Rashfordning Kataloniyadan qaytishi va Angliyaning sinovi

Marcus Rashford uchun 2025-26 yil mavsumi Kataloniya osmoni ostida qayta tug‘ilishdek bo‘ldi. `Camp Nou` dagi bir yillik ijarada u yana o‘zini professional futbolchi sifatida his qildi, `La Liga` va Ispaniya Superkubogi kuboklarini ko‘tardi, `Lamine Yamal` va `Robert Lewandowski` bilan bir safda 14 gol urishga hissa qo‘shdi. Bir paytlar so‘nib borayotgandek tuyulgan uchqun yana alanga oldi.

`Barcelona` qo‘lida uni atigi 26 million funt evaziga to‘liq sotib olish varianti bor edi. Arzon, bozor tilida aytganda – imkoniyat. Lekin kataloniyaliklar boshqa yo‘lni tanlashdi: sobiq `Everton` va `Newcastle` vingeri `Anthony Gordon` uchun katta mablag‘ tikildi. Shunday qilib, Rashford kelajagi yana savol ostida qoldi – nafaqat yaqin oylar, balki butun karerasi kesimida.

Manchesterda “toza sahifa”, lekin o‘yinchi boshqa yo‘l izlayapti

`Michael Carrick` – endi vaqtinchalik emas, to‘laqonli `Manchester United` bosh murabbiyi – Rashfordga “toza sahifa” taklif qilishga tayyor ekani aytilmoqda. U klub akademiyasining bitiruvchisi, “Old Trafford” tribunalarida ulg‘aygan yigit. Ammo Rashfordning o‘zi boshqa narsani istayotgandek: u ildizlarini boshqa joyda qo‘yish, ota klub bilan aloqani silliq, ammo qat’iy uzishni xohlayapti.

Uning keyingi manzili haqida mish-mishlar ko‘p: `Premier League` ichida ham, Yevropa bo‘ylab ham turli variantlar tilga olinmoqda. Ammo hozir u uchun bitta sahna hammasidan kattaroq – Jahon chempionati.

Barnes: “Bu Rashford haqida emas, bu Angliya haqida”

Rashford hozir `England` safida, dunyo ko‘zi tikilgan turnirda. U bu yerda ikkita maqsadni birlashtirishi kerak: jamoaga xizmat qilish va o‘z bozorini oshirish. Lekin sobiq “uch sher” pleymeykeri `John Barnes` bunday yondashuvni keskin rad etadi.

U `viagogo` va ularning “World Cuts” kampaniyasi doirasida so‘zlar ekan, `GOAL` ga shunday dedi: Angliya uchun eng muhimi – jamoaviy muvaffaqiyat. Rashfordning o‘zini “do‘kon oynasi”ga qo‘yishi, har bir to‘pni olganda raqiblarni dribling bilan yiqitib, faqat o‘zini ko‘rsatishga urinishi – bu yo‘l bilan Jahon chempionati yutib bo‘lmaydi.

Barnes fikricha, Rashfordning “men o‘zimni ko‘rsatishim kerak” degan shaxsiy ehtiyoji ikkinchi darajada. Birinchi o‘rinda – `England`. Agar `Thomas Tuchel` uni tarkibda epizodik futbolchi sifatida ko‘rsa, Rashford buni qabul qilishdan boshqa chorasi yo‘q. Bu turnir individual vitrinalar uchun emas, jamoa g‘alabasi uchun.

Barnes bitta nuqtani alohida urg‘ulaydi: masala Rashfordning iste’dodida emas, uning munosabatida. Uningcha, Rashfordda sifat bor, lekin hamma narsa kayfiyat va sadoqatga borib taqaladi. `Tuchel`ni ham aynan shu qiziqtiradi – o‘yinchi pozitsiyasini ushlab turadimi, oddiy, to‘g‘ri pas beradimi, jamoa ritmiga mos o‘ynaydimi. Bu uslub Rashfordning shaxsiy statistikasi uchun uncha yorqin bo‘lmasligi mumkin, lekin Angliya uchun foydali.

Barnes aniq aytadi: bu turnir Rashfordning yangi klub topish kampaniyasi emas. Bu – Angliyaning Jahon chempionligini olish urinishidir.

Kroatiyaga qarshi javob: eski Rashfordning soyasi

Angliya bu yo‘lni shov-shuvli boshladi. Kroatiya 4:2 hisobida mag‘lub etildi, va bu o‘yinda ko‘plab hikoyalar bir-biriga ulanib ketdi.

Kapitan `Harry Kane` yana tarix yozdi – dubl qayd etib, terma jamoadagi gollari sonini 81 taga yetkazdi. Ikkinchi bo‘lim boshida `Jude Bellingham` o‘zining 10-raqamli pozitsiyasini `Morgan Rogers` bilan bahsda yutib olganini isbotladi – gol ham, o‘yin nazorati ham uning foydasiga ishladi.

So‘nggi zarbani esa Rashford berdi. `Bukayo Saka`ning chap qanotdan yorib kirishi, tezlik bilan raqibni ortda qoldirishi, to‘pni jarima maydoni chetiga chiqarib berishi – hammasi bir lahzada sodir bo‘ldi. Rashford to‘pni o‘ng oyog‘iga olib, past burchakka aniq zarba yo‘lladi. Oddiy, lekin juda ishonchli yechim. Tomoshabinlar o‘rnidan turdi. U ham.

Shu gol Rashford “o‘ziga qaytdi” degan xulosaga asos bo‘la oladimi? Barnes bunga shubha bilan qaraydi. Uningcha, 15 daqiqa ichida ko‘rganlarimizga tayanib, “u yana eski formasida” deyish – haddan oshish. Xuddi Kroatiyaga qarshi 4:2 hisobidagi g‘alabadan so‘ng “endi Jahon chempionligini olamiz” deyish qanchalik erta bo‘lsa, bu ham shunchalik shoshqaloqlik.

Barnes Rashfordni har doim terma jamoada klubiga qaraganda ko‘proq ochilib o‘ynaydigan futbolchi sifatida ko‘rgan. Xalqaro futbol, ayniqsa hujumchilar uchun, ko‘proq bo‘shliq, ko‘proq maydon beradi. Bu unga qulay. U hatto `Darius Vassell`ni eslaydi: `Aston Villa` dagi o‘yiniga qaraganda `England` safida yaxshiroq ko‘ringan hujumchi. Lekin bu holat `Tuchel`ni katta o‘yinlarda Rashfordni asosiy tarkibga qo‘yishga majbur qilmaydi.

Ispaniyadagi mavsum: ishonch qaytdi, endi navbat – tarixga

Shunga qaramay, Ispaniyadagi unumli mavsum Rashfordga ishonch qaytarib bergani seziladi. `La Liga`dagi tezlik, texnik futbol, `Camp Nou` bosimi – bularning barchasi uni yana yuqori darajadagi sahnaga moslashishga majbur qildi. Endi u bu o‘zgargan versiyasini dunyo oldida namoyish qilmoqchi.

Maqsad esa juda katta: 60 yillik og‘riqqa nuqta qo‘yish. 1966 yildan beri yirik xalqaro sovrin ko‘rmagan fanatlar armiyasi uchun bu turnir navbatdagi imkoniyat, balki eng real imkoniyatlardan biri. Rashford o‘z yugurishlari, keskin zarbalari bilan tribunalarni oyoqqa turg‘izishni xohlaydi – bu safar nafaqat o‘z karerasi, balki butun avlod uchun.

Soch turmaklari davri tugadi – sahna faqat futbolga tegishli

Bunday turnirlar har doim bir narsani o‘zgartiradi: modani, uslubni, ko‘cha ko‘rinishini. `David Beckham`ning mohawk uslubi, `Paul Gascoigne` va `Phil Foden`ning oqartirilgan sochlari – bular bir paytlar butun mamlakat bo‘ylab sartaroshxonalarni band qilgan edi. Endi esa savol: 2026 yilgi yulduzlar ham shunday to‘lqinni qaytaradimi?

Barnes bunga ham aniq javob beradi: yo‘q. Uningcha, o‘sha kunlar ortda qoldi. Futbolchilar bugun ancha “aqlli”, hech narsani futbol yo‘lida to‘siq bo‘lishiga yo‘l qo‘ymaydi. Rashford o‘zi ham o‘ziga xos o‘rimli soch turmagiga ega, lekin Barnes nazarida endi soch – ikkinchi, hatto uchinchi darajali masala. Bu Jahon chempionatida e’tibor faqat maydonda bo‘ladi, sartaroshxonalarda emas.

Ammo bolalar baribir televizor qarshisida o‘tiribdi, deraza ortidagi maydonga qarab orzu qilmoqda. Ular Rashford va uning jamoadoshlariga tikilgan. Ularning qo‘lida bo‘yoq va bayroq bo‘lishi shart emas – ko‘zlaridagi umidning o‘zi yetarli.

Savol esa keskin turibdi: Rashford uchun bu turnir yangi klubga yo‘l ochadimi yoki u nihoyat Angliya tarixida nomi oltin harflar bilan yoziladigan futbolchiga aylanadimi?