Bournemouthning Yevropadagi ilk sinovi: San-Sebastyandagi o'yin
Birinchi 45 daqiqa davomida Bournemouth o‘zini Yevropa sahnasida emas, mashg‘ulot o‘yinida yurgandek his qildi. San-Sebastyanda ular shunchalik bemalol harakat qildiki, “Yevropa o‘yinlari qiyin bo‘ladi” degan gaplar qayerdan chiqqanini o‘ylab ko‘rishning ham hojati qolmadi.
Ular o‘yinni baland bosim bilan boshladi. To‘p oyoqdan oyoqqa chaqqon yurdi, qisqa, aniq uzatmalar, bir-ikki teginishda himoyani yorib o‘tish, Sociedad chizig‘ida mayda, lekin og‘riqli yoriqlar paydo bo‘la boshladi. Mezbonlar to‘pni qabul qilishga ham ulgurmay, yonida allaqachon qizil forma paydo bo‘lar, Bournemouth futbolchilari to‘xtovsiz ta’qib qilardi.
To‘psiz o‘yin – aynan shu yerda farq ko‘rindi. Mehmonlar raqibga na bir soniya nafas rostlashga ruxsat berdi. Har bir bo‘sh to‘pga sakrash, har bir ikkinchi to‘pga tashlanish, maydon markazida tig‘izlik. Har bir pressing to‘lqini Sociedadni yana va yana orqaga surdi.
Rayan ikkinchi golni bosh bilan kiritgan paytda esa savol bitta edi: yana nechta? Bournemouth shunchalik kuchli to‘lqin ustida suzayotgandek ediki, hisobni saqlab qolish emas, uni kattalashtirish haqida o‘ylayotganga o‘xshardi.
Markazda Scott o‘yinni boshqarib turdi – ritmni u belgiladi, tezlikni u oshirdi, zarur paytda to‘pni tinchlantirdi. Oldinda Evanilson himoyachilarni maydon bo‘ylab sudrab yurdi, u bilan birga Sociedad chizig‘i ham uzilib-uzilib ketdi, orqada bo‘sh zonalar ochila boshladi. Kluivert esa shu bo‘shliqlarga kirib borib, chiziqlar oralig‘ida bemalol joy topdi, orqa chiziqni doimiy taranglikda ushlab turdi.
Ammo mezbonlar taslim bo‘lmadi. Hisob o‘smasa ham, Sociedad o‘yindan uzilmadi, mayda epizodlar orqali o‘yinga qaytish yo‘lini izlashda davom etdi. Birinchi bo‘limdagi oqimli, erkin futbol o‘rnini tanaffusdan keyin butunlay boshqa manzara egalladi.
Ikkinchi Bo‘lim
Ikkinchi bo‘lim – bu allaqachon Bournemouthning mahorati emas, chidami haqida hikoya edi. Oldingi yarmida raqsga tushgandek o‘ynagan jamoa endi devor bo‘lib turishga majbur bo‘ldi. Himoya chizig‘i sinovdan-sinovga duch keldi. Jarima maydoni atrofida to‘plangan raqamlar, uzluksiz krosslar, past uzatmalar, qaytgan to‘plar – bosim ortib bordi.
Ba’zi paytlar Bournemouth orqa chizig‘i ishonchli ko‘rinmadi, pozitsion xatolar, kechikkan chiqishlar ko‘zga tashlandi. Lekin eng muhim lahzalarda ular zarbani qaytara oldi. Har bir bloklangan zarba, har bir tozalangan kross – vaqtni yemirayotgan soniyalar edi.
Bosim haddan oshib ketgan paytda esa sahnaga Petrovic chiqdi. Oskarsson bilan bo‘lgan ikki yuzma-yuz epizod – o‘yinning burilish nuqtalari. Birinchisida u burchakni yopib, zarbani qaytardi, ikkinchisida esa vaqtni to‘g‘ri tanlab, raqibning zarbasiga qo‘lini qo‘ydi. Bu nafaqat hisobni, balki Bournemouthning butun kechasini saqlab qolgan seyvlar bo‘ldi.
Birinchi bo‘limdagi nafislik, ikkinchi bo‘limdagi mardonavor himoya bilan qorishib ketdi. San-Sebastyandagi bu kecha Bournemouth uchun faqat chiroyli o‘yin emas, Yevropada omon qolish san’ati ham ekanini eslatib qo‘ydi. Endi savol bitta: bu chidam butun kampaniya davomida yetarlimi?
