadorning Germaniyaga qarshi ajoyib qaytishidan so‘ng paydo bo‘lgan umidni sovutib qo‘ydi.
Beccacece uchun bu faqat turnirdagi chiqishning tugashi emasdi.
Bu shartnomaning, va’da qilingan orzuning ham yakuni edi.
U matbuot zaliga kirganida, Aztekadagi shovqin hali ham quloqni qomatga keltirar, lekin uning ovozi past, aniq va qat’iy eshitildi. U bir narsani yashirmadi: va’dasini bajara olmadi.
Shartnoma tugadi, orzu ham
Murabbiy shunday dedi: Jahon chempionati bilan birga shartnoma ham yakunlangan. U Ekvadorga “eng yaxshi mundial”ni va’da qilgandi. Natija esa – 1/16 finalda to‘xtash. U buni yetarli deb bilmaydi. Shu bois ketayotganini aytdi.
U qolishni xohlaganini yashirmadi. Futbolchilar va rahbariyatdan ko‘rgan ishonch, mehr, unga davom etish imkonini bergandek tuyulgandi. Lekin u bu o‘yin qanday ishlashini tushunadi. Mag‘lubiyatlar, bajarilmagan maqsadlar – bularning narxi bo‘ladi. U shu narxni qabul qildi.
Birinchi bo‘limda bosim ostida qolgan Ekvador
Maydonda esa voqea ancha sodda ko‘rindi. Beccacece o‘zi ham tan oldi: Ekvador birinchi bo‘limda raqibdan yutqazdi. Meksika jonlanib, agressiv bosim bilan o‘ynadi, tempni oshirdi, Ekvador esa bu to‘lqinga tayyor emasdi.
Meksika o‘yinni boshqarib, Ekvadorni o‘z maydoniga tiqib qo‘ydi. Himoya chizig‘i mukammal ishladi, xatolar deyarli ko‘rinmadi. Turnir davomida raqiblarga imkon bermayotgan bu mudofaa yana bir “quruq o‘yin”ni o‘z hisobiga yozdi.
Tanaffusga qadar Ekvador o‘zini topolmadi. Qaytish uchun vaqt bor edi, lekin zarba allaqachon berilgandi.
Ikkinchi bo‘limdagi kurash va topilmagan gol
Tanaffusdan so‘ng boshqa Ekvador maydonga tushdi. To‘p nazorati oshdi, pressing aniqroq bo‘ldi, jamoa o‘yinga qaytishga urinib ko‘rdi. Ular orqaga chekinishni rad etib, hisobni qisqartirish uchun hujumga o‘tdi.
Lekin Meksikaning devorga o‘xshagan himoyasi yorilmadi. Ekvador to‘pni ko‘proq ushladi, bo‘shliqlar qidirdi, ammo hal qiluvchi zarba yetishmadi. Beccacece ham buni tan oldi: ular kurashdi, lekin o‘yinni burib yuboradigan golni topa olmadi.
Bu lahzalar ko‘p narsa haqida gapirar edi. Yosh, jasur, lekin hali yetarlicha pishmagan jamoa. Bosh murabbiy esa aynan shu avlodga ishonib kelgandi.
Murabbiyning merosi – futbolchilarga tegishli
Mag‘lubiyatdan keyin ko‘pchilik Beccacece qanday meros qoldirayotganini so‘radi. U esa e’tiborni o‘zidan futbolchilarga burdi. Ekvador tarixidagi eng yosh terma jamoa – uning asosiy ishi, asosiy hikoyasi bo‘ldi.
U shikoyat qilmadi. Faqat minnatdorchilik bildirdi. Mamlakatdan, futbolchilardan, u bilan birga bu yo‘lni bosib o‘tganlardan. U olgan iliq munosabat, mehr, samimiylik haqida gapirdi. Ayniqsa, o‘yindan keyingi ikki soatni alohida tilga oldi – futbolchilarning yonida, kiyinish xonasida, og‘riq va birdamlik aralashgan lahzalar. U aynan shu lahzalarni o‘zi bilan olib ketmoqda.
Beccacece uchun bu mundial – bajarilmagan va’da, lekin baribir qurilgan jamoa, tajriba orttirgan avlod, kelajak uchun poydevor bo‘lib qoladi. Turnir tugadi, u ketmoqda. Ammo Ekvadorning eng yosh terma jamoasi endi bu sahnani biladi, bu bosimni his qildi.
Savol endi bitta: bu og‘riqli xayrlashuv, kelajakdagi katta sahnaga qaytish uchun zarur bo‘lgan boshlang‘ich nuqtaga aylanadimi?
