Katie Taylor Croke Parkda xayrlashadi: Irlandiyaning eng buyuk sportchisi
Katie Taylor media kuniga odatdagidek tabassum bilan kirib keladi. Lekin ko‘zlari boshqa gapni aytadi.
Shanba kuni u Croke Parkda mag‘lubiyat nimaligini bilmaydigan fransuz bokschisi Flora Pili bilan ringga ko‘tariladi. Bu jang nafaqat kechani, balki butun bir davrni yopadi – bolaligida ayollarga taqiqlangan sportga kirish uchun o‘g‘il bola qiyofasiga kirgan qizaloqdan tortib, Olimpiya chempionligi va mutlaq chempionlik kamarlarigacha bo‘lgan yo‘lning yakuni.
Endi esa ringda o‘tkazilgan umrbod mehnat og‘irligi Irlandiya ramziga aylangan bu sportchining yelkasiga yanada qattiqroq bosilmoqda.
“Bugungacha hamma hissiyotlarni yaxshi boshqaryapman deb o‘ylagandim”, deydi 40 yoshli Taylor BBC Sport bilan suhbatda.
Uning odatdagi sovuqqon, mudofaa qalqoni Croke Parkdagi xayrlashuv haqiqatga aylanar ekan, asta-sekin tushib boryapti. Bu safar soyada kutib turgan navbatdagi raqib yo‘q. Faqat 80 ming kishining hayqirig‘i, yashil-oq-to‘q sariq bayroqlar dengizi va chegaradan o‘tib ketgan karyeraning so‘nggi bobi.
“Bu – tushlarda ko‘radigan narsalar, bo‘layotganiga hanuz ishonolmayapman”, deydi u.
“Karyeramga nazar tashlasam, naqadar g‘aroyib bo‘lganini o‘ylayman. Eng baland cho‘qqilar, tuban pallalar, mag‘lubiyatlar, umidsizliklar va g‘alabalar.”
Cirkni yoqtirmaydigan yulduz, lekin bu hafta boshqacha
Taylor har doim jang haftasidagi shou, kameralarga to‘la matbuot anjumanlari va sun’iy dramatizatsiyani yoqtirmasligini yashirmagan. U uchun haqiqiy joy – zal, mashg‘ulot, jimjitlik.
Ammo bu hafta u chiroqlar ostida ko‘ziga yosh oldi, raqibi bilan yuzma-yuz turganda esa odatdagidan biroz ko‘proq turib, lahzaning og‘irligini ichiga singdirdi.
“Dunyodagi har bir bokschi shu holatda bo‘lishni xohlaydi”, deydi u.
“Bu mamlakatdan olayotgan qo‘llab-quvvatlash meni lol qoldiryapti. Ayol sportchi uchun 80 ming kishi stadionni to‘ldiradigan boshqa mamlakat ko‘p emas, deb o‘ylayman.
“Tomoshabinlar – ‘ole ole ole’ni so‘nggi bor eshitish, o‘sha muhitni his qilish, hamma joyni bayroqlar bosib ketgani…”
Bu hissiyotlar faqat uning o‘zida emas, ichki doirasida ham to‘lqin uyg‘otgan. Promouter Eddie Hearn yakuniy matbuot anjumani paytida gap o‘rtasida bo‘g‘ilib qoldi – bu uning uchun ham Taylor bilan o‘tkazadigan so‘nggi jang haftasi ekanini anglab yetdi.
“Hammasi ortda qolgach, kamarlaringizga qaraysiz, bank hisobingizga ham bir ko‘z tashlaysiz. Lekin keyin ko‘zingizni yumasiz va hayotingizdagi yig‘latgan o‘sha betakror lahzalarni birma-bir eslaysiz”, deya keyinroq aytadi u BBC Sportga.
“Ringga chiqish paytida yig‘layman. [Jangdan keyingi] intervyuda ham yig‘layman.”
Taylor odatda muloyim, kamgap va lazerdek diqqatini faqat jangga qaratadigan sportchi sifatida tanilgan. Ammo bu hafta unda omma deyarli ko‘rmagan, erkinroq, hazilkashroq qiyofa ochildi. Yakuniy media uchrashuvida u zerikarli marosimni buzish uchun “stolni ag‘darib yuborish” haqida hazil ham qildi.
“Katie Taylor men uchrashgan eng kulgili odamlardan biri. Kutilmaganda kulgili. Juda kuchli, qat’iyatli. Lekin uni yaxshi biladiganlar, uning juda quvnoq, zo‘r energiyaga ega ekanini aytadi, va hozir u shu energiyani oxirigacha his qilyapti”, deydi Hearn.
“Irlandiyaning eng buyuk sportchisi” atrofida birlashgan xalq
Butun hafta davomida uning eng yaqin odamlari bitta fikrni qayta-qayta takrorladi: u – Irlandiya tarixidagi eng buyuk sportchi. Menejer Brian Peters hatto Roy Keane’dan hazilomuz tarzda uzr so‘rab, uni “mustahkam ikkinchi o‘rin” egasi deb atadi.
Dublinning tirband ko‘chalarida qolib ketgan taksi haydovchilaridan tortib, Temple Bar’da ichimlik quyayotgan ofitsiantlargacha – hamma ortiqcha chiptani izlab yugurmoqda.
Shunga qaramay, Taylor qanchalik mashhur bo‘lmasin, Croke Parkni to‘ldirish oson ish emas. U odatda mashg‘ulotlarga sho‘ng‘ib, e’tibordan qochadigan sportchi sifatida tanilgan bo‘lsa-da, bu safar reklama kampaniyasiga ham jiddiy kirishdi. Va ehtimol, bundan ma’lum darajada zavq ham oldi.
Peters boshchiligida 32 ta graflikni qamrab olgan, 1 500 mil masofani bosib o‘tgan, o‘nlab radio efirlar va mahalliy uchrashuvlarni o‘z ichiga olgan mashaqqatli avtobus safari tashkil qilindi.
“Hech kim Katiechalik mehnat qilmaydi”, deydi Peters. “O‘sha to‘rt kun davomida u bir daqiqa ham to‘xtamadi. Bunday stadionlar o‘z-o‘zidan to‘lmaydi.”
Kilkennydagi bekatlarning birida, zich jadvalga qaramay, minglab muxlislar avtobus darvozasini o‘rab olganida, Taylor ortga o‘girilib ketishni rad etdi. “Brian, ularni chetlab o‘tolmaymiz-ku”, deganini eslaydi Peters. Shunda Taylor avtobusni to‘xtatishni so‘rab, odamlar bilan umumiy suratga tushishga tushib ketadi.
Mana shu mehnat shanba kechasini oddiy boks kechasidan ancha kattaroq voqeadan aylantirdi. Croke Parkdagilarning taxminan 80 foizi hayotida birinchi marta jonli jang ko‘rish uchun keladi, chiptalarning 65 foizi esa Dublin tashqarisida sotilgan.
Butun Irlandiya bo‘ylab jang bepul efirda ko‘rsatiladi. Taylor xayrlashuvi – mamlakatning eng mashhur pop guruhlaridan biri Westlife sahnaga chiqadigan kecha – endi milliy bayram tusini oldi.
Sokin raqib va bo‘shab qoladigan ring
Bu orada Flora Pili hafta davomida shov-shuvlardan chetda, koridorlar bo‘ylab sokin yurdi. Uning atrofida Taylor misolida bo‘lgani kabi bo‘ron yo‘q. Lekin u ham bu kechani o‘z hikoyasiga aylantirishga kelgan.
Mag‘lubiyat nimaligini bilmaydigan, 12-0 natija bilan kelayotgan fransuz bokschisi ochiq gapiradi: yo‘qotadigan hech narsa yo‘q, yutadigan esa hammasi.
“Menda yo‘qotadigan hech narsa yo‘q, yutadigan esa hamma narsa bor”, deydi 29 yoshli Pili.
Taylor uchun esa hafta boshidayoq media majburiyatlarini bir joyga jamlashdi. Maqsad – ko‘z yoshlar, ortiqcha hissiyotlarni erta chiqarib yuborish, ringga esa imkon qadar sokin kirib borish.
“Shanba kuni nimalar bo‘lishiga to‘liq tayyorlana olmayman, deb o‘ylayman, lekin hissiyotlarni nazorat qilishga, ringga chiqish lahzasidan zavq olishga harakat qilaman. Eng muhimi – g‘alaba qozonish”, deydi u.
Jang tugab, yakshanba tongi kelganda o‘zini qanday his qilishi so‘ralganda, Taylor qisqa javob beradi: “Ehtimol, yengillikni. Endi boshga zarba qabul qilishim shart emasligini o‘ylab.”
Shanba kechasi yakunida yana ko‘z yoshlar bo‘lishi mumkin. Bu safar esa, oxirgi gong chalinganda, bu haqiqatan ham yakun bo‘ladi. Ringdagi ovozlar so‘nadi, lekin Croke Parkda eshitiladigan o‘sha so‘nggi “ole ole ole” Irlandiya sport tarixida uzoq vaqt jaranglab turadimi?
