Iga Swiatek Kanadada g‘alaba qozondi: g‘azab va tinchlik
Kanada ochiq chempionatining final ochkosi kiritilgan lahza kutilgan natija edi, lekin kutilmagan hissiyot bilan keldi. Iga Swiatek o‘zining oxirgi bekxend vinerini chizig‘iga yopishtirgan zahoti uncha-muncha finalda ko‘rinmaydigan portlash yuz berdi. U maydon burchagidagi jamoasiga qarab baqirdi, boshiga ishora qildi, mushtini havoda ketma-ket silkitdi. Quvonch emas, yengillik emas – g‘azab.
U keyinroq tushuntirdi: bu g‘azab bir yillik bosim, shubha va tanqidlar ostida yig‘ilib kelgan edi. Ayniqsa, uyidan.
Yulduz, lekin o‘z uyida tinchlik yo‘q
Iga Swiatek bugun Polsha sportida avlod timsoli. Uning yutuqlari fonida mamlakatda undan mashhurroq sportchi deyarli yo‘q. Shu darajadaki, u uyiga qaytganda ko‘chaga chiqishni deyarli to‘xtatgan. Do‘stlarining uyiga boradi yoki ularni o‘ziga taklif qiladi – shunchaki ko‘zlardan yiroq bo‘lish uchun.
O‘tgan yili u o‘zining Varshavadagi uyiga paparatsilar kelgani, hatto yashaydigan binosining suratlari olingani haqida gapirgandi. Ular bilan ochiqchasiga gaplashishiga to‘g‘ri kelgan: ish joyi – maydon va mashg‘ulot bazasi, lekin shaxsiy hudud – chegaradan tashqarida.
U shunday dedi: mashg‘ulotga borganida suratga olinishi – bu ishning bir qismi, lekin oddiy sayr payti, do‘stlari yoki oilasi bilan birga bo‘lganida bu chiziqni kesib o‘tish. Miami turniridan keyin uyiga qaytgach, paparatsilar uni deyarli uyigacha kuzatib borgan, Swiatek esa to‘xtab, aniq chegarani chizgan: ertaga mashg‘ulotda suratga olishingiz mumkin, lekin bu joy – yo‘q.
Yulduzlik – u qabul qilgan haqiqat. Lekin shu maqom bilan birga keladigan qo‘shimcha sinovlar – u toqat qilmaydigan narsa.
Eng og‘ir zarbalar – o‘z yurtidan
Bugun deyarli har bir professional tennischi ijtimoiy tarmoqlarda haqorat, nafrat va tahdidlarga duch keladi. Bu sportning eng og‘riqli muammolaridan biri. Lekin Swiatek boshidan kechirayotgan bosimning o‘ziga xos tomoni bor: tanqidlarning katta qismi aynan Polshadan keladi.
Har bir natija, har bir qaror – sinchkov tahlil ostida. So‘nggi ikki yil ichida u uchun turnirlar og‘irroq kechgani sayin, bu bosim yanada kuchaydi. O‘ziga bo‘lgan ishonchni qayta tiklash jarayonini ham shu shovqin chalg‘itdi.
Eng ko‘p tortishuv uyg‘otgan mavzulardan biri – uning jamoasi, ayniqsa psixologi Daria Abramowicz bilan ishlashi bo‘ldi. Polshada bu ham, turnirlardagi har bir qadam ham mikroskop ostida.
Swiatek bu manzarani faqat Polshaga xos emasligini ta’kidlaydi. U bu holatni boshqa davlatlar, boshqa sportlar bilan ham qiyoslaydi: sportchilar turli tomondan kelayotgan adolatsiz hukmlar bilan yashashga majbur. So‘nggi oyda u ham, jamoasi ham aynan shunday to‘lqinni bosib o‘tdi. Uning maqsadi esa aniq: bu shovqin uning jarayoniga aralashmasligi, kimligini belgilab bermasligi kerak.
U o‘z qarorlariga ishongan holda, o‘sishga diqqatini qaratmoqchi. Va Kanadadagi g‘alabadan keyingi nutqini shunchaki finaldan keyingi odatiy izoh emas, balki yosh sportchilar uchun ham, o‘zi uchun ham signal sifatida ishlatdi: bu dunyo shunday bo‘lib qolmasligi kerak, lekin hozircha unga qarshi kurashishdan boshqa yo‘l yo‘q.
Nihoyat: 11 oylik tanaffusdan keyingi kubok
Kanadadagi unvon – uning uchun shunchaki navbatdagi trofey emas. Bu – 11 oylik qurg‘oqchilikdan keyingi ilk chempionlik. Yangi murabbiyi Francisco Roig bilan ham birinchi kubok. Bu hamkorlik atrofida ko‘p gap bo‘ldi, endi esa ularning qo‘lida aniq natija bor.
Finalda Swiatek Elena Rybakina ustidan 6-2, 6-3 hisobida toza, tartibli, lekin hissiyotga to‘la g‘alaba qozondi. Ustunlik raqamlarda ham, tana tilida ham sezilib turdi. Raqibining kuchli servisi va agressiv o‘yiniga qaramay, Swiatek o‘z ritmini topdi, rallilarda hukmronlik qildi, muhim ochkolarda sovuqqonlikni yo‘qotmadi.
G‘alaba lahzasi esa ichki jangning ham yakuni edi. U yillar davomida to‘plangan shubhalar, tanqidlar va o‘z-o‘zini savolga tutishlarga qarshi zarba bo‘ldi.
Bayramga vaqt yo‘q: yo‘l – Cincinnati sari
Bu kabi yirik yutuq odatda kechasi bilan nishonlanadi. Swiatekda bunday imkon bo‘lmadi.
Rybakina ustidan final g‘alabasi taxminan soat 19:30 atrofida yakunlandi. Matbuot anjumanlari, teleintervyular, rasmiy marosimlar bilan ishlar soat 22:00 ga borib tugadi. Shu bilan hammasi yakunlangandek tuyulishi mumkin edi, lekin tennis taqvimi bunday nafas olishga yo‘l qo‘ymaydi.
Ertasi kuni tushga borib u allaqachon boshqa shaharda bo‘lishi kerak edi. Sumkalar yig‘ildi, turnir tomonidan taqdim etilgan xususiy samolyotga o‘tirildi va Cincinnati sari parvoz boshlandi. U yerda uni navbatdagi sinov – Ohio shtatida unvonni himoya qilish kutib turibdi.
Swiatek bu marafonni qisqa, lekin aniq ta’rifladi: intensiv, lekin qabul qilinadigan ritm. U o‘ziga g‘alabadan lazzat olish, bo‘lib o‘tganini qadrlash uchun vaqt topishiga ishonyapti. Chunki u biladi: bu lahzalarni his qilmasangiz, ularni eslab yurmasangiz, bu og‘ir sportda yo‘lni davom ettirishning ma’nosi yo‘q.
Kanadadagi finalda uning mushti g‘azab bilan havoga ko‘tarildi. Endi savol shunday: Cincinnati kortlarida bu g‘azab yana chempionlik kuchiga aylanishi mumkinmi?
