Arsenal yangi "Leonidas" Christos Tzolisni kutmoqda
Arsenal muxlislari yangi kelgan qanot hujumchidan nima kutishni o‘ylab turgan bir paytda, klub ichkarisida unga allaqachon laqab topishgan. 2006-yilda chiqqan “300” filmidagi King Leonidas – oz sonli spartaliklar bilan ulkan lashkarga qarshi boradigan, mag‘lub bo‘lishi deyarli aniq bo‘lgan, lekin jasorati va qat’iyati bilan atrofidagilarga kuch beradigan sarkarda. Emiratesdagi fitnes murabbiylari yangi yunon futbolchiga aynan shu nomni bergan.
Buning sababi bor. Club Brugge safidan 34 million funt evaziga kelganidan atigi bir hafta o‘tib, Christos Tzolis London shimolidagi bazada o‘zini darhol ko‘rsatdi. U mavsumoldi testlarida birin-ketin rekordlarni yangiladi, ayniqsa futbolchilar turli intervalda bir necha bor yugurib, umumiy masofa bir kilometrdan oshadigan sinovda eng yaxshi natijani qayd etdi. Qolgan ko‘rsatkichlari haqida u kamtarona sukut saqlaydi, lekin yuzidagi tabassum bilan bitta so‘zni tanlaydi: “yaxshi”.
Bu uning birinchi sinovi emas. Ammo bu safar sharoit butunlay boshqacha.
Norwichdagi og‘riqli darslar
Premier League bilan ilk uchrashuvi hamon yodida: o‘sha paytda u endigina o‘smir edi, Norwich tarkibida uch marta asosiyda maydonga tushdi, jamoa esa 2021–22-yilgi mavsumni so‘nggi o‘rinda yakunladi. Keyingi yil ham unchalik o‘zgarmadi – Championshipda bor-yo‘g‘i uchta o‘yin asosiy tarkibda, Niderlandiyadagi Twente safidagi ijarasi esa kutilganidek chiqmadi.
Shundan so‘ng u yana ijaraga jo‘natildi, bu safar Fortuna Düsseldorfga. Ayni o‘sha payt East Angliadagi bobosi bilan xayrlashganini yaxshi tushundi. Ammo aynan Germaniyaning ikkinchi ligasida uning yo‘nalishi o‘zgara boshladi.
U o‘sha davrni eslar ekan, futbolchining karerasi har doim ham tepaga ko‘tarilavermasligini tan oladi. Ba’zan zarbalar bo‘ladi, turg‘unlik, xatolar bo‘ladi. Norwich davridan ko‘p narsa o‘rganganini aytadi. Düsseldorfga borish qarori esa bir narsaga xizmat qilgan: yo‘qolgan ishonchni qaytarish. Chunki u o‘zida gol urish va hal qiluvchi harakatlar qilish sifati borligini bilardi.
Premier League darajasi emasmi? Ha, lekin u yerda har o‘yinda maydonga tushish, har safar gol urish yoki golli vaziyat yaratish imkonini his qilish – bu boshqa masala. O‘yin amaliyoti uni yana yuqoriga olib chiqdi. Keyingi pog‘ona Club Brugge bo‘ldi. U yerda ikki mavsum “ajoyib” o‘tdi, deydi u, va bu yo‘l Düsseldorfdagi qarordan boshlangani aniq.
Bugun u o‘sha davrni ortda qoldirganini his qiladi. Endi o‘zini Premier League uchun ancha tayyor deb biladi. Norwichdan keyingi tanlovlar to‘g‘ri bo‘lganiga ishonadi: o‘zi ustida ishladi, o‘sdi, o‘sha paytdagi futbolchidan butunlay boshqa odamga aylandi. “Men endi o‘sha Norwichdagi futbolchi emasman, 100 foiz,” degan fikrini u tanasida ham, ongida ham sezadi. Endi esa navbat bitta narsaga keldi – bu tayyorgarlikni Angliya elitasida isbotlash.
Belgiyadagi portlash va Arsenalning ko‘zi tushishi
Quruq raqamlar ham bu o‘zgarishni tasdiqlaydi. Club Brugge safida ikki mavsumda 33 ta gol. Ayniqsa 2025–26-yilgi kampaniya Arsenal skautlarining diqqatini tortdi: 17 ta gol, 23 ta golli uzatma. Liga bo‘yicha eng yaqin raqibidan 16 ta ko‘proq golli ishtirok. Natijada jamoa yana chempionlikni qo‘lga kiritdi, Tzolis esa liganing eng yorqin figuralaridan biriga aylandi.
Bu hayot Norwichdagi kurashdan keskin farq qilar edi. U o‘zining Premier League’dagi debyutini ham yoddan chiqarmagan – hozir uy stadioni bo‘lib qolgan Emiratesda maydonga tushgan. O‘sha payt Norwich bu darajaga tayyor emasdi, deydi u. Bu esa unga moslashish, o‘z o‘yinini ko‘rsatishni yanada qiyinlashtirgan.
U o‘zini tabiatan hujumkor futbolchi, to‘pni nazorat qiladigan, ko‘p imkoniyatlar yaratadigan jamoalar uchun yaratilgan o‘yinchi deb biladi. Norwich esa ko‘proq past blokda himoyalanishga, tezkor qarshi hujumlarga umid qilishga majbur bo‘lgan. Bu esa ishlamadi. Eng yomon tomoni – yosh futbolchi uchun zarur bo‘lgan o‘yin vaqti yetarli bo‘lmadi. U aynan shuni o‘sha davrning eng og‘ir nuqtasi sifatida eslaydi.
Arteta qo‘ng‘irog‘i va rad etib bo‘lmaydigan taklif
Yozda u Thessalonikidagi uyida hordiq chiqarayotgan edi. Ana shunda Arsenalning qiziqishi haqida xabar keldi. London klubi uni chap qanotda Leandro Trossard o‘rniga ko‘rayotgani ma’lum bo‘ldi.
Mikel Arteta bilan ikki marta uzun suhbatlashdi. Murabbiy undan Belgiya chempionatida ko‘rsatganidan boshqa narsa talab qilmasligini, aynan o‘sha o‘yin uslubini Arsenalga olib kelishini xohlashini aytdi. Gap aniq edi: o‘zing bo‘l.
Tzolis uchun tanlov qiyin bo‘lmadi. Unga boshqa klublar ham qiziqdi, so‘radi, lekin hech biri Arsenalchalik aniq qadam tashlamadi. Londondan kelgan taklif konkret edi, stol ustidagi rejalar aniq edi. Shundan keyin u o‘ziga bitta yo‘l qoldirdi: “Men faqat o‘sha yerga bormoqchiman, boshqa variantlarni eshitishni ham xohlamayman.”
Arsenalga “yo‘q” deyish qiyin. U bunga ochiq tan beradi.
“Chap cho‘ntak”dagi tahdid va birinchi signal
Tzolis o‘z o‘yinini ispan afsonasi David Villa bilan taqqoslaydi. “Chap cho‘ntak”da o‘ynaydigan, doim golni o‘ylaydigan hujumchi obrazi unga yaqin. U ham chapdan ichkariga kirib, darvoza burchagini nishonga oladigan futbolchini ko‘radi o‘zida.
Yaqinda bo‘lib o‘tgan mavsumoldi uchrashuvi bunga kichik, lekin aniq ishora bo‘ldi. Girona ustidan 4:1 hisobidagi g‘alabada u Arsenal libosidagi ilk golini urdi – aynan o‘sha uslubda: ichkariga kesib kirish, uzoq burchakka aniq zarba.
U o‘zini “ishtiyoq va g‘alabaga chanqoqlik” bilan ta’riflaydi. Har bir o‘yin, har bir kurash uchun 100 foizini berishni niyat qiladi. Emiratesdagi murabbiylar unga “Leonidas” deb murojaat qilayotgan bo‘lsa, bu bejiz emas.
Endi savol bitta: Premier League chempioni safida bu “spartalik” qancha uzoqqa boradi?
