Jordan Pickford: Turnirdagi sinovlar va Azteca kechasi
Turnir startida Jordan Pickford uchun hammasi ham chiroyli boshlanmadi. Croatia bilan o‘yinda u yomon ko‘rinmadi, lekin o‘zi uchun belgilab qo‘ygan darajadan past bo‘ldi. Martin Baturina zarbasini qo‘li bilan ancha ushladi, ammo to‘p baribir darvozadan joy oldi va hisobni tenglashtirdi. O‘sha bo‘limda to‘pni oyog‘idan chiqarib o‘ynashi ham titroq edi – Dallasda kameralar Thomas Tuchelning Pickfordning paslariga nisbatan jahli chiqqanini aniq ushladi.
Ghana bilan o‘yin esa yanada bezovta qiluvchi lahza olib keldi. Pickford jarima maydonidan tashqariga shoshilib chiqdi, to‘pni boy berdi va katta tezlikda kelayotgan Prince Adu bilan to‘qnashib ketdi. Qizil kartochka hidlab turgan vaziyat edi. Uni faqat ganalik hujumchining o‘zi ham qattiq zarba olayotgani, to‘qnashuvda katta kontakt bo‘lgani qutqarib qoldi. Qolganida esa zerikarli 0:0, tomoshabinga uncha narsa bermagan kecha.
Keyin Atlanta va DR Congo. 1/16 final. Bu safar Brian Cipenga uni yaqin burchagidan urib o‘tdi. Afrika jamoasi hisobni ochganida, Pickford yana savol ostida qoldi. Agar Harry Kane oxirgi 15 daqiqada o‘yinni ag‘darib yubormaganida, mag‘lubiyat uchun asosiy tanqid to‘lqini aynan darvozabon tomonga ketishi aniq edi.
Shu fon, shu bosim – hammasi Azteca kechasiga alohida vazn berdi. Mexico Cityda England baribir bosimni yutib turadigan paytlarni boshidan kechirishi ma’lum edi, demak, Pickfordga ham katta o‘yin kerak bo‘lardi.
Azteca – shubhalarga javob
Mexico birinchi xavfli zarbani juda erta topdi. Raul Jimenez yaqin ustun yonida bosh bilan zarba berdi – kecha oxiriga kelib Pickfordni ko‘rishdan charchagan odam aynan o‘sha bo‘ldi. Ammo darvozabon chaqqonlik bilan pastga, chapga sho‘ng‘ib, to‘pni ustundan yon tomonga qaytardi. Bu hali boshlanishi edi.
Taym tugashidan oldin Mexico 9-raqamidan yana bir bosh zarba. Bu safar Pickford to‘pni ustunga tegizmay, to‘g‘ri ustidan oshirib yubordi. Agar u zarba kirganida, England uchun ruhiy zarba og‘ir bo‘lardi – o‘sha paytda hisob 2:1, tanaffus oldi, o‘yin yo‘nalishi o‘zgarib ketishi mumkin edi. O‘rniga esa Southgate jamoasi kiyinish xonasiga nozik, ammo nihoyatda qimmatli ustunlik bilan qaytdi.
Asl spektakl esa so‘nggi yarim soatda boshlandi. Pickford har soniyadan zavq olayotgandek ko‘rindi. U markaziy himoyachilariga baqirdi, chiziqni boshqardi, bir-bir ortidan havodagi to‘plarga chiqdi. Oxiriga kelib statistika hammasini aytib turardi: beshta musht bilan chiqarilgan to‘p, uchta hal qiluvchi seyv, bir nechta o‘ta muhim tozalash.
Sobiq England darvozaboni Joe Hart BBC efirida buni qisqa, lekin aniq ifodaladi: Pickford ko‘rkam uslub egasi emas, lekin nihoyatda samarali, eng muhimi – unga ishonish mumkin va katta lahzalarda u aynan shu mas’uliyatni o‘z zimmasiga olishni xohlaydi. Bunday xarakterga ega bo‘lish – jamoa uchun ulkan boylik.
Hartning yana bir fikri bor: Pickford hech qachon o‘ziga yarasha e’tiborni olmagan. Turnir oldidan Tuchel ham har bir pozitsiyada, jumladan darvozabon chizig‘ida ham raqobat borligini eslatib o‘tdi – bunga Crystal Palace safida porlab turgan Dean Henderson ham sabab.
Shunga qaramay, Pickfordning England bilan rekordi deyarli nuqsonsiz. 2017-yil noyabrdagi debyutidan keyin u tezda Sir Gareth Southgate qo‘l ostida asosiy darvozabon bo‘lib oldi. Ketma-ket beshta yirik turnirda har bir o‘yinni u boshladi. Agar bu seriya shanba kuni Norwayga qarshi kutilmaganda uzilmasa, u England tarixidagi eng ko‘p World Cup o‘yin o‘tkazgan futbolchiga aylanadi – Peter Shiltonning 17 ta o‘yinlik rekordini yangilaydi.
Shiltonning o‘zi ham tan oladi: uningcha, Pickford u tugatganidan beri England ko‘rgan eng yaxshi darvozabon. Yarim finalga chiqishlar, penaltilardagi seyvlar – hammasi bir zanjir. David Seamanni ham yuqori qo‘yadi, lekin umumiy manzaraga qarasa, Pickfordni eng yuqori pog‘onaga qo‘yishga moyil.
Penaltidan tortib relegation jangigacha
Pickfordning yirik turnirlardagi izlari allaqachon tarixga bitilgan. 2018-yilda u Englandning o‘sha mash’um World Cup jinlarini haydab yuborish jarayonida bosh qahramonlardan biri bo‘ldi. Colombia bilan 1/8 finaldagi penaltilar seriyasida hal qiluvchi zarbani qaytardi, Sweden bilan chorak finalda esa Player of the Match unvoniga sazovor bo‘ldi.
Euro 2020 finalida ham u sahnada edi: Wembleyda Italyga qarshi penaltilar seriyasida ikki zarbani qaytardi, garchi yakunda kubok qo‘ldan ketgan bo‘lsa-da. 2024-yilda ham shu ssenariy: Switzerland bilan chorak final, Manuel Akanji zarbasi, yana seyv, yana England uchun qutqaruv. Umuman olganda, World Cup va Euros doirasidagi penaltilar seriyalarida u 14 zarbaning to‘rttasini qaytargan.
Sobiq darvozabon Ben Foster 2024-yilda buni shunday tasvirlagan: penaltilar seriyasi boshlansa, u boshqa hech kimni xohlamaydi. O‘sha lahzada Pickford ichidan “mana endi sahna mening qo‘limda” deb o‘ylayotgandek. Qonidagi adrenalinni o‘lchash imkoni bo‘lsa, chegaradan oshib ketgan bo‘lardi, deydi u – xuddi ketma-ket olti marta kuchli qahva ichgandek.
Ochiq o‘yinda esa Pickford 2018-yildan beri deyarli xatosiz. Statistik modellar uning faqat bitta xato qilganini, u ham golga olib kelganini ko‘rsatadi. Bunday darajada ishonchli darvozabonni topish oson emas.
Klub darajasida ham xuddi shunday manzara. Premier League tarixida hozirgi eng uzoq muddatli asosiy darvozabon – aynan u, Everton safida deyarli o‘n yildan beri birinchi raqam. 2022, 2023 va 2024-yillarda klubning yil futbolchisi deb topildi. Opta ma’lumotlariga ko‘ra, 2022-23 mavsumidan beri Premier Leagueda eng ko‘p “oldini olingan gollar” ko‘rsatkichiga ega darvozabon ham aynan Pickford.
Joe Hart Mexico kechasidan keyin yana bir bor ta’kidladi: u yuqori darajadagi darvozabon, butun mavsum davomida yuqori darajadagi seyvlar qildi va bunga to‘liq qodir ekanini isbotlab keldi.
Albatta, Everton safida ham xatolar bo‘lgan. Ba’zi epizodlar, ayniqsa Virgil van Dijk bilan bo‘lgan dahshatli to‘qnashuv, uzoq yillar esdan chiqmaydi. Ammo 2017-yildan buyon Goodison Parkdagi har bir murabbiy baribir uni birinchi raqam sifatida tanladi.
Pickford Toffees uchun yetakchiga aylangan. Relegation xavfi bosib kelgan mavsumlarda u qayta-qayta jamoasini saqlab qolgan, eng muhim lahzalarda sahnaga chiqib, katta seyvlar bilan klubni chiziq ustida ushlab turgan.
Endi navbat Miami va Haalandga
Shanba kuni Miami – navbatdagi sinov. Raqib safida esa juda tanish dushman bor. Erling Haaland Premier Leaguega kelganidan beri Evertonni “oziqlantirib” kelmoqda: Manchester City safida u Pickford darvozasiga yettita gol urdi. Faqat to‘rtta darvozabon norvegiyalikdan bundan ham ko‘proq gol o‘tkazib yuborgan.
Norway safida Haalandning holati yanada dahshatli: u ketma-ket 14 ta rasmiy o‘yinda gol urib kelmoqda, bu davr ichida 27 ta gol. Brazilga qarshi 1/8 finalda u to‘pga kam tegdi, lekin baribir ikki ajoyib gol bilan Selecao uchun turnirni erta yakunladi. Hozircha u dunyodagi eng xavfli hujumchi – bu borada deyarli bahs yo‘q.
Shunday bo‘lsa-da, so‘nggi turnirlar Englandga bir narsani aniq o‘rgatdi: eng katta bosim paytida Pickford odatda sahnaga chiqadi. Three Lions shanba kungi o‘yinga mayda favorit sifatida kirib keladi, lekin Norway bu bosqichga ancha qiyin yo‘l bilan yetib kelganini ham bilishadi. Ular jismonan ham yangiroq ko‘rinadi – Brazilga qarshi g‘alaba Englandning Mexico bilan qiynalgan o‘yiniga qaraganda ancha “tinch” kechdi.
Demak, yana bir bor Pickforddan hal qiluvchi lahzalar kutiladi. Savol bitta: Haaland bo‘roni ichida u yana bir marta Englandni qutqaruvchi devorga aylana oladimi?
