Atlanta tunlari: Angliya va Argentina o‘rtasidagi dramatik yarim final
Atlanta shahrida yarim final tugaganida tablodagi hisobdan ko‘ra ko‘proq narsa yonib turardi. Angliya uchun 2:1 hisobidagi mag‘lubiyat og‘ir zarba bo‘ldi, lekin haqiqiy portlash yakuniy hushtakdan keyin boshlandi.
Anthony Gordon 55-daqiqada hisobni ochganida, Angliya final sari dadil yurayotgandek ko‘rindi. O‘yin tarang, lekin nazorat ostida edi: birinchi bo‘limda darvozaga aniq zarba bo‘lmadi, 19 ta qoida buzilishi, asablar tarang, ammo chiziqdan o‘tilmagan.
Keyin esa hammasi o‘zgardi.
Argentina oxirgi daqiqalarda bo‘g‘ib tashlaydigan bosimni yoqdi. Enzo Fernandez va Lautaro Martinez ketma-ket zarbalar bilan uchrashuvni ag‘darib yubordi. Angliya titrab qoldi, Argentina esa tarixiy qaytishning mastligida edi.
Shu lahzada stadiondagi harorat chindan ham ko‘tarildi.
Bellingham va Barco: maydon markazidagi uchqun
Hushtak chalinib, argentinaliklar bayramni boshlab yuborgan paytda, Jude Bellingham maydon markazida yolg‘iz turardi. Kameralar uni, raqib futbolchilar bilan qo‘l berib ko‘rishayotganini ko‘rsatdi. Atrofda esa Argentina zaxira o‘yinchisi Valentin Barco jamoadoshlari bilan nishonlab yugurib yurar edi.
Bir lahza. Va atmosfera butunlay o‘zgardi.
Tasvirlarda Bellinghamning Barco tomon yaqinlashgani, uning bosh orqa qismiga shapaloq bilan urib o‘tgani ko‘rinadi. Barco buni yutib yubormadi – darhol uni itarib yubordi. Avvaliga Nico Paz vaziyatni yumshatishga urinib, ularni ajratishga harakat qildi. Ammo asablar allaqachon uzilgan edi.
Ikki tomon futbolchilari birin-ketin yetib kelishdi, maydon markazida xunuk tortishuv boshlanib ketdi. Yarim final yakunida klassik sahna: charchagan tanalar, yonib turgan g‘urur va o‘zini tuta olmagan asablar.
Chelsi soyasi va Tuchel oldidagi raqs
Barco atrofida bunday keskinlik paydo bo‘lishi bejiz emasdi. Boshqa rakursdan olingan tasvirlarda u Enzo Fernandez tenglashtiruvchi gol urganidan keyin Angliya texnik zonasi tomon otilib, Thomas Tuchel, uning shtabi va zaxira o‘rindig‘i tomonga qarab nishonlayotgani aks etgan.
Uning Chelsi safiga qo‘shilishi kutilayotgani haqidagi xabarlar fonida bu epizod alohida ma’no kasb etadi. Kelajakdagi murabbiy va ehtimoliy jamoadoshlari qarshisida bunday keskin nishonlash – Bellinghamni g‘azablantirgan omillardan biri bo‘lgani ehtimoli katta.
O‘yin davomida ham argentinaliklar raqibni asabiylashtirish uchun hamma usullardan foydalandi. Bellingham bir epizodda Leandro Paredesning tajovuzkor harakatlarini kulib kutib oldi, ammo hujumlar, qo‘polliklar, kichik-kichik urinishlar yig‘ilib boraverdi. Yakunda esa portlashga olib keldi.
Maydondan tashqaridagi urush soyasi
Bu to‘qnashuvni shunchaki futboliy asablar bilan izohlash yetarli emas. Angliya va Argentina o‘rtasidagi raqobat allaqachon o‘nlab yillardan beri oddiy sport bahsidan chiqib ketgan.
Atlanta kechasi bunga yana bir dalil bo‘ldi.
O‘yin tugaganidan so‘ng Argentina futbolchilari “Las Malvinas are Argentine” degan yozuvli bannerni ochishdi. Bu – Malvina orollari haqida da’vo, Britaniya uchun esa bu hudud uzoq yillardan beri o‘z hududi sifatida qaraladi.
1982-yilda o‘sha orollar uchun urush bo‘lgan, o‘sha paytdagi Argentina harbiy xuntasi hududni bosib olgan, 907 kishi halok bo‘lgan, yakunda esa Buyuk Britaniya urushda g‘alaba qilgan. Ammo mojaro tugamadi – u siyosiy nutqlarda, stadionlarda yangraydigan qo‘shiqlarda, bugun esa Atlanta gazonida ochilgan bannerda yashashda davom etyapti.
Shu sababli uchrashuv oldidan shaharda xavfsizlik kuchaytirildi, stadion atrofida qo‘shimcha kuchlar safarbar qilindi. Uchrashuvning har bir to‘qnashuvi, har bir bahsli epizodi ortida faqat sport emas, balki tarixiy og‘riq va milliy g‘urur ham turardi.
Og‘ir savollar bilan yakunlangan kecha
Angliya uchun bu yarim final – faqat boy berilgan final yo‘li emas. Bu – ruhiy chidamlilik, sovuqqonlik va tarixiy raqobat fonida o‘zini yo‘qotmaslik imtihoni ham bo‘ldi. Bellingham va Barco o‘rtasidagi mojaro, Paredes bilan maydondagi keskinlik, banner bilan yakunlangan argentinaliklarning bayrami – bularning bari shu kechani alohida sahnaga aylantirdi.
Savol endi shunda: Angliya bu og‘ir zarbadan so‘ng faqat natijani emas, hissiy nazoratni ham qayta ko‘rib chiqadimi? Yoki Atlanta tunlari bu avlod uchun uzoq vaqt yodda qoladigan og‘riqli burilish nuqtasiga aylanadimi?
