Messi sahnasi, Tuchel xatosi va Angliyaning alamli kechasi
Atlanta tunida tarix yozildi. Lekin bu safar ham Angliya uchun emas.
Anthony Gordon zarbasi bilan hisob ochilganda, uchrashuv aynan Angliya ssenariysi bo‘yicha ketayotgandek tuyuldi. Yosh qanot futbolchi o‘zining sovuqqon yakuniga nuqta qo‘ydi, stadionda “Three Lions” uchun navbatdagi “bu safar boshqacha bo‘ladi” degan umid uchquni chaqnadi.
Keyin esa hammasi o‘zgardi. Juda tez.
Ustunlikdan qo‘rquvga
Hisob ochilgach, Angliya bosimni oshirishi, chiziqlar orasini kengaytirishi, zaiflashgan raqibni tugatishi kerak edi. Buning o‘rniga jamoa qobig‘iga kirib oldi. Thomas Tuchel tajovuzkor hujumchilar emas, xavfsiz ko‘ringan himoyaviy o‘yinchilarni maydonga tashladi. Hisobni ushlab qolish istagi, raqibni yakuniy zarba bilan yiqitishdan ustun keldi.
Natija o‘zini uzoq kuttirmadi: bosimni Angliya emas, Argentina qila boshladi.
Lionel Messi uchun bunday lahzalar tanish. Unga faqatgina kichik darz, bitta xato, bitta bo‘sh zona kifoya. Angliya orqaga chekinar, chiziqlar orasida masofa kattalashar, pressing sustlashar ekan, Argentina sardori eng kichik tirqishni ham topib, o‘yin taqdirini o‘zgartiradigan ikki golli uzatma bilan javob qaytardi. Ikki assist, ikki zarba – va Angliyaning 60 yillik kutishi yana uzaydi.
Tanqidlar, shubhalar va Pep savoli
Bunday mag‘lubiyatdan keyin e’tibor, tabiiyki, murabbiyga qaratildi. Tuchelning qarorlari, ayniqsa, hisobda oldinda borayotgan paytda qilgan almashtirishlari keskin tanqid ostida qoldi. Ayrimlar hatto 2028-yilda o‘z maydonida o‘tadigan Yevropa chempionati uchun tuzilgan shartnomani qayta ko‘rib chiqish kerakligini ayta boshladi.
Bo‘sh qolgan murabbiylar bozorida esa katta ism bor: Pep Guardiola. Etihaddagi 10 yillik yulduzli davrini yakunlagan murabbiy haqida savollar ko‘paydi. Uni milliy jamoa boshiga olib kelish fikri futbol jamoatchiligida paydo bo‘lgani tabiiy.
Ammo sobiq “Three Lions” himoyachisi Joleon Lescott bunday ssenariyga ishonmaydi. U GOAL nashriga bergan intervyusida, UniBet Online Casino bilan hamkorlikda so‘zlar ekan, fikrini ochiq aytdi: Guardiola bu lavozimdan rohat topmaydi, unga bunday o‘rindiqning bosimi va kayfiyatlarning keskin o‘zgarishi yoqmasligini ta’kidladi.
Lescottning fikricha, bor g‘azabni faqat Tuchelga qaratish ham adolatli emas. Yarim final – bu oddiy natija emas. Ayniqsa, raqib jahon chempioni va ko‘plar nazarida tarixdagi eng buyuk futbolchi bo‘lgan Messi boshchiligidagi Argentina bo‘lsa.
U shunday deydi: Jahon chempionatida hech kimga g‘alaba kafolatlanmagan. Angliya to‘rtlik urug‘langan jamoa sifatida o‘zidan kutilgan darajaga yetdi, undan keyin esa hammasi bitta kechaga, bitta o‘yinga bog‘liq bo‘ladi. O‘sha kecha esa inglizlar uchun emas, argentinaliklar foydasiga ishladi.
“Davom etish kerak bo‘lgan narsa ham bor”
Angliya alamli mag‘lubiyatlarga o‘rganib bo‘lgan. Diego Maradona qo‘li, Cristiano Ronaldo ko‘z yoshlari, penaltilar, qizil kartochkalar, ketma-ket yo‘qotilgan Yevropa chempionati finali – ro‘yxat uzoq. Har safar bir qadam yetmay qoladi.
Lescottdan navbatdagi “deyarli muvaffaqiyat”dan qanday xulosa chiqarish kerakligi so‘ralganda, u kutilmagan nuqtaga urg‘u berdi. Uningcha, hammasini tubdan o‘zgartirish shart emas. Ba’zan ishlayotgan narsani davom ettirish ham dars bo‘lishi mumkin.
U bitta oddiy, lekin og‘riqli detaldan boshlaydi: Gordonning goligacha Jordan Pickford deyarli ishga solinmadi. Gol urilgach esa vaziyat o‘zgardi – darvozabon ko‘proq ishga tushdi, Argentina ustunlikni qo‘lga oldi, ustunlar qaltiradi, zarbalar ko‘paydi.
Bu – futbol mantiqi. Hech narsani yo‘qotmaydigan jamoa ko‘proq tavakkal qiladi. Argentina uchun 0:1 ham, 0:2 ham baribir chiqib ketish edi. Shuning uchun ular eng xavfli, eng ijodkor o‘yinchilarini maydonga tashlab, oldinga tashlandilar. Angliya esa o‘z jarima maydoniga mixlanib qoldi.
Lescott shuni eslatadi: tenglashtiruvchi gol kiritilgach ham Angliya qisqa muddatga bo‘lsa-da, ustunlikni qaytarishga muvaffaq bo‘ldi. Bir necha daqiqa davomida Argentina o‘z jarima maydoniga qamaldi, bosim ostida qoldi. Bu ham o‘yin qismati, ritmning tebranishi. Muammo – bu bosqich juda qisqa bo‘ldi, bosimni davom ettirishning iloji topilmadi, himoya esa uzoq muddatli bo‘ronni yenga olmadi.
Yana bir imkoniyat qo‘ldan ketdi. Endi-chi?
Natija o‘zgarmaydi: Messi sahnani yana o‘ziga bo‘ysundirdi, Tuchel qarorlari esa Angliyani navbatdagi “deyarli” qatoriga qo‘shdi. 60 yillik kutish yana cho‘zildi, savollar esa ko‘paydi: murabbiy almashishi kerakmi, taktika o‘zgarishi lozimmi yoki, Lescott aytganidek, bu yo‘l to‘g‘ri, faqat oxirgi qadam yetishmayaptimi?
Javobni vaqt beradi. Lekin bitta narsa aniq: bu avlod yana bir marta chetga surilgan imkoniyat og‘irligini yelkasida ko‘tarib yashaydi. Keyingi yirik turnirda esa bu og‘irlik yoki kuchga aylanadi, yoki navbatdagi qulash uchun yana bir zamin bo‘ladi.
