Kristiano Ronaldoning so‘nggi mundiali: ko‘z yoshlari va bo‘sh qolgan medallar

Texasning qoq yuragida, issiq va og‘ir havoda, bir davr yakunlandi. Kristiano Ronaldo o‘zining oxirgi jahon chempionati o‘yinida maydonda sudralib yurdi, Ispaniyaga qarshi 0:1 hisobidagi mag‘lubiyat esa uning eng katta orzusini – Jahon chempioni bo‘lish istagini – butunlay so‘ndirdi. U yakuniy hushtakdan so‘ng ko‘z yoshlari bilan kurashdi, lekin bu safar ham tanasi, ham vaqti uni yengdi.

41 yoshli Portugaliya sardori, tarixdagi eng buyuk futbolchilardan biri, endi keyingi qadam haqida o‘ylashini aytdi. U Yevropaning eng yirik klublarida deyarli hamma narsani yutdi, yurtiga Yevropa chempionligini olib keldi. Ammo uning to‘lib-toshgan sovrinlar javonida bitta narsa baribir bo‘sh qoladi: Jahon chempioni medali.

Texasdagi so‘nggi o‘yin esa uning bu orzu bilan xayrlashuv marosimiga o‘xshab ketdi. Ronaldo maydonda yugurdi, baqirdi, sheriklariga ishora qildi, lekin ta’siri deyarli sezilmadi. Portugaliyaning xira hujum chizig‘ida markazda o‘ynagan afsona ko‘proq soyadek ko‘rindi.

Uning o‘zi bu og‘riqli yakunni qisqa, ammo og‘ir so‘zlar bilan qabul qildi: bu futbol, bu futbolchining hayoti. Goh yutasiz, goh yutqazasiz, va davom etishga majbursiz. U Jahon chempionati sahnasini “vijdoni pok holda” tark etayotganini aytdi. Uningcha, milliy terma bilan qo‘lga kiritgan eng katta sovrini – 2016 yilgi Yevropa chempionligi – shaxsan o‘zi uchun Jahon chempionatiga teng darajada ahamiyatli.

Shu bilan ham, oxirgi mundiali uni kechirmadi.

Soyaga aylangan yulduz

Ronaldoning Jahon chempionatlaridagi eng yaxshi natijasi 20 yil oldin, 2026 yildagi yarim final bo‘lib qoladi. Undan keyingi barcha urinishlar kabi, bu safargi yakuniy urinish ham orzu bilan haqiqat o‘rtasida qolib ketdi.

Ispaniyaga qarshi o‘yin uning so‘nggi yillardagi qiyofasini juda aniq chizib berdi. Bir paytlar raqib himoyachilar yuragiga vahima solgan yulduz endi faqat vaqti-vaqti bilan o‘zini eslatib turadigan tajribali forvarda aylangan. Uch marta darvozani nishonga oldi, xolos. Uchrashuv davomida Portugaliya hujumining markazida deyarli ko‘rinmay qoldi, o‘yinga ta’siri cheklangan, periferiyada qolgan figura bo‘ldi.

Shimoliy Amerikadagi bu mundialda u baribir o‘z nomini protokollarga yozdirishga ulgurgan edi: O‘zbekistonga qarshi 5:0 hisobidagi yirik g‘alabada dubl, Xorvatiyaga qarshi 1/16 finalda penaltidan gol. Uchta gol – lekin birorta golli uzatma yo‘q. Ispaniyaga qarshi uchrashuvda esa bir epizodda sherigining noaniq pasidan keyin qo‘llarini osmonga ko‘targancha norozilik bilan chinqirib yubordi. Bu harakat ham uning ichki holatini, ichida qaynayotgan alamni ochiq ko‘rsatib qo‘ydi.

U Dallas Cowboys arenasi gazonini ham yakka o‘zi tark etdi. Hamkasblari, raqiblar, muxlislar – hamma tomonga tarqaldi. U esa yolg‘iz yo‘l bosdi. Butun karerasi davomida u bilan birga yugurgan, yugurib ulgura olmagan, hayrat bilan kuzatgan millionlab ko‘zlar esa televizor ortidan shu manzarani tomosha qildi.

Madeira qirg‘og‘idan milliardlik sahnaga

Ronaldo hikoyasi har doim keskin kontrastlar hikoyasi bo‘lgan. Madeira orolida kambag‘al oilada, muammoli, ichkilikka ruju qo‘ygan otaning qo‘lida ulg‘aygan bola bugun global fenomen darajasiga yetdi. U hech qachon rekordlarga bo‘lgan chanqog‘ini yashirmadi, o‘zini doim qayta-qayta yasadi, tanasini, o‘yinini, ruhiyatini takomillashtirishdan charchamadi. Shu qat’iyat uni 40 yoshdan keyin ham yuqori darajada ushlab turdi.

Maydondan tashqarida ham u alohida hodisa. Futboldagi ilk milliardlik daromad sohibi, ijtimoiy tarmoqlarda yuzlab millionlar auditoriyasiga ega superbrend. Uning mashhur “Siuuu!” bayrami butun dunyodagi bolalar tomonidan takrorlanib, ularni ham orzuga chorlab keldi.

Lekin bu safar ssenariy Gollivudcha yakun topmadi. So‘nggi Jahon chempionatida hammasi ertakdek tugashini xohlaganlar ko‘p edi, lekin futbol romantikani yaxshi ko‘rsa-da, unga bo‘ysunmaydi.

Uning yo‘li Sporting Lisbon bilan boshlangan, Manchester United bilan global ikonaga aylangan. Oldin oltiga yil va Chempionlar ligasi g‘alabasi, keyin esa Real Madrid bilan Yevropani yana to‘rt bor zabt etgan yillar. Juventusdagi davr, Manchesterga qaytish, so‘ng esa Saudiya Arabistonida Al Nassr bilan yangi bozor, yangi auditoriya, yangi ambitsiyalar.

Shu yo‘lda u besh marta “Ballon d’Or”ni qo‘lga kiritdi, turli rekordlarni yangiladi, ayrimlarini esa mutlaqo qo‘l yetmas darajaga ko‘tardi. Lekin vaqtni yengishning iloji yo‘q.

O‘yinchi emas, “9-raqam”

Yillar o‘tishi bilan Ronaldoning o‘yini ham o‘zgardi. Bir paytlar qanotlarda raqiblarini bir-bir yiqitib o‘tadigan, tezligi va fintlari bilan stadionlarni larzaga soladigan yulduz endi klassik markaziy hujumchiga aylangan. Tezlik ketdi, ilk qadamdagi portlash kuchi kamaydi, lekin jarima maydoni ichida pozitsiya tanlash, bo‘sh zonani topish, zarba yo‘lini his qilish qoldi.

Shu bilan birga, so‘nggi yillarda uning atrofidagi hikoya ham o‘zgardi. Tanqidchilar uni ham, Portugaliya bosh murabbiyi Roberto Martinesni ham Ronaldoning terma jamoa karerasini ortiqcha cho‘zishda ayblay boshlashdi. Go‘yoki u endi jamoa uchun emas, jamoa uning atrofida o‘ynayotgandek taassurot uyg‘otardi.

Ispaniyaga qarshi o‘yinda ham Martines kechki daqiqalarda ikki marta dubl almashtirish amalga oshirdi, yangi kuchlar tashladi, lekin Ronaldoni maydonda qoldirdi. Bu qaror ham murabbiyning unga bo‘lgan ishonchi, ham portugaliyalik yulduzning o‘zini qanday ko‘rayotganidan darak beradi.

O‘yindan bir kun oldin u shunday degan edi: men Jahon chempionatini yutganim bilan ham, yutmagan bo‘lsam ham, “Kristiano Ronaldo” bo‘lib qolaveraman. Bu gap ortida nafaqat ishonch, balki ma’lum darajada tan ham bor edi. U bilardi: uning merosi allaqachon bir sovrindan ham kattaroq.

Javonsiz qolgan medal va ochiq qolgan savol

Ronaldo Jahon chempionatidagi so‘nggi turnirida uchta gol urdi, lekin Portugaliyani yana bir bor yuksak cho‘qqiga olib chiqa olmadi. U maydondan ketar ekan, uning ortidan faqat mag‘lubiyat emas, balki javobsiz savollar ham ergashdi.

U endi nima qiladi? Terma jamoadan rasman ketadimi yoki yana bir necha o‘yin uchun qoladimi? Yoki u o‘zini allaqachon boshqa maydonda – rekordlar, shon-shuhrat va biznes imperiyasi ichida ko‘rayaptimi?

Bir narsa aniq: Kristiano Ronaldoning Jahon chempionati sahnasidagi hikoyasi endi yakunlandi. U bu sahnani tark etar ekan, uning ortida qolgan bo‘sh medal emas, balki bir avlodning futbolni sevishiga sabab bo‘lgan butun bir era turibdi. Endi esa savol bitta: Portugaliya va butun futbol olami bu bo‘shliqni qanday to‘ldiradi?