Genius Cherki: Sage ko‘z o‘ngida ulg‘aygan mo‘jiza
Lyon akademiyasining chang bosgan mashg‘ulot maydonlaridan tortib birinchi jamoa chiroqlarigacha – Rayan Cherki yo‘lini juda ko‘p murabbiylar kuzatdi. Ammo u bilan eng ko‘p ishlaganlardan biri bo‘lgan Sage uchun bu hikoya boshqacha ohangda yangraydi. U Cherki haqida gapirar ekan, odatiy iste’dod ta’riflari yetarli emasdek tuyuladi.
Sage o‘sha yillardan beri bir narsani aniq bilardi: bu yigitda favqulodda salohiyat bor edi. Akademiyada ham, keyin birinchi jamoada ham. Atrofdagilar shubhalandi, savol berdi, hatto uning kelajagiga ishonmaganlar ham bo‘ldi. Sage esa boshqa tomonga qaradi. Unga ishondi.
Murabbiy o‘sha davrni eslar ekan, bu yo‘lni “jarayon” deb ataydi. Chunki Cherki bilan ishlash oson bo‘lmagan. Ko‘pchilik: “U katta futbolga chiqa olmaydi”, degan paytda, Sage qarama-qarshi fikrda edi. U shogirdiga bir narsani qayta-qayta tushuntirdi: sening talanting ulkan, faqat uni to‘g‘ri vaziyatlarda namoyon etishing kerak. Maxsus kontekstlarda. Maxsus sahnalarda.
Shu gaplar bugun o‘z tasdig‘ini topayotgandek. Cherki o‘zining so‘nggi o‘yinida – Bournemouthga qarshi bahsda – aynan shunday “maxsus kontekst”ni yaratdi. To‘p unga kelgan zahoti o‘yin ritmi o‘zgaradi, raqibning rejalari buziladi, tribunalar hushyor tortadi. Unga kerak bo‘lgani – sahna va to‘p.
Sage unga faqat hujum haqida gapirmagan. “Jamoa uchun nimadir berishing kerak, himoyada ham, – degan u Cherkiga. – Hujumda esa talantingni saqla”. Qizig‘i shundaki, murabbiy o‘zi tan oladi: hujumda unga deyarli hech narsa aytolmasdim. Chunki Cherki o‘yinni mendan ham chuqurroq tushunardi.
Shu bois Sage raqiblarga bitta oddiy, ammo qattiq ogohlantirish beradi: uni to‘xtatmoqchimisiz – to‘p yetib kelishini to‘xtating. Cherki to‘pga egalik qilgan payt esa kech bo‘ladi. U maydonda tasavvur qilinmagan ishlarni qila oladi. Raqib murabbiylar uchun bu – bosh og‘rig‘i, tomoshabinlar uchun esa bayram.
Shu orada City rahbariyati ham befarq qarab turgani yo‘q. Klub ichida Cherki nomi allaqachon kelajak rejalariga yozib qo‘yilgan. Ularni qiziqtirgan savol aniq: Kevin De Bruyne o‘rnini kim egallaydi? Ularning nigohi esa aynan shu fransuz iste’dodiga qaratilgan. U kelajak yillarda jamoaning ijodkorlik markaziga aylanishi, hujumdagi asosiy “miya” bo‘lishi kutilmoqda.
Bu fon ostida Sage’dan yana bir savol so‘rashdi: sobiq shogirdi uni “futbol dahosi” deb atadi. Murabbiy bunga qanday javob beradi? Sage jilmaymaydi, ortga chekinmaydi, balki yana ham balandroq baho beradi. U o‘zini emas, Cherkini ko‘taradi.
“Men o‘zimni daho deb hisoblamayman, – deydi u. – Undan ham yuqori so‘z bormi, bilmayman. Men daho emasman; u daho. Gapirish va o‘rgatish – bu bir bosqich. Ammo o‘sha narsalarni maydonda bajarish – butunlay boshqa bosqich. U shu darajada. Balki Xudo?”
Murabbiyning bu so‘zlari hazil emas, pafos ham emas. U Cherkini yillar davomida ko‘rdi: xatolarini, o‘sishini, intizom bilan kurashini. Endi esa u o‘sha bolakayni katta sahnada ko‘ryapti. Endi savol bitta: bu “daho” qancha uzoqqa bora oladi?
Juma kuni Janubiy Londonda bo‘ladigan o‘yin – navbatdagi sinov. Raqiblar endi bitta narsani juda yaxshi bilishadi: Cherkini to‘xtatish uchun avval to‘pni undan uzoqroq saqlash kerak. Aks holda, maydon markazida yana bir bor dahoning qo‘li ko‘rinadi.
