Angliya muxlisining tatuirovkasi: tavakkal va hazil
Angliya terma jamoasiga bo‘lgan ishonch ba’zan shunchaki qo‘llab-quvvatlashdan ham o‘tib ketadi. Ba’zan u umrbod teriga muhrlanadi.
Tenerife ta’tilida bo‘lgan paytida, Jahon chempionati o‘yinlarini tomosha qilarkan, Carringtonning boshi aynan shunday g‘oyadan chaqnadi. Do‘stlari bilan kelishib oldi: agar Angliya Kongo ustidan g‘alaba qozonsa, u terisiga tatuirovka tushirtiradi. Qoidalar oddiy, tavakkal esa katta edi.
Angliya yutdi. Qolganini u o‘zi bajardi.
U orqaga qaytib, uyiga yetib olguncha kutdi. Shoshma-shosharlik emas, lekin fikrini o‘zgartirishga ham vaqt bermaslik — o‘zi aytganidek, u impulsiv odam. “Qanchalik ko‘p o‘ylasang, shunchalik o‘zingni qaytarasan”, degandi u BBC bilan suhbatda. Shu bois, uyiga qaytgach, darhol Wigan shahridagi Holy Trinity Tattoo studiyasiga murojaat qildi. Maqsad aniq edi: Angliya Norvegiya bilan chorak finalga chiqishidan oldin tatuni bitkazish.
Dastlab studiya band edi. Lekin u nima xohlashini tushuntirganida, javob tez keldi: “Voy, ha, seni albatta sig‘diramiz”. Shunday bo‘ldi ham. Uchrashuv belgilandi, ignalar ishga tushdi, teriga Angliyaning katta orzusi bitildi.
Tatuirovka chiroyli chiqqanini Carringtonning o‘zi ham tan oladi. U bunga yengil qaraydi: bu uning uchun halokat emas, shunchaki tatuirovka. Agar jamoa yutqazsa ham, u avvalroq aytganidek, yoniga “Just kidding” degan so‘zlarni qo‘shib qo‘yishni rejalashtirgan. O‘zicha yumor, o‘zicha himoya mexanizmi.
Holy Trinity Tattoo studiyasi menejeri Jamie Taylor esa baribir ogohlantirishsiz qolmadi. U ishni boshlashdan avval mijoziga ochiq aytdi: bu doimiy, yuvilib ketmaydi. Gap Angliyaning imkoniyatiga ishonmaslikda emas, mas’uliyatni eslatishda edi. Shunga qaramay, Carrington fikridan qayrmadi. U studiyaga kirgan kuni kayfiyatni ko‘targan, hammani kuldirgan, xonani jonlantirgan odam bo‘lgani aytiladi. U uchun bu hammasi bir oz hazil, bir oz ishtiyoq, bir oz telbalik edi — baribir qilardi.
Tatuirovka tayyor bo‘lgach, studiya uni ijtimoiy tarmoqlarga joylashtirdi. Shundan keyin esa haqiqiy bahs boshlandi. Kimdir buni sportga bo‘lgan sadoqat, chinakam fidoyilik deb qabul qildi. Boshqalar esa bunday jasoratni mutlaq tentaklik deb baholadi.
“Ishonchim komilki, ko‘rgan eng yomon tatuirovkam shu”, deb yozdi izohlardan biri. Yana biri esa: “Yaqin orada buni yopishtirishga (cover-up) to‘g‘ri keladi, kutamiz”, deb istehzo qildi.
Carrington esa o‘z qaroridan pushaymon emas. U Angliya bilan birga tavakkal qildi, shu tavakkalni ham tanasiga, ham tarixiga yozib qo‘ydi. Endi faqat bitta savol qoladi: bu tatuirovka kelajakda g‘urur ramziga aylanadimi yoki mazax uchun tayyor mem bo‘lib qoladimi?
