Lucy Bronze: Yana 12 oy Chelsea’da qolish qarori
Lucy Bronze odatda yangi shartnomalar tuzmaydi. U yillar davomida Yevropaning eng yirik klublari safida o‘ynab, shartnoma muddati tugashi bilan ortiga qaramay yo‘lga chiqqan: Manchester City (ikki bor), Lyon, Barcelona – hammasi uning orqa oynasida qolgan, qo‘lida medallar, xotiralar va navbatdagi cho‘qqiga qadalgan nigoh.
Bu yoz esa boshqacha bo‘ldi. Chelsea so‘nggi yetti yildagi eng og‘ir mavsumini yakunlar, uning shartnomasi tugab borar ekan, Bronze odatdagi yo‘lni tanlamadi. U qolishni tanladi. Yana 12 oyga.
“Qayerga borasan? Qayerda o‘sasan? Qayerda yutasan? Variantlar cheksiz, aslida,” – deydi u. U o‘zini yaxshi biladi. Qarorlarida doimo qat’iy bo‘lgan, adashib qolganlarni ko‘p kuzatgan. “Men bu yerda o‘zimni uyimdagidek his qilaman, hudud ham, klub ham menga mos. Juda joylashib ketganman.”
U uchun bu har doimgidek: mukammal sharoitni kutish emas, borini eng yaxshisiga aylantirishga urinish. “Hatto hozirgi paytda bu eng ideal qaror bo‘lmasa ham, men uni qo‘limdan kelgancha eng zo‘r holatga keltiraman,” deydi Bronze.
Cho‘qqidan qulash va kutilmagan burilish
Atigi o‘tgan yozda Chelsea tarixidagi eng ajoyib mavsumni yakunlagandi. Ichki trebl, Women’s Super League’da butun mavsum mag‘lubiyatsiz seriya, ketma-ket oltinchi chempionlik. Standart shu darajaga ko‘tarilgandi.
Shundan so‘nggi Women’s European Championship’da Bronze yana sahnaning markazida edi. U Angliyaga chempionlikni saqlab qolishda hal qiluvchi rol o‘ynadi, turnir arafasida boldir suyagi sinishiga qaramay har bir uchrashuvni asosiy tarkibda boshladi. Odatda bunday fon bilan keyingi mavsum yanada yorqin bo‘lishi kerak edi.
Ammo 2025-26 bunga bo‘ysunmadi.
Chelsea mavsumni ertaroq uyg‘otuvchi zarba bilan boshladi: ochilish turida keyinchalik chempion bo‘ladigan Manchester City ustidan g‘alaba, ketma-ket to‘rtta o‘yin – to‘rtta g‘alaba. Shunda hamma odatdagi ssenariy takrorlanadi, deb o‘yladi. Lekin shu yerda to‘lqin sindi.
Sonia Bompastor jamoasi uchun eng og‘ir zarba dekabrda keldi. Everton ularning 34 o‘yindan iborat WSL mag‘lubiyatsiz seriyasiga nuqta qo‘ydi. Chelsea qayta oyoqqa turishga urindi, lekin bu safar odatdagi mentalitet ham yetmadi: yakunda uchinchi o‘rin, Champions League’da esa chorak finalda Arsenalga imkonni boy berish.
Ha, League Cup himoya qilindi. Ammo Bronze kabi futbolchi uchun uchinchi o‘rin – bu istisno, hayotining fonida noodatiy chiziq. Shunga qaramay, u qarorini faqat turnir jadvaliga qarab qilmadi.
“Qayerda bo‘lmay, imkoniyatdan maksimal foydalanaman – bu yaxshiroq futbolchiga aylanish bo‘lsin, sovrin yutish bo‘lsin, til o‘rganish bo‘lsin,” deydi u. Endi u jamoaning eng yoshi kattalaridan biri. “Endi men jamoada eng katta yoshdagilardanman, ko‘p yoshlar bor, va shu klubda o‘zimni juda qulay his qiladigan, menga mos rolni topdim.”
Yoz – dam emas, boshqa maydon
Bu yozda Bronze uchun terma jamoa turniri bo‘lmadi. Ammo uning taqvimi bo‘shab qolmadi. U maydondan tashqarida ham shiddatni yo‘qotmaydigan toifadandir.
Devon’da qizlar uchun futbol maktabi. Alicante’da to‘y. New Jersey’da erkaklar World Cup finali. So‘ng esa Kolumbiya poytaxti Bogota – butunlay boshqa dunyo.
“Aynan u yerda bir kunimni qochqin bolalar bilan o‘tkazdim,” deya eslaydi u. “Bu bolalar bor narsasidan maksimal foydalanishadi.” Ularni ko‘rgan sari, futboldagi hashamat va oddiy to‘p ortidan quvish o‘rtasidagi tafovut yanada keskinlashadi.
U Bogotadagi bir qizni alohida eslab qolgan. Shaharning o‘rtasida, notinch ko‘cha-hovlilar orasidagi ayanchli maydon. Qiz esa shu yerda, faqat o‘g‘il bolalardan iborat jamoada o‘ynaydi. Bronze unga Chelsea himoyachisi Naomi Girma’ning formasini topshirdi. “Men unga Naomi’ning suratlarini ko‘rsatdim, u formani kiyib yurganini. Va ota-onasi ham qochqin bo‘lganini aytdim. Bu lahza juda ta’sirli edi.”
Bronze o‘zi qilgan ishidan mamnun bo‘lsa-da, ichida boshqa his bor edi: “Yetarlicha narsa qila olmadim, degan tuyg‘u qoldi,” deydi u. Bu hissiyot uni yana qaytishga undayapti.
Reja aniq: kelasi yozda yana Janubiy Amerikaga qaytish. Biroq bu safar shaxsiy tashrif emas, katta sahnaga qaytish bilan birga bo‘lishi mumkin – agar Angliya kuzda ikki bosqichli saralash pley-offlarini muvaffaqiyatli o‘tsa va Braziliya mezbonlik qiladigan Women’s World Cup yo‘llanmasini qo‘lga kiritsa.
World Cup orzusi hanuz eng katta maqsad
Bronze uchun bu turnir yangi emas. 2023 yilda u Spain bilan finalda mag‘lub bo‘lgan tarkibda edi. Bu yil esa u Lionesses safida o‘yinlar soni bo‘yicha tarixiy uchinchi pog‘onaga ko‘tarildi. Bu raqamlar uning tanasiga tushgan zarbalar, yillar davomida bosib o‘tilgan masofa va mental kuchni eslatadi.
Endi esa ustuvor maqsad juda ravshan: Braziliya. Yana bir World Cup. Va bu safar – unvon uchun so‘nggi zarba.
“Hammaning bilishicha, Angliya terma jamoasi uchun o‘ynash men uchun hamma narsadan muhim,” deydi u. “World Cup’da olgan har bir tajribam ajoyib bo‘lgan – bu mening butun faoliyatimdagi eng zo‘r lahzalar.”
Uning ovozida shubha yo‘q, faqat ishtiyoq: “Men shunchaki Angliya bilan bu turnirni yutishni xohlayman.”
Shunday ekan, 34 yoshli himoyachi uchun bu bir yillik shartnoma – vaqtni cho‘zish emas, navbatdagi zarba oldidan nafas rostlash. Chelsea’da qolish qarori maydondagi yangi kurashlar, kiyinish xonasidagi yetakchilik va Braziliyada oxirgi, eng katta orzuni ushlash uchun tayyorgarlik sifatida qaralayapti.
Savol endi bitta: Lucy Bronze o‘zining eng katta orzusini nihoyat Angliya libosida ko‘tarib tura oladimi?
