Sobiq Arsenal iste’dodi: Hallsning tajribasi va ichki kurashi
Sobiq Arsenal iste’dodi: “O‘shanda faqat bitta fikr bor edi – men ulardan yaxshiroqman”
Arsenal akademiyasida ulg‘aygan ko‘plab futbolchilar singari, Halls ham o‘sha davrni orqaga qarabgina to‘liq his qiladiganlardan. U GOAL bilan suhbatda, Casivo – shved kazinolari bo‘yicha mutaxassislar – orqali bog‘langan holda, bolalikdan singdirilgan g‘urur, raqobat va keyinchalik kelgan hushyor xulosalar haqida gapirib berdi.
Uning so‘zlariga ko‘ra, Arsenal eshiklari ochilgan paytdan boshlab, bir narsa miyaga mixlanadi: sen eng yaxshisan. Shunchaki yaxshi emas, aynan eng zo‘r. Halls buni eslar ekan, bolaligidan boshlab klubdagi talabni shunday tasvirlaydi: o‘n yoshdan boshlab senga “sen eng yaxshisan, eng yaxshi mashq qilasan, eng yaxshi ovqatlanasan, eng yaxshidek yurasan, chunki sen eng yaxshisan”, degan tuyg‘u singdiriladi. Akademiyada omon qolishning yagona yo‘li ham shu.
Shu ruh bilan birinchi jamoaga yaqinlashganingda, atrofga qaraysan va ichingdan bitta ovoz tinmay takrorlaydi: “Yo‘q, men sendan yaxshiroqman, men undan ham yaxshiroqman, men ularning o‘rnida o‘ynashim kerak”. Halls aytganidek, bu yerda boshqa kayfiyatga joy yo‘q – aks holda “u yerda uzoq yasholmaysan”. Bu mentalitet seni ushlab turadi, lekin baribir ichingni kuydiradi.
Halls o‘zi ham Arsenal muxlisi bo‘lgani uchun, bu tajriba ikki baravar kuchli bo‘lgan. Mashg‘ulotdan qaytganida do‘stlari hayratdan yoqa ushlardi: “Voy, bu Arsenal futbolchisi-ku!” Oila, yaqinlar, tanishlar – hammasi shu hayajonni oshirardi. Ammo uning ichki dialogi butunlay boshqa edi: “Yo‘q, men bu yerga loyiqman. Men ularning o‘rnida bo‘lishim kerak. U o‘ynayaptimi? Men uning o‘rnida bo‘lishim kerak”. Ko‘p vaqtini g‘azab bilan o‘tkazganini tan oladi – o‘ynamayotgan paytlarida ayniqsa.
Vaqt o‘tib, futbolni tark etgachgina, u bo‘layotgan narsaning qanchalik yuksak darajada bo‘lganini anglay boshlagan. “Keyinroq o‘ylab qolasan: ‘Voy, men Arsenalda edim-ku’”, deydi u. O‘sha davrni “eng yaxshi jamoa, eng yaxshi davr” deb ataydi. Aynan shu yerda ichki ziddiyat paydo bo‘lgan: bir tomondan, bunday tarkibda bo‘lish – ulkan omad. Ikkinchi tomondan esa, o‘sha paytdagi Arsenal shunchalik kuchli ediki, Halls fikricha, ularning ko‘pchilik jamoadoshlari boshqa ko‘plab Arsenal avlodlariga bemalol asosiy tarkibdan joy olishi mumkin bo‘lardi – faqat o‘sha jamoaga emas.
Bu futbolchining hikoyasi bir narsani yana bir bor ko‘rsatadi: yulduzlar bilan yonma-yon bo‘lish ba’zan omad, ba’zan esa imkoniyatlarni cheklab qo‘yadigan darajadagi baxtsiz tasodif. Savol ochiq qoladi: eng yaxshi davrda eng yaxshi jamoaga tushish – haqiqiy yutuqmi yoki o‘zingni to‘liq namoyish eta olmaslik xavfini ham olib keladigan sinovmi?
