De Ketelaere shafqatsizligi: AQShning 4:1 hisobidagi mag‘lubiyati
Lumen Field bugun bayramga o‘xshab boshlangandi. Qizil-oq-ko‘k ranglar, 66 925 tomoshabin, kengaytirilgan jahon chempionatida tarixiy yurishiga umid bog‘lagan mezbonlar. Ammo kecha oxirida tablodagi raqamlar hammasini aytib turardi: AQSh – 1, Belgium – 4.
Uy jamoasining chuqur bosqichlarga chiqish haqidagi orzulari bir futbolchining qo‘lida yemirildi. Charles De Ketelaere. Ikki gol, bitta golli uzatma va AQSh mudofaasi nechog‘li zaif ekanini hamma ko‘rdi.
Erta zarba va bir zumlik umid
Belgium uchrashuvni ilk daqiqalardanoq siquv bilan boshladi. Jérémy Doku va Kevin DeBruyne hatto zaxirada qoldirilganiga qaramay, “Qizil iblislar” maydonning har qarichini egallashga intildi. AQSh esa shu paytgacha turnir davomida maqtalgan pressingini takrorlay olmadi, ayniqsa orqa chiziq bo‘sh joylar qoldirishda davom etdi.
Sakkizinchi daqiqa. De Ketelaere birinchi zarbani berdi. Bu jahon chempionatida ilk bor AQSh birinchi bo‘lib gol o‘tkazib yubordi. Stadionda qisqa sukut. Himoya chizig‘ining notog‘ri joylashuvi, kechikkan pressing – va darvoza ishg‘ol etildi.
Shunga qaramay, mezbonlar o‘ziga keldi. Folarin Balogun – FIFA tomonidan bahsli tarzda bekor qilingan diskvalifikatsiyadan so‘ng safga qaytgan yulduz hujumchi – oldingi uchrashuvlardagidek markazda turdi, ammo hal qiluvchi lahzalarda yetarlicha xizmat ololmadi.
31-daqiqada Malik Tillman sahnaga chiqdi. Jarima zarbasi. To‘p katta riko‘shetdan so‘ng darvozaga yo‘l oldi va bu uning turnirdagi ikkinchi standartdan urgan goli bo‘ldi. Natija 1:1. Lumen Field portlab ketgandek bo‘ldi, AQShning uchta o‘yinda uch g‘alabadan keyin paydo bo‘lgan ishonchi yana qaytgandek tuyuldi.
Ammo bu quvonch atigi 61 soniya yashadi.
Belgium darhol javob berdi. Kick-offdan keyin tezkor hujum, yana mudofaadagi chalkashlik – va to‘p yana AQSh darvozasida. O‘yin oqimi birdan o‘zgardi. Mauricio Pochettino texnik zona chetida o‘zini tutolmadi: skameyka oldidagi stendga tepib yubordi, to‘rt dona suv shishasi havoga uchib ketdi. Bu nafaqat g‘azab, balki umidlarning qo‘ldan chiqayotganini his etgan murabbiyning alamli ishorasi edi.
Freese xatosi va De Ketelaere mahorati
Ikkinchi bo‘limda AQSh o‘yinini tartibga solishga urinib ko‘rdi, lekin eng og‘ir zarba o‘z darvozabonidan keldi. 57-daqiqada Matt Freese darvoza oldida to‘pni nazorat qilishda xato qildi, qo‘ldan chiqarib qo‘ydi va aynan o‘sha lahzada De Ketelaere hushyorlik bilan vaziyatni ko‘rib, to‘pni Hans Vanaken uchun “tayyorlab” berdi. Vanaken bunday sovg‘ani rad etmadi.
3:1. Stadiondagi kayfiyat keskin pasaydi. Belgiyaliklar esa aynan shunday lahzalarni kutgandi – AQShning eng zaif nuqtasi sifatida ko‘rilgan mudofaasi va darvozaboni bosim ostida sindi.
Shu orada yana bir zarba – bu safar jarohat ko‘rinishida. 52-daqiqada Christian Pulisic zarba berar ekan, oyog‘i Belgium sardori Youri Tielemans etikiga urilib, o‘ng oyog‘idan jarohat oldi. U yetti daqiqadan so‘ng zaxiraga olindi. Skameykadan bo‘layotgan voqealarni kuzatishiga to‘g‘ri keldi. AQShning “avlod” ramzi bo‘lgan futbolchi maydondan ketgach, jamoaning hujumdagi ishonchi ham bir pog‘ona tushgandek bo‘ldi.
Ikkinchi bo‘limga Romelu Lukaku ham qo‘shildi. Belgiyaning tajribali hujumchisi uchrashuv yakuniga nuqta qo‘ydi: qo‘shimcha vaqtda, uchinchi daqiqada u to‘rtinchi golni urdi. 4:1 – hisob nafaqat mag‘lubiyat, balki darajadagi farqni ham ko‘rsatib qo‘ydi.
Yo‘qolgan avlodmi yoki yarim bajarilgan missiya?
Bu jamoa haqida ko‘p gapirildi. Christian Pulisic, Weston McKennie, Tyler Adams boshchiligidagi avlod futbolni NFL, MLB va NBA bilan bir qatorda turadigan sportga aylantirish yo‘lida ramzga aylantirildi. Bu turnir – uyda o‘tayotgan jahon chempionati – aynan shu sakrash maydoni bo‘lishi kerak edi.
Ular bir narsaga erishdi: kengaytirilgan, 48 jamoali formatda ilk bor uchta o‘yinda uch g‘alaba. Lekin asosiy maqsad – 2002 yildan buyon ilk marta chorak finalga chiqish – yana kechiktirildi. 1930 yildagi ilk o‘yinlardagi g‘alabadan beri Belgiumga qarshi ketma-ket yettinchi mag‘lubiyat qayd etildi.
Eng tashvishlisi – yevropaliklarga qarshi umumiy statistika. So‘nggi 12 uchrashuvning 11 tasida mag‘lubiyat. Yagona yengilgan raqib – Bosnia-Herzegovina, u ham 1/32 bosqichida.
Bugun esa nafaqat AQSh, balki butun CONCACAF uchun og‘ir kun bo‘ldi. Olti vakilning bari safdan chiqdi, qo‘shma mezbonlar – USA, Mexico, Canada – barchasi 1/8 finalda to‘xtadi. Chorak finalga faqat Yevropa, Janubiy Amerika va Afrika jamoalari yo‘l oldi. Bu qit’alar o‘rtasidagi kuch nisbatini yana bir bor ochiq ko‘rsatdi.
Belgium – tajriba, AQSh – xatolar
Belgium murabbiylari Doku va DeBruyne’ni zaxirada qoldirgan holda ham o‘yinni boshidan boshlab nazorat qila oldi. To‘p bilan muomala, qaror qabul qilish tezligi, bosim ostida xotirjamlik – bularning bari mezbonlar himoyasini bir necha bor “yechib tashladi”.
AQSh esa o‘zining eng zaif nuqtasini yashira olmadi. Himoyachilarning pozitsion xatolari, darvozabonning hal qiluvchi lahzadagi xatosi, ruhiy barqarorlikning yetishmasligi – ayniqsa darhol gol yeganidan keyingi daqiqalarda – bu bosqichda kechirilmaydigan kamchiliklar bo‘ldi.
Balogun qaytdi, Tillman gol urdi, lekin bu safar bu yetmadi. Pochettino g‘azab bilan suv shishalarini uchirdi, ammo o‘yinning yo‘nalishini o‘zgartira olmadi.
Endi savol bitta: bu avlod yana bir imkoniyat oladimi yoki bugungi kecha uy jahon chempionatida eng katta imkoniyat qo‘ldan boy berilgan lahza sifatida eslanib qoladimi?
