Alex de Minaur US Open'da mag'lubiyatga uchradi: bahona yo'q
Alex de Minaur Nyu-York tunida yiqildi. Bahonasi esa sodda: “Bugun darajam yetarli emasdi”.
Boticning kuni, Alexning bo‘shligi
US Open ikkinchi bosqichi. Oldingi to‘rt o‘yinda biror marta ham mag‘lub bo‘lmagan raqibga qarshi maydonga chiqqan de Minaur bu safar o‘zini tanimay qoldi. Botic van de Zandschulp uni quruq hisobda supurib tashladi: 6-4, 7-5, 6-2.
Hisob quruq, o‘yin esa yanada quruqroq ko‘rindi. Avstraliyalik odatdagi jangovar, maydonda yugurib-urilib, raqibni charchatadigan o‘yinchi emasdi. Kechikkan birinchi bosqich uchrashuvidan atigi bir kun o‘tib, yana kortga qaytish unga qimmatga tushdi: gavda og‘ir, qarorlar sust, urinishlar notekis.
Eng ishonchli quroli – forhand – bu safar unga xiyonat qildi. Oddiy g‘alaba zarbalari tarmoqdan pastga tushdi, chiziq ichiga tushishi kerak bo‘lgan to‘plar esa bazadan bir necha metr uzoqqa uchib ketdi. Ustiga-ustak, bu xatolar ketma-ket kelgani sayin Botic ishonchni qo‘lga oldi, o‘yin ritmini o‘zi belgilay boshladi.
“Bahona yo‘q”: ochiq tan olish
Uchrashuvdan keyin de Minaur o‘zini oqlashga urinmadi, charchoqni, jadvalni yoki kort sharoitini tilga olmadi.
“Bugungi darajam yetarli emasdi. Juda sodda”, – dedi u AAP orqali keltirilgan gaplarida.
U o‘zini ruhiy tomondan tayyor bo‘lganini aytdi: raqobatga kirishgan, kayfiyati yaxshi, yondashuvi to‘g‘ri. Ammo to‘p raketka payiga tegishi bilanoq hammasi buzilib ketdi.
“Juda ko‘p xato qildim, bu odatdagi o‘yin uslubim emas. Nega bunday bo‘lganini tushuntira olmayman, lekin qancha ko‘proq urinib, intensivlikni oshirsam, shuncha ko‘p xato qildim”, – dedi u.
Bunday paytda ssenariy oddiy: sen imkoniyatni boy berasan, raqib esa eng kerakli vaqtda sifatli tennis ko‘rsatadi. De Minaur ham shuni tan oldi: “Shunday kunlarda ozgina imkoniyatlaring bo‘ladi, u esa aynan o‘sha paytda yaxshi tennis ko‘rsatadi – bu ‘ofisdagi og‘ir kun’ uchun ideal retsept”.
Yiqilishlar seriyasi va ochiq savollar
US Open’dagi bu erta xayrlashuv – yakka holda bo‘lib qolgan zarba emas. Oldiniga Roland-Garros’da uchinchi bosqich, Wimbledon’da to‘rtinchi bosqichda to‘xtash. Yil boshida Australian Open’da yettinchi marta “katta dubulg‘a” chorak finaliga chiqqan o‘yinchi uchun bu pasayish aniq sezilyapti.
ATP Tour musobaqalarida ham barqarorlik yo‘q: bir nechta erta chiqib ketishlar, ishtirok etgan turnirlar soni ko‘p, lekin chuqur bosqichlar kam. Natijada, ko‘p yillik murabbiyi Adolfo Gutierrez bilan hamkorlikni qayta ko‘rib chiqish haqidagi gap-so‘zlar kuchaydi.
Gutierrez de Minaur bilan deyarli yigirma yilga yaqin ishlagan, Alex to‘qqiz yoshida Ispaniyaga ko‘chib o‘tgandan beri yonida. Tennisda bunday uzoq muddatli hamkorliklar kam uchraydi – shu bois bahslar ham keskin: davom etish kerakmi yoki yangi ovoz, yangi ko‘z kerakmi?
Nine telekanalida sharh bergan Jelena Dokic bu chaqiriqlarga ajablanmaganini aytdi, lekin bu juftlikning noyobligini ham eslatib o‘tdi. Uning fikricha, qarorni faqat o‘zi qabul qiladi: ko‘plab o‘yinchilar natijalar yomonlashishi bilan murabbiylarni tez-tez almashtiradi, ammo Gutierrez uni dunyoning eng kuchli beshligigacha olib chiqqan.
Perfektsionist bosimi
Dokic yana bir muhim nuqtaga to‘xtaldi: de Minaurning xarakteri. U mukammallikni talab qiladigan, o‘zidan doim eng yuqori darajani kutadigan o‘yinchi. So‘nggi ikki yildagi “kutilgan sakrash” bo‘lmagani uni ichidan yeyotgandek.
Wimbledon’dan keyingi chiqishida de Minaur deyarli ko‘z yoshiga tiqilib qolgan, o‘z o‘yinidan qattiq norozi bo‘lgandi. Dokicning so‘zlariga ko‘ra, g‘alabalar uning uchun quvonch emas, yengil nafas olishga aylangan. Mag‘lubiyatlar esa deyarli “dunyoning tugashi” sifatida qabul qilinmoqda.
U shunday deydi: o‘zi bilan juda qattiq muomala qilayotgan o‘yinchi biroz bo‘shashishi, o‘zini ko‘proq qadrlashi kerak. Aks holda, bu ruhiy yukni uzoq ko‘tarib yurish deyarli imkonsiz. Har safar faqat g‘alaba kutish, o‘zingni faqat natija bilan o‘lchash – bu ichki motivatsiyani sekin-asta yemiradi.
Dokicning fikricha, de Minaur birgina murabbiy masalasini emas, butun yondashuvini qayta ko‘rib chiqishi kerak: ish uslubi, fikrlash, bosimga munosabat. Shuningdek, u Alexga musobaqa taqvimini ham qayta ko‘rib chiqishni, ehtimol, o‘yin yuklamasini kamaytirishni maslahat beradi.
Oxirgi avstraliyalik va ochiq yo‘l
De Minaurning ketishi bilan US Open yakka bahslarida Avstraliya bayrog‘ini endi faqat bitta ism ko‘tarib turibdi. Bu – Dane Sweeny. U kun boshida 13-raqamli seriyali italiyalik Lorenzo Musetti’ni mag‘lub etib, turnirning katta sensatsiyalaridan birini yaratdi.
Bir tomonda – o‘zini yo‘qotib qo‘ygandek ko‘rinayotgan, ammo hali ham dunyoning eng yaxshi o‘yinchilari qatorida turgan de Minaur. Ikkinchi tomonda – o‘ziga yo‘l ochayotgan, hech narsani yo‘qotmaydigan Sweeny.
Savol endi shunday: Alex bu mavsumni yana bir bosim ostidagi, o‘zidan norozi perfektsionist sifatida yakunlaydimi yoki aynan mana shu og‘ir mag‘lubiyat uning o‘zini va atrofini qayta qurishiga turtki bo‘ladimi? Kort bunga javobni uzoq kutib o‘tirmaydi.
