Kobbie Mainoo: Angliya Yarimfinalida Qolayotgan Yulduz
Kobbie Mainoo bu jahon chempionatida g‘alabalar fonida deyarli ko‘rinmayapti. Maydonda emas, kadr ortida. Angliya tarkibidagi uch nafar maydon futbolchisidan biri u – hanuz bir daqiqa ham o‘ynamagan. Qolgan ikkitasi Ivan Toney va Trevoh Chalobah. Ularning roli esa ancha aniq.
Chalobah jarohat olgan Tino Livramento o‘rniga kech chaqirilgan, boshidanoq “zaxira zaxirasi” ekani ma’lum edi. Devor oldida turgan himoyachi, undan oldinda esa deyarli har o‘yinda skameykada kutib o‘tirgan John Stones.
Toney bilan vaziyat boshqacha, lekin baribir tushunarli. Thomas Tuchel uni ochiqchasiga “finisher” sifatida belgilab qo‘ydi – Harry Kane sog‘ bo‘lsa, start emas, oxirgi zarba uchun odam. Kane esa bu yozda to‘liq sog‘, to‘liq o‘tda: allaqachon olti gol. Hali penaltilar seriyasiga ham yetib borgani yo‘q Angliya, demak Toney uchun hamon “so‘nggi daqiqa qahramoni” sahnasi ochilmadi.
Mainoo uchun esa bularning bari yetarli izoh emas.
Yulduzdan zaxiraga: Euro finalidan keyingi zarba
Manchester United markazidagi bu yigit atigi 18 yoshida Euro 2024 finalida Angliya uchun asosiy tarkibda maydonga tushgandi. O‘shanda unga kelajakning oltin yo‘li ochilgandek tuyulishi tabiiy edi. Yevropa finalida start olgan futbolchi o‘zini keyingi yirik turnirda chetda qolishini tasavvur qilmaydi.
Ammo yozgi safar – AQSh va Meksikadagi jahon chempionati – uning uchun bir daqiqalik ham futbolsiz o‘tyapti.
Eng hayratlisi – bu qarorlar fonida bo‘shagan o‘rinlar. Jordan Henderson Meksikaga qarshi o‘yindan keyingi bayram paytida bilagini sindirib, turnirni muddatidan oldin yakunladi. Markazda joy bo‘shadi. Shunga qaramay, Tuchel baribir Mainoo tomon qaramadi.
Uzoqdan qaraganda, bu yigitning kayfiyatini ko‘rish qiyin emas. Angliyaning har bir olti o‘yinidan so‘ng u kiyinish xonasidan eng birinchi bo‘lib chiqadi. Avtobusga ham birinchi bo‘lib ko‘tariladi. Har safar yakka. Hamroh jamoadosh emas, o‘ychan qadamlar.
U achchiqlanayotgani yo‘q, yuzida norozilik ko‘rinmaydi. Lekin bir oz adashib qolgandek. Yulduzga aylanishga ulgurmay, birdan soyaga tushib qolgandek.
Rice yiqilgan payt – Mainoo uchun ochilgan eshik… va yana yopilgan
Angliya markazida hozircha ikkita ism temirday mustahkam: Declan Rice va Elliot Anderson. Turnir davomida ular o‘yin ritmini belgilab kelishdi. Ayniqsa, Manchester City bilan shartnomasi turnir o‘rtasida rasman e’lon qilingach, Andersonning o‘yini yanada ochilib ketdi. Norvegiyaga qarshi chorak final – uning shu paytgacha eng to‘liq, eng ta’sirchan chiqishi bo‘ldi.
Rice – terma jamoa vitse-sardori, sog‘ bo‘lsa, birinchi bo‘lib yoziladigan ismlardan. Bu jahon chempionatida u doimiy ravishda maydonga og‘riq bilan, kasallik bilan chiqdi, lekin baribir chiziqni bo‘shatmasdi.
Norvegiyaga qadar.
Meksikadagi oshqozon infeksiyasi Rice’ni uch kun to‘shakka mixlab qo‘ydi. Miami issig‘ida u atigi 45 daqiqa o‘ynashga qodir edi. Mana shu pallada Mainoo nihoyat o‘z navbati kelganini his qilgan bo‘lishi tabiiy. Markaz bo‘shayapti, turnir ritmini biladigan, pressingda ishlaydigan, to‘pni tez aylantira oladigan yigit kerak.
Tuchel esa boshqacha yo‘l tanladi.
Rice o‘rniga maydonga Eberechi Eze tushdi. Murabbiy hujumkorroq variantni tanlaganini aytdi: chiziqlar orasida o‘ynaydigan, pressingdan chiqishda ham, oxirgi pasda ham faol bo‘ladigan futbolchi kerak edi unga. Arsenal yarim himoyachisi shunday rolni bajara oladi, degan qarorga keldi.
Mainoo uchun bu qaror og‘ir zarba bo‘ldi. Ayniqsa, ikkinchi bo‘limda issiq va nam Miami havosi jamoadoshlarining kuchini so‘rib olayotganini ko‘rarkan, uning yugurish masofasi, tezkor paslari aynan o‘sha daqiqalarda juda asqatishi mumkin edi.
Shu bilan ham tugamadi.
Reece James markazda, Mainoo esa baribir chetda
Ikkinchi bo‘lim o‘rtalarida maydonga yana bitta kutilmagan ism chiqdi: Reece James. U ham bu turnirga jarohatdan keyin yetib kelgan, son-tizza mushaklaridagi muammo bilan kurashayotgan edi. Shunga qaramay, Tuchel uni yana o‘zining sevimli variantlaridan biri sifatida markazga, himoyaviy yarim himoyachi roliga tashladi. Rasmiy ro‘yxatda u baribir o‘ng qanot himoyachisi, klubida ham ko‘pincha o‘sha chiziqda.
Angliya murabbiyi uchun bu yangilik emas: Jamesni markazga tortish – Tuchelning eski odati. O‘yin o‘qish qobiliyati, pressingga qarshi chidamliligi, to‘pni pastdan chiqarishdagi aniqligi unga bu rolda ham ishonch beradi.
Shu paytda Ezri Konsa, vaqtincha o‘ng qanot himoyachisi sifatida o‘ynayotgan, toliqib qoldi. Uni charchoq va qaltis muskullar chetga chiqishga majbur qildi. James yana o‘z tabiiy pozitsiyasiga – himoyaga qaytdi.
Markaz yana bo‘shab qolgandek tuyuldi. Mainoo ko‘z oldida eshik yana ochilgandek bo‘ldi.
Ammo yana boshqacha qaror: maydonga Morgan Rogers tushdi, Eze esa chap qanotga surildi. Mainoo yana chiziq bo‘ylab qizib turibdi, lekin navbat unga yetmaydi.
Tuchelning tanlovi va Mainoo uchun og‘riqli haqiqat
Bu ketma-ket qarorlar Kobbie Mainoo uchun qanchalik og‘ir bo‘lmasin, Tuchel nuqtayi nazaridan ularni tushuntirish mumkin. Murabbiy turnir o‘rtasida xavfga bormaslikni, allaqachon sinovdan o‘tgan, o‘z tizimida turli pozitsiyalarda ishlagan futbolchilarga tayanganini yashirmayapti. U uchun hozir eng muhim narsa – jahon chempionligi sari yurish, yo‘lda tajriba o‘tkazish emas.
Shu bilan birga, bu Angliyaning eng yorqin iste’dodlaridan biri uchun achinarli manzara. Euro finalida porlagan yigit, butun mamlakat kelajagini unga bog‘lay boshlagan paytda, bu jahon chempionatida o‘z nomini faqat protokolda – “o‘ynamadi” satrida ko‘ryapti.
Angliya esa yarimfinalda Argentina bilan to‘qnash keladi. Turnir bosimi oshib bormoqda, qarorlar yanada ehtiyotkorlashadi. Savol esa ochiq qoladi: Kobbie Mainoo bu jahon chempionatida umuman maydonga tushadimi yoki uning uchun bu yoz faqat avtobus zinapoyasidan ko‘rinadigan stadionlar, ilk bo‘lib bo‘shayotgan kiyinish xonalari va ichida aytilmay qolgan savollar bilan esda qoladimi?
