Teremoana Teremona va Michael Zerafa – og‘ir vazn sahnasida zarbalar

Kecha kechasi og‘ir vazn toifasida ringga ko‘tarilgan Teremoana Teremona ishni cho‘zib o‘tirmadi. DeAndre Savage bilan jang deyarli ikki to‘liq raund ham davom etmadi – avstraliyalik yirik zarbalar seriyasi bilan amerikalik raqibini yerga mixlab qo‘ydi.

Savage turishga urindi, ammo tana bo‘ysunmadi. Hakam hisoblayotgan paytda hamon polga yopishib yotgan amerikalik uchun bu kecha tugagan edi. Yana bir nokaut. Yana bir ogohlantiruvchi signal og‘ir vazn bo‘limiga.

Teremona endi professional ringda 12-0. Eng hayratlanarlisi – 12 jang, 12 ta nokaut. Hech bir hakam qarori, hech qanday bahsli hisob yo‘q. Faqat toza zarbalar va muddatidan oldin tugaydigan janglar. 121 kilogrammli bu avstraliyalik gigant asta-sekin statistikadan ko‘ra ko‘proq – haqiqiy xavfga aylanib boryapti.

Michael Zerafa – tanqidlar orasida qaytish va zarb bilan javob

Kunning “biznes qismi”ga kelganda, ko‘zlar Michael Zerafa tomon burildi. Ko‘p tanqid ostida qolgan, ko‘p bahslar markazida bo‘lgan Melburnlik o‘ziga o‘xshamagancha sokin, ammo ko‘zlarida bitta savol yonib turardi: qaytish qanchalik keskin bo‘ladi?

Raqib – Venesuelalik Alejandro Ortiz. O‘rta vazn, 10 raundga mo‘ljallangan jang. Qog‘ozda bu Zerafa uchun xavfli, lekin zarur tanlov edi. U Brisbane shahrida Nikita Tszyu bilan bo‘lgan, ko‘zidagi kesik tufayli “no result” bilan tugagan jangdan beri ringga chiqmagandi. Martaba esa shu orada toyib ketayotgandek ko‘rinardi.

Ring yonida Matchroom Boxing promouteri Eddie Hearn bu kechaning fonini aniq chizib berdi. Uning fikricha, Zerafa hozir Avstraliya jamoatchiligi ko‘zida “yovuz qahramon” rolini o‘ynaydi – istaganidan emas, vaziyat shunga majbur qilgani uchun. Hearn baralla aytdi: bu yo‘l uzoq, ammo shunday raqibni tanlash, “oson o‘lja” emas, haqiqiy sinovga rozi bo‘lish – bu kichik bo‘lsa-da, kechirim sari tashlangan qadam.

Ringda esa gap boshqacha tilda ketdi – zarbalar tilida.

Dastlabki to‘rt raunddayoq ustunlik kim tomon og‘ayotganini ko‘rish qiyin emasdi. Zerafa ko‘proq zarba yo‘lladi, aniqroq urdi. To‘rtinchi raundda raqib boshiga tushgan toza “uppercut” uning kechasi oson o‘tmasligini aytib turardi. Burchakda esa murabbiylar Ortizni “noqulay” deb ta’riflashdi – lekin bu noqulaylik Zerafaning rejasini buzishga yetmadi.

Jang o‘rtalariga borib, kuchlar balansi yanada ravshanlashdi. To‘rt raunddan keyin Zerafa ochkolarda oldinda ekani deyarli shubhasiz edi. Venesuelalik raqib esa sekin-asta charchoqka cho‘ka boshladi. Nafas qisqarib, oyoqlar sekinlashdi. “Devor”ga urilganini sobiq jahon chempioni Ted Cofie efirda ochiq aytdi.

Sakkizinchi raundda bosim nihoyat o‘z samarasini berdi. Zerafa zarbalar seriyasini ishga soldi, Ortiz boshiga tushayotgan og‘ir zarbalar oqimi ostida yiqildi. U o‘rnidan turdi, raundni oxirigacha ko‘rdi, lekin ruhiy va jismoniy jihatdan bu jangni tugatib bo‘lgandi. Burchakka qaytganida, u bukchaygancha, suyangan holda o‘tirib qoldi. Davom eta olmadi.

Texnik to‘xtash emas, bu – ruhiy taslim bo‘lish edi. Zerafa esa shu tarzda o‘z qaytishini muhrladi: raqibni sindirgancha, bosim bilan, savol qoldirmagan holda.

Avstraliyalik o‘rta vazn vakili uchun bu g‘alaba oddiy “W” emas. Bu uning nomi atrofida yillar davomida yig‘ilgan shubhalarga zarba, jamoatchilik ko‘zida oz bo‘lsa-da, ishonchni qaytarish urinishidir. Eddie Hearn aytgandek, yo‘l hanuz uzoq. Lekin bunday kechalardan keyin bitta savol tabiiy tug‘iladi: Michael Zerafa nihoyat o‘zini emas, boshqalarni ham ishontira oladigan bosqichga chiqyaptimi?