Chelsea'da bayram va Xabi Alonso'nun savollari
Premier League va Carabao Cup startida Chelsea tomoshabop futbolni qaytardi. Stamford Bridge yana shovqinga to‘ldi, Xabi Alonso esa London osmoniga hujumkor futbolning yangicha ohangini olib keldi. Lekin bu bayram ortida murabbiyning ichida bitta savol turibdi: qachongacha shunday yashash mumkin?
Kecha kechqurun Leeds United ustidan 6:3 hisobidagi g‘alaba bunga yorqin misol bo‘ldi. Ikkinchi bo‘limda stadion yuzlaridagi tabassumni yashirishning iloji yo‘q edi. Chelsea hujumchilari Bridge maydonini haqiqiy futbol sahnasiga aylantirdi – tribunadagi muxlislar ham, uyda o‘tirib tomosha qilganlar ham bundan bahramand bo‘ldi.
Leeds 50-daqiqaga kelib 2:0 hisobida oldinda borayotgan paytda, o‘yin xavotirli tus ola boshlagandi. Shunda maydonga Chelsea’ning hujumdagi qudrati chiqdi. Pedro Neto va Valentin Barco bittadan gol urdi, Cole Palmer va Danny Welbeck esa dubl qayd etdi. Natijada nafaqat hisob ag‘darildi, balki o‘yin uslubi ham tom ma’noda “shou”ga aylandi.
Ammo Alonso uchun bunday erkinlikning narxi bor.
U hujumdagi bu yovvoyi erkinlikka biroz “qo‘l tormozi” qo‘yishni xohlayotganini yashirmaydi. Uning fikricha, ba’zan chiroyli emas, xunuk bo‘lsa ham yutish kerak bo‘ladi. Hatto bu bayram kayfiyatidan biroz voz kechish evaziga bo‘lsa ham.
Murabbiy o‘z ichki mezonini aniq belgilab qo‘ygan: yaxshi tomonlarni saqlab qolish, lekin jamoani yanada muvozanatli qilish. Mustahkamroq himoya, sovuqqon boshqaruv, zerikarli bo‘lsa ham yutib chiqish imkoniyati. Stamford Bridge tribunalaridagi barcha uchun bu gap yoqimli eshitilmasligi mumkin, ayniqsa Shed End va Matthew Harding Stand’dagi eng jo‘shqin muxlislar uchun. Lekin Alonso fikrida mantiq bor.
Uzoq mavsum davomida Chelsea har bir uchrashuvni oltita gol tushgan trillerga aylantira olmaydi. Ba’zan o‘yinni bo‘g‘ib, raqibni imkoniyatdan mahrum qilish, “quruq” o‘yin o‘tkazish – sahnadagi shoudan kam bo‘lmagan ahamiyatga ega.
Statistika ham shuni aytyapti. Besh o‘yinda 16 ta gol – o‘rtacha 3,2 gol. Hujumchilar uchun orzu, muxlislar uchun zavq. Lekin shu besh o‘yinda 10 ta gol o‘tkazib yuborilgan. Raqamlar hozircha chiroyli: +6 toza farq. Ammo Alonso yaxshi biladi: butun mavsumni faqat gol yomg‘iriga tayanib o‘tkazib bo‘lmaydi. Ayniqsa, har hafta ochko yig‘ib borish maqsad qilingan bo‘lsa.
Chelsea hozircha his-tuyg‘ularni junbushga keltiradigan jamoa. Lekin chempionlik poygasida ba’zan his-tuyg‘u emas, sovuqqonlik g‘alaba keltiradi. Shuning uchun murabbiy uchun keyingi qadamlarda oddiy, lekin juda muhim vazifa turibdi: hujumdagi zavqni yo‘qotmasdan turib, himoyani tartibga solish.
Kelayotgan dam olish kunlari bunga kichik, lekin muhim imtihon bo‘ladi. Hull City va Brentford bilan o‘yinlarda nafaqat gollar, balki “nol” bilan tugagan hisoblar ham Alonso uchun katta signal bo‘lib xizmat qiladi. Uzoq xalqaro tanaffus oldidan olingan bitta-ikkita “quruq” g‘alaba – bu nafaqat ochkolar, balki butun mavsumga beriladigan ohang bo‘lishi mumkin.
Savol endi bitta: Stamford Bridge sahnasida keyingi pardada qaysi Chelsea chiqadi – shou ustasi jamoami yoki sovuqqon, hisobni ushlab qoladigan mashinami?
